De ongemakkelijke houten tribunebank begint zijn tol te eisen. Anderhalf uur geleden stonden we keurig op tijd in de kleedkamer, waar dochterlief zich omkleedde voor haar laatste turnwedstrijd van dit seizoen. Zenuwachtig wiebelde ze en vroeg me hoe laat het nu echt begon, of we niet moesten opschieten? Maar gelukkig waren we ruim op tijd en kon ze nog ‘even’ ontspannen met vriendinnen, terwijl ik een mooi plekje uitzocht. Daar zit ik nu in een heel ongemakkelijke houding al zo’n negentig minuten te kijken naar andere turnsters; wachtend op mijn eigen dochter die nog steeds rechts in de zaal op wat toestellen speelt. Ons gezelschap vraagt zich herhaaldelijk hardop af waarom we al zo ver van tevoren aanwezig moesten zijn, als ze toch nog niet hoeven, maar dan ineens komen gelukkig de verlossende woorden: wisselen!

We hebben geluk. Ze begint bij de spanbrug en die staat precies voor onze neus. Van tevoren hoopte ze een medaille te gaan winnen, maar als ik het zo eens bekijk, vrees ik dat het er niet in zit. Het gaat weliswaar prima, maar ik weet dat ze beter kan en heb geen idee van de andere meiden in haar groep. Dit wordt hoogstens een kleine teleurstelling, vermoed ik, want zo te zien geniet ze van elke seconde en dat vind ik persoonlijk veel belangrijker. Uiteindelijk was ik zelf ook geen hoogvlieger. Ik app Ro over mijn bevindingen: ‘Ze doet het prima, alleen denk ik niet dat die medaille erin zit vandaag. Dus wees voorbereid als ze baalt.’ Je kunt immers maar beter voorbereid zijn met een temperamentvolle dochter die soms de lat erg hoog legt voor zichzelf…

Na de wedstrijd zitten alle meisjes op een kluitje, terwijl we allemaal vol spanning wachten op het verlossende woord vanaf de teltafel. Eén voor één worden de meisjes naar voren geroepen en ze nemen hun medaille in ontvangst. In de leeftijdscategorie van de oudste zitten twee meisjes die een gedeelde tweede plek behalen, maar haar naam is niet genoemd. Het zal toch niet? Als de eerste plek bekend wordt gemaakt, blijkt dat ze het toch voor elkaar heeft gekregen: ze is eerste! Ik had het niet verkeerder kunnen inschatten. Ik spat uit elkaar van trots alsof ik zelf gewonnen heb en ren snel naar voren om een foto te nemen. Toch enigszins beschaamd app ik Ro de foto. ‘Volgens mij toch iets minder verstand van turnen dan ik dacht…’

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

10 Replies to “Inschattingsfoutje, bedankt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge