Ontzwangeren is een soms onderschatte, soms vrij heftige periode waarin je nog altijd tussen uitersten heen en weer schiet. Oorzaak daarvan ligt volgens mij vooral in de hormoonschommelingen, waar ik – zeker dankzij het geringe leeftijdsverschil van elf maanden tussen Rose en May – extra last van heb. Ik voel me beroerd op het moment en moet het even van me afschrijven!

Ik voel me beroerd! Echt beroerd.

Fysiek gaat het op dit moment niet best: ik voel me beroerd, met hartelijke dank aan afgelopen nacht. Desondanks ga ik semi-optimistisch aan de slag: een fikse klodder foundation hier en, naar ik hoop, afleidende lipstick daar. Maar t maakt niet veel uit. Mijn wallen hebben nog net geen eigen naam, maar ontsieren wel overduidelijk mijn ooit zo florissante uitstraling inmiddels al maanden. Ze blijken behoorlijk hardnekkig. Zuchtend staar ik dit slappe aftreksel van mijn vroegere zelf aan. Een beetje als een zichtbaar mislukte taart met een berg eetbare confetti eroverheen; zo voel ik me vandaag.

Lees ook: Ontzwangeren voor gevorderden: hormonen, hormonen, hormonsters!

Mooiweerspeleritis

Terwijl ik mistroostig blijf staren (voornamelijk omdat ik door slaaptekort even kwijt was wat ik ook alweer ging doen) naar mijn tegenwoordige ik, vraag ik me in gedachten af waarom ik hiermee bezig ben? Dat ‘mooi weer spelen’, zoals ik het maar even noem. Het is tevergeefse moeite, want de buitenwereld moet toch evengoed zien wat ik zie? Waarom kan ik niet zo makkelijk toegeven dat ik even behoorlijk moe bent, de kinderen zich soms onuitstaanbaar druk gedragen en ik geplaagd word door chronisch schuldgevoel als ik even iets voor mezelf doe? Het is niet alsof je faalt wanneer je eens een mindere dag hebt.

Fake it till you make it?

Nee in plaats daarvan lach ik, roep dat het hier allemaal reuzefantastisch gaat en ik verbazingwekkend goed functioneer op een minimale hoeveelheid energie. En zo voelt dat daadwerkelijk in zo’n gesprek, dus helemaal hypocriet is het niet. Maar achteraf voelt het steevast alsof ik, bovenop de vermoeidheid en andere bijkomende kwaaltjes, ook nog eens een fikse mooiweerspeleritis te pakken heb. Is het nou zo erg als ik toegeef dat het best weleens zwaar is en ik zeker niet altijd het zonnetje in huis ben?

Relativeren

Nog nafilosoferend over mijn tevergeefse pogingen er patent uit te zien, stap ik niet veel later het eetcafé in waar ik met vriendinnen heb afgesproken. Ik begroet ze enthousiast met een volgeplamuurd gezicht. Heel even twijfel ik of ik het wel moet zeggen, voor hetzelfde geld beïnvloedt het de sfeer meteen zo, maar dan gooi ik er toch maar uit dat ik even een mindere dag heb. “Kan ik me goed voorstellen,” reageert één van hen. Opgelucht haal ik adem. Het beïnvloedt helemaal niks, blijkt niet veel later, en al snel gaat het ook weer over andere dingen. Ik kan de drukte thuis en mijn vermoeidheid na deze middag weer relativeren en neem me voor om vanaf nu gewoon weer eerlijk te zijn.

Voel jij je weleens beroerd, terwijl je het tegendeel beweert?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge