kleineren

Kleineren in het onderwijs: een praktijkverhaal over Liam

Vooropgesteld heb je met de één een grotere klik dan de ander, logisch. Maar wat als je kind in een klas terecht komt waar de juf steevast jouw kind eruit pikt en vervolgens blijft kleineren, puur omdat ze hem niet kan uitstaan? Dat overkwam Miranda, die vandaag haar verhaal doet.

Inleiding op Miranda’s verhaal

Haar start met zoon Liam was turbulent en ze neemt een moeilijke, maar noodzakelijke beslissing als ze alle contact verbreekt met de vader van haar zoon. Ze denkt eindelijk haar rust gevonden te hebben wanneer hij op basisschool De Regenboog terechtkomt. De klassen zijn knus en de juffen heel betrokken. Liam zit hier duidelijk op zijn plek en zijn moeder kan haar zorgen om hem steeds beter loslaten, nu ze merkt dat hij in veilige handen is. Tot begin groep 3.

De juf tikte me op mijn vingers

Het begon met steeds negatievere uitlatingen over zijn juf, iets dat ik helemaal niet van Liam gewend was. En in het begin stond ik er afwachtend tegenover. Wie weet moest hij gewoon wennen. In het echte leven kun je nou eenmaal ook niet met iedereen een klik hebben. Maar tijdens ons eerste tien-minutengesprek, merkte ik dat de juf ook naar mij toe een heel negatieve houding had. Ze tikte me op mijn vingers, zei dat het wel de bedoeling was dat Liam zijn vader zou gaan ontmoeten. Waar bemoeide ze zich mee? Als ze had geïnformeerd naar de situatie en omstandigheden, zou ze hebben geweten dat ik die keus ooit heb gemaakt omwille van de veiligheid van mijn zoon. Niet zomaar!

Lees ook: Overstappen naar een nieuwe basisschool: hoe pak je dat aan?

Liams inschrijfgeld bleek verdwenen

De negativiteit op school begon zijn tol te eisen. Hij ging weer bedplassen, was bang om alleen naar boven te gaan en werd steeds onzekerder. Zelfs over de meest simpele dingen kon hij twijfelen en verloor hij het vertrouwen in zijn eigen kunnen. Ook twee andere ouders herkenden dit verhaal; hun kind trok zich ook terug, verloren het plezier in school en raakten snel zenuwachtig. Een van de opermerkelijkste incidenten vond plaats rond de avondvierdaagse. Het inschrijfgeld voor de drie bewuste kinderen bleek verdwenen. En dat terwijl ik onze bijdrage nota bene in de envelop van iemand anders had gedaan (die bij navraag wel gewoon was ingeschreven).

Tempolezen met een drillsergeant

Wat me ook tegen de borst stuitte, was dat ze tijdens het tempolezen naast de tafeltjes ging staan als een drillsergeant: ‘Opnieuw! Nee je leest niet goed, doe het nog een keer’, waarop hij hartstikke zenuwachtig werd en steeds meer fouten ging maken. Het voelde voor hem als kleineren. Voor mij was de maat vol toen Liam thuiskwam met de mededeling dat hij wéér niet eerlijk mocht zijn. Hij was teleurgesteld omdat zijn voorleesboek niet was gekozen en mocht dat blijkbaar niet hardop zeggen. Voor de zoveelste keer stuurde ze hem direct daarop naar de gang als straf, wat ze vaker deed (of naar de lagere groepen).

Vervolgens vertelde ze belerend tegen mij dat zijn gedrag te wensen over liet. Ik vroeg haar waar ze dacht dat dit gedrag vandaan kwam. Ze legde haar hand op mijn arm en zei op arrogante toon dat ik dat dan maar eens thuis met hem zou moeten uitzoeken. Het is háár taak hem te observeren in de klas en dat indien nodig met mij te bespreken, niet andersom. Bovendien was er thuis geen sprake van zijn ‘probleemgedrag’. De oorzaak lag erin dat zij hem bleef kleineren, niet anders.

In gesprek met de directrice

Ik neem het mezelf achteraf kwalijk dat ik niet eerder aan de bel trok. Dat had het jaar voor hem misschien een stuk beter gemaakt, maar goed dat is achteraf. Uiteindelijk ging ik in gesprek met de directrice, die van de ene verbazing in de andere viel. Hierop volgde een gesprek met directrice en de juf, die leugens verkondigde en rare uitspraken deed. Toch hielp het wel iets: het haalde de druk van zijn schouders, wat ik op dat moment het belangrijkst vond. Overigens heeft hij het nu, twee jaar later, nog weleens over die bewuste juf. Per saldo heeft het natuurlijk niet echt geholpen. Mijn advies aan andere ouders is om niet te wachten en direct in gesprek te gaan met school. Neem je kind serieus. Als het een ‘gewone’ juf is, reageert ze ook op een gewone manier. Als het zo’n tang is, direct naar de directie stappen. Zeker als je niet de enige bent bent.’

Wat zou jij doen als de juf je kind blijft kleineren?

Namen van betrokkenen zijn om begrijpelijke redenen gefingeerd. Als je ook graag je verhaal anoniem wil doen, mail dan naar merel@lotuswritings.nl

Juf schreeuwt tegen jongen – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Kleineren in het onderwijs: een praktijkverhaal over Liam

  1. Been there… Juf die mijn zoon sloeg. Jammer genoeg directie die de juf beschermde en een ganse school die weigerde de kinderrechtencommissie te woord te staan. Ik haalde hem van school.

    Ik hoop dat net als bij onze zoon het tij nu mag keren en alles goed gaat met het jongetje nu.
    Kimberley onlangs geplaatst…Thema: De mierMy Profile

  2. Wat aangrijpend! Dat arme jongetje. Ik hoop dat het nu wel goed met hem gaat en dat hij niet bang is om fouten te maken. Ik wens hem een verdere mooie, leerzame en onbezorgde schooltijd toe ❤

    1. Lief, ik zal je reactie doorgeven aan zijn moeder.
      Wat ik ook op Facebook zei: ik geloof toch dat iemand hier het verkeerde beroep heeft gekozen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge