gesprekken

Eerste gesprekken met dreumes Rose: hilarische misverstanden

Onze eerste gesprekken!

Rose begint inmiddels een aardige kletskous te worden, al mijn zorgen over haar summiere woordenschat zijn dus nu officieel ongegrond. We hebben zelfs soms al heuse gesprekken! Twee tortelduiven zitten op onze houten schutting koerend naast elkaar. Ze rent dolenthousiast naar het raam. Verschrikt vliegen het paartje weg, maar dat mag de pret niet drukken. Onverminderd blij springt ze op en neer: “Lokel! Mama, lokel!” roept en wijst in welke richting ze vlogen. Ik kom naast haar staan. Samen zoeken we de lucht af, maar de duifjes houden het wijselijk voor gezien. Wel zitten er wat kool- en pimpelmezen in de boom. Nieuwsgierig hippen ze in onze richting, waar een voerbakje vol vogelzaad op ze wacht. Onze dreumes kijkt gefascineerd naar buiten en kraait als eentje begint te eten. “Mama, kijk!” Blij draait ze zich naar me om. “Ik zie het lieverd,” antwoord ik. Tevreden met mijn reactie kijken we weer verder.

Lees ook: Praten voor beginners: Rose begint te kletsen en dat is best grappig 

Haar eigen spel

Een minuut later is het mooi geweest voor onze kleine vogelaar. “Baby” moet namelijk “eten”, vertelt ze, waarna ze gedecideerd de daad bij het woord voegt en in een onbewaakt ogenblik een broodkorstje in de ietwat openstaande mond van haar pop propt. Met haar wilde manier van doen, kwakt ze babypop vervolgens op de bank om een “sone luiler” te geven. Snel grist ze een doekje uit de openstaande verpakking en begint verwoed te poetsen op baby’s broekje. Grinnikend kijk ik toe. In een mengelmoes van brabbeltaal en soms verstaanbare woorden heeft ze hele gesprekken met haar poppenkind. Ook “ola” (haar olifantenknuffel) wordt in het spel betrokken. Zo is ze een ruim halfuur zoet bezig. Het is heerlijk om haar zo te zien spelen in haar eigen wereldje, tot ze er de brui aan geeft.

Mevrouw wil eten!

Ze probeert me richting de keuken te sommeren met een duidelijk verzoek: “Eten! Koek!” Helaas voor haar moeten we nog even wachten op ‘koek-tijd’, vertel ik. Dat is blijkbaar tegen het verkeerde been. Mekkerend geeft ze te kennen dat ze het niet met me eens is. “Etehhnnnnnn” dreint ze door. “Koehoekkk!” Hoewel ik mezelf tegenwoordig als redelijk geduldig beschouw, is bij mij na een tijdje de spreekwoordelijke koek ook op. “Nou, stop eens met zeuren. Moet mama boos worden?” “Ja!” klinkt haar kleine stemmetje hoopvol. Ik gebruik al mijn zelfbeheersing om niet in lachen uit te barsten. “Nou, weet je wat? Ik weet iets beters: laten we gaan bouwen,” stel ik voor. “Bouwen!” reageert ze blij. Nog even van genieten dat ze zo makkelijk af te leiden is…

Geniet jij ook zo van die eerste woordjes?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge