Twee keer per jaar organiseert Junes school een open podium. Alle klassen doen een dansje, zingen en spelen toneel, iedereen komt aan de beurt. Ik vind het heel mooi. Je ziet verlegen kinderen door de jaren heen openbloeien en, sentimentele muts die ik soms ben, het ontroert me. Al die jongens en meisjes zijn nog zo echt en zichzelf. Vanavond zitten we bij de laatste twee klassen: groep 7 en groep 8. De oudste straalde, het plezier spatte van haar gezicht af. Ze had ondertussen onderonsjes met één van van haar beste vriendinnen en lachte af en toe even onze kant op.

Waarom kunnen kinderen niet altijd zo puur blijven?

Tot zover geen gekke toestanden. Maar toen stapte groep 8 het podium op… Een van de jongens stal de show tijdens het dansen. Hij liet zich volledig gaan en het interesseerde hem ogenschijnlijk niets wat de zaal van hem zou denken, wat hem nog leuker maakte. Het viel me in hoe mooi dat is, zo puur. En vervolgens bedacht ik hoe zonde het is dat je op de middelbare school een groot deel van die puurheid verliest. Ineens wordt het voor de meesten ontzettend belangrijk wat de rest van de wereld van je denkt, of je wel de juiste kleding draagt en de goede vrienden hebt.

Groep 8 is dichterbij dan we denken

Ik droomde even weg naar mijn eigen afscheid, inmiddels ruim twintig jaar terug. Wat vond ik het moeilijk! De zomervakantie strekte zich oneindig voor ons uit, maar eenmaal op zijn eind moesten we toch aan de bak: de brugklas wachtte (met alle veranderingen die daarbij hoorden). Tja, en toen besefte ik ineens dat onze oudste volgend jaar dus ook in groep 8 zit. Dat die hele transformatie tot puber echt onderweg is en ze straks langzaam het pad opgaat richting de vrouw die ze aan het eind zal zijn. Dat we volgend jaar afscheid nemen van deze fantastische klas en dat ik me dat meer aantrek dan die kinderen zelf.

Gelukkig nog even tijd om te wennen

Hoe zal het zijn straks, als ze in groep 8 zit en we bijna afscheid van school nemen? (wat haar betreft, althans) Misschien maak ik me ten onrechte druk om die volgende fase en groei je er eigenlijk gewoon ongemerkt in mee, zoals de meeste dingen eigenlijk. Het is dat grote onbekende waarschijnlijk. Moeilijk! Voorlopig hou ik me er maar aan vast dat we nog ruim anderhalf jaar hebben. En dat de afgelopen zes jaar in een vlaag voorbij gingen, probeer ik voorlopig nog maar even te negeren.

Moeders met pubers of tantes met grote neven/nichten, kunnen jullie me geruststellen?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Groep 8 is een stuk dichterbij dan ik dacht… Help!”

  1. Mijn oudste dochter is 13 en naar ons als ouders al aardig aan het puberen. Maar als ze met vriendinnen is, kan ze heerlijk gek doen. En als ik haar als grote nicht zie knuffelen met haar neefje… ach, het blijft gewoon een schat!
    Jacqueline onlangs geplaatst…10x waar ik trots op benMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge