Huiswerk begeleiden op de basisschool is niet mijn sterkste punt. Ik vind het zelfs moeilijk. Niet omdat ik de stof niet begrijp, maar vooral omdat ik weinig geduld heb en de neiging heb te veel uit handen te nemen. Een column over de confrontatie met mezelf.

Confrontatie met mezelf

Het is alsof ik een exclusieve blik in het verleden krijg en mezelf zie thuiskomen. June gooit haar schooltas met een ferme zwaai in een hoek van de gang, pakt iets te drinken en maakt het zich gemakkelijk op de bank naast Rose. Ernst Bobbie en de rest staat op en al snel zit ze verzonken in de aflevering. ‘Heb je geen huiswerk?’ informeer ik. Het is maandag en normaliter zit dan altijd een blad redactiesommen in haar tas. ‘Hm? Ja, begin zo,’ mompelt ze afwezig. Dat is dan weer het voordeel van een confrontatie met jezelf: je weet ook wel dat die ‘zo’ meestal zondagavond 19.30 uur wordt als je niet ingrijpt.

Lees mee: Bekentenis: het lukt me niet haar spreekbeurt te begeleiden 

Huiswerk begeleiden?

Al snel zit ze aan tafel te rekenen, maar dan begint ook voor mij de uitdaging. Ik ben van het betweterige soort dat tijdens spelshows de antwoorden op de televisie afvuurt voor de presentator zijn vraag heeft kunnen afmaken. Zo iemand die wiebelend op zijn stoel zit wanneer anderen tijdens Triviant een vraag krijgen waarop ik weet wat het antwoord is. Nou ja, en zie dan maar eens je afstand te behouden tijdens het huiswerk. Rekenen vond ik één van de leukste vakken en bleek er tijdens mijn eindexamen wiskunde op de middelbare onverwachts best goed in. Ik hou me dus in.

Waar gaat het huiswerk begeleiden dan mis?

Zodra ze mijn hulp inroept, begint het nog rustig. Ik lees de som, bekijk haar antwoord of informeer naar hoe zij het wil aanpakken. Maar dan zie ik dat zij een andere methode hanteren en gebruik een ouderwetse, verwarrende manier om het antwoord te berekenen. Zij vraagt wat ik doe, ik leg het uit en hup, weer een lesmethode om zeep geholpen. Na een halfuurtje topografie of aardrijkskunde overhoren zitten haar antwoorden zo goed in mijn hoofd dat ik zelf de repetitie nog met een 10 zou kunnen maken en ik wil eigenlijk niet eens praten over het helpen bij spreekbeurten of -de horror- een werkstuk!

Wat nu?

Ik doe mijn best en probeer de bemoeienis vaker in Ro’s handen te laten. Verder blijf ik ook gewoon mijn best doen om alles zoveel mogelijk in haar handen te laten. Dat de juf kan zien dat hier inderdaad een 9-jarige aan het typen is geweest. En dat ze leert zoals het op school hoort. Het lukt steeds beter hoor: vertellen dat ze de som nog eens moet lezen en dan het antwoord vast zelf wel weet. Los daarvan is het maken van fouten natuurlijk ook erg nuttig. Nuttiger dan een voorgekauwd antwoord waar je niks van snapt. Dus alleen al daarom… Maar om te zeggen dat het makkelijk was? Nee, voor mij is huiswerk begeleiden echt een vak apart!

Vind jij huiswerk begeleiden ook lastig?

De foto van het jongetje dat geen zin heeft in zijn huiswerk is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Huiswerk begeleiden blijkt moeilijker dan gedacht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge