Heerlijk gebakken eitje

De spetters vliegen vrolijk in het rond en er vormt zich een knapperig randje om mijn gebakken ei met ham en kaas. De geraspte kaas is al goed gesmolten en ik strooi er wat peper en zout overheen om het af te maken. Ik kijk op de klok van de oven en constateer tevreden dat ik nog maar een minuut hoef te wachten. Nog even geduld en ik kan gaan eten, bedenk ik enthousiast. En daar hou ik van, van een goede maaltijd. Dit wordt intens genieten!

Ik ben een Bourgondiër, geboren in de verkeerde provincie

Juist omdat ik graag intens geniet van mijn eten, vind ik niets vervelender dan opgehouden worden voor je überhaupt kunt beginnen. Weten dat je eten afkoelt, is een crime! Ik word echt bloedje chagrijnig wanneer ik niet op tijd gevoerd ben. Primitief, maar wel waar. Borstvoeding staat hier natuurlijk haaks op: kinderen in het algemeen houden geen rekening met jouw maaltijd, laat staan een kleine baby.

Je raadt het al, intens babyverdriet!

Ik schuif net aan tafel en wil watertandend mijn perfecte ei op een bruinverbrand pistoletje schuiven, als onze jongste aanwinst May keihard begint te loeien. Ze heeft zo te horen écht honger, vermoedelijk meer trek dan ik op dit moment. Even kijk ik bedroefd naar mijn bord. De plicht roept harder dan mijn maag. Jammer, ik hoopte dit vooraf te ondervangen door haar vast te voeden. Maar helaas had dit geen enkel effect. Of ze is wakker geworden van de heerlijke geur die nu in huis hangt, kan ik me best iets bij voorstellen.

De les die ik vandaag leer:

Er valt werkelijk geen peil op te trekken wanneer een baby trek heeft, hoewel het op de een of andere manier verdacht vaak samenvalt met mijn eigen eetmomenten. Misschien heeft ze al een goed ritme dat afgesteld is op onze maaltijden, dat kan ook. Wie weet hebben we hier over afzienbare tijd juist heel veel plezier van! Alleen vind ik het even moeilijk om dat te onthouden: ik stond hongerig op, heb al vier keer binnen twee uur gevoed en ben voor mijn gevoel leeggezogen. Ik voel me geloof ik een beetje als mijn eigen dochter: ik wil ook eten!

Voeden en zelf eten dan maar?

Even overweeg ik heel serieus om mijn loeihete pistoletje te eten met May op schoot. Maar nee, dat is geen optie. Schiet niet op als zij straks vol spetters of kruimels komt te zitten, ik kan er niet van genieten zoals ik normaal zou doen en bovendien kom je eigenlijk armen te kort. Positief gezien is dit natuurlijk goed voor de lijn, dat wel. Geloof dat ik me daar voorlopig maar aan vasthou. En nu maar hopen dat een koud ei ook lekker is…

Hoe pakte jij dit soort momenten aan?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Intens smullen wordt intens brullen: zelf eten als je baby trek heeft

  1. Als het al lastig is als moeder, laat staan als oppasser zonder ervaring met 3 kinderen. Dat gaat nog wat worden. Al denk ik dat het verstandig is om dit nog even uit te stellen tot ze allemaal zindelijk zijn, om vervelende poepluiers/voetjes te voorkomen 🙂

    1. Haha ja dat scheelt al een hoop. Gewoon lekker wachten tot ze allemaal zelfstandig kunnen eten, dan zet je een bord voor ze neer en geniet je zelf met volle teugen van een lekker broodje gebakken ei 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge