Drukte!

June galmt door de kamer: ‘Ok jongens, ik ga jullie verdelen in groepen. De nummers 1 verzamelen zich in de keuken en wachten even, de nummers 2 staan bij de bank.’ Ondertussen rent onze dreumes toeterend door de huiskamer met een schrille pieptoon waar het gemiddelde luchtalarm jaloers op zou zijn. May slaapt vooralsnog rustig door alle herrie heen, maar voor hoelang? O, wat hou ik zielsveel van deze meisjes, maar mijn trommelvlies trekt het even niet meer en deze drukte is me echt te veel. Ik klap in mijn handen en probeer er een gemoedelijk eind aan te breien. ‘Dames, even kalm aan. Niet zo roepen, niet zo gillen. Even rust!’ Het lijkt evenveel effect te hebben als fluisteren in een discotheek. Kort daarna verhef ik mijn stem en schreeuw duidelijk: ‘DAMES! KAPPEN!’

Lees ook: 5 uitdagingen met twee kinderen in een jaar tijd 

Boosheid heeft tijdelijk effect

Verwonderd kijkt twee paar ogen mijn kant op. Waarom schreeuwt ze zo, zie je ze denken. ‘Mama, ik schrok een beetje van je,’ reageert June dan. Rose niet. Zij gilt alweer vrolijk verder, terwijl ik het gesprek aanga. Al die tegenstrijdige berichten over goed ouderschap maken me onzeker. De ene helft beweert dat je kind niets overhoudt aan een boze bui, de andere helft meent dat je kind daar een levenslang trauma door krijgt. Je doet het dus nooit helemaal goed, afgaande op al die anderen. Maar wat moet ik dan? Zalvend vragen of ze ook even rekening kunnen houden met mijn oren? Met het risico dus dat ze nee antwoorden en ik mijn dagen in de tuin slijt, voorzien van dempende koptelefoon. Lijkt me ook niet best.

Het gesprek aangaan met je kind

Gelukkig is June negen jaar. We gaan het gesprek aan en ik leg uit dat mijn hoofd behoorlijk vol raakte door die chaos daarnet. Te veel drukte ervaar ik als heel onprettig, omdat ik het niet kwijt kan. Ze begrijpt me wel. Op haar beurt legt ze uit dat ze ontzettend blij, maar gespannen is omdat ze een weekend weg gaat. Dat snap ik ook. We knuffelen elkaar en de lucht is geklaard. Hier blijven zitten, gaat hem echter niet worden. Ik ga met June naar de supermarkt, de kleintjes blijven bij papa en ik geniet van de stilte die als een warme deken over me heen stroomt. Verderop staat een heldere regenboog aan de hemel, we praten over leuke dingen en de spanning vloeit uit haar lichaam. Bij thuiskomst is ook daar de rust wedergekeerd. Echt, hoe je je opvoeding ook invult, afleiding blijft het toverwoord! Werkt gegarandeerd.

Herken je die allesoverheersende drukte met kinderen? Hoe los jij dat op?

De foto van de regenboog bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge