June is 9!

Verjaardagen maken me altijd een beetje melancholiek, vooral die van de kinderen. Dat zijn voor mij de momenten in mijn leven dat ik even stil sta en terugkijk op de afgelopen jaren. June is vandaag negen jaar geworden. Geloof het meest gebruikte cliché onder ouders, maar even serieus, waar blijft de tijd? Donderdag 17 augustus 2006 lijkt wel gisteren. Ik was zo gespannen voor de bevalling. Achteraf misschien terecht, het was niet bepaald een gezellige aangelegenheid. En ik wist eigenlijk ook niet wat me overkwam. Ik vond het doodeng: zelf nog eigenlijk een kind, maar wel volledig verantwoordelijk voor dit kleine meisje met haar gitzwarte haren, heldere, donkere ogen en heerlijke wangen.

De jaren verstreken

Ze groeide op tot een gezellige dreumes, mondige peuter en uitgesproken kleuter. We gingen keurig de meidenfases af volgens het boekje: Disney Prinsessen, Hello Kitty en K3. Inmiddels zijn die kinderachtig geworden en zien we af en toe een ontluikende interesse in mode – en bijbehorende discussies. Denk aan argumenten als:

  • ‘Dat vind jij misschien leuk, maar ik ga daar echt niet in lopen!’
  • ‘Sorry hoor, ik vind die broek lelijk.’
  • ‘Leuk als je in groep 3 zit misschien…’

En soms zien we dat ze stiekem wat van mijn make-up probeert. Fascinerend! Het lijkt wel alsof we met deze negende verjaardag een levensfase afsluiten. Ik geniet ervan om haar zo te zien opgroeien tot een mooi mens, al is het tegelijkertijd toch ook een afscheid van je kleine meisje.

Puzzelen

Ouderschap is vaak in de praktijk toch een beetje aanmodderen, uitproberen wat werkt en dat alles met de beste bedoelingen. Je doel is als ouder een gelukkig kind te laten opgroeien dat hopelijk naar je luistert wanneer de noodzaak daar is. Een zoon of dochter die zich buitenshuis gedraagt naar jouw normen en waarden. Hoe je daar uiteindelijk komt verschilt per ouder/kind. En regelmatig zal je je koers moeten bijstellen omdat deze in de praktijk niet blijkt te werken. Of misschien omdat hij niet bij je kind past. Je leert elkaar steeds beter kennen en jezelf ook.

Een tiener in de dop

Nu, na negen jaar in haar sprankelende gezelschap, zie ik in haar een tiener ontstaan. Een zelfbewust meisje met een eigen duidelijke mening, goed gevoel voor humor, goudeerlijke opmerkingen, leergierig en zorgzaam. Als ik daarnaar kijk, dan hoop ik dat we haar als familie de juiste basis hebben gegeven. Andersom gaf ze ons haar persoonlijkheid. En zoals de titel al zegt: een beter cadeau is er niet!


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge