kinderfeestje

Een kinderfeestje organiseren is geloof ik niet zo mijn ding…

Negen jaar geleden

Mijn handen omsloten tevreden mijn zwangere buik, ik fantaseerde over mijn kleine meisje. Hoe zou ze zijn en eruit zien? Halverwege mijn mijmeringen hoorde ik een collega spreken over een kinderfeestje. Kinderfeestje? Ik schrok. Dat hoort er natuurlijk ook bij. En ik ben helemaal geen kindervriend, besefte ik vervolgens in een soort hormonale paniek. Zou ik het niet gewoon altijd kunnen uitbesteden aan anderen? Ik zag mezelf namelijk niet in volledige zen-modus aan een tafel zitten, terwijl ik de kinderen op zalvende toon uitlegde hoe we een pinguïn van wol gingen fröbelen. Wat ik aan mijn eigen moeder altijd zeer waardeerde, heeft misschien een generatie overgeslagen. Geduld ontbreekt en gezelligheid ook.

Ze geven me een ongemakkelijk gevoel

Andermans kinderen veroorzaakten zeker in het begin van mijn carrière als moeder nog weleens een soort ongemakkelijkheid. Ik had geen idee hoe ik met ze om moet gaan. De populaire moeder uithangen werkt niet natuurlijk, daar prikken ze zo doorheen. Maar ik zou het echter wel graag zijn. Zo’n moeder die de reden is dat kinderen graag komen spelen. Helaas. Ik ben nogal straight to the point en niet elk kind vind dat prettig. Hier thuis mag van mij niet gelogen of gefluisterd worden bijvoorbeeld en ik ben daar best streng in. Niet ieder kind kan daarmee omgaan of is dat gewend. Inmiddels heeft de ervaring me geleerd dat kinderen vaker dan eens komen spelen dus het zal wel meevallen met me, maar toch.

Wat is dan de ellende tijdens zo’n kinderfeestje?

Tijdens een kinderfeestje wil ik eigenlijk niet als een gillende akela rondlopen om de kinderen in toom te houden. Soms is het echter nodig. Zeker wanneer je jongens hebt uitgenodigd. Die willen elkaar nog weleens de hersens inslaan. Of ze liegen over iets dat zich toch echt zojuist voor je neus heeft afgespeeld. Ik heb daar weinig geduld mee, dus in een aantal gevallen hebben we het maar bij één kinderfeestje gelaten. Niks mis met de kinderen op zich, maar zij en ik bleken gewoon geen match. En June hoorde ik er nooit meer over, dus wat haar betreft was het waarschijnlijk ook prima.

Grenzen stellen

Ongetwijfeld zal het ook schelen als je duidelijk je grenzen stelt tijdens zo’n feest. Maar dat vind ik wel vaker moeilijk. Bovendien wil ik niet gelijk een soort superbitch zijn die loopt te schreeuwen en dat resulteert dan weer in een halfzachte aanpak. Werkt voor geen meter natuurlijk. Hoewel ik afgelopen vier jaar heb overleefd, vond ik het echt heel lastig. Sommige mensen (lees: Ro) gaat dit volkomen natuurlijk af, bij mij kost het iets meer bloed, zweet en tranen. Maar volgens mij begint het inmiddels ergens op te lijken. En omdat Ro me in noodgevallen steunt met zijn kindvriendelijke, kordate optreden, begin ik er zelfs veel plezier in te krijgen. En dat is maar goed ook (aangezien Rose en May er nog aankomen)!

Vind jij het organiseren van een kinderfeestje fantastisch of krijg je ook al de kriebels wanneer je eraan denkt?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Een kinderfeestje organiseren is geloof ik niet zo mijn ding…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge