Onze zolder

Tijdens onze verhuizing was ik nog in verwachting van Rose. Die bolle buik had prioriteit en zo werkten we vooral de belangrijkste klussen af. Of beter gezegd, Ro en mijn vader deden dat. De zolder kwam daarmee op een jarenplan terecht. Deze kerstvakantie vond ik daarvoor een uitgelezen moment. Mijn zusje en zwager waren ook aan het verbouwen in hun eigen huis en dat inspireerde me mijn eigen kwast weer op te pakken. Het voelde prettig, omdat Ro de rest van het huis voor zijn rekening had genomen. Schilderen is meer mijn ding en dus haalde ik alle benodigdheden in huis. Kon ik de meisjes meteen het goede voorbeeld geven: mama’s klussen ook!

Verzuren en inspiratieverlies

Het begon veelbelovend. Ik trok mijn oude kleding aan en sprong soepel op de steile keukentrap. In mijn ene hand tilde ik een goedgevulde bak verf, in mijn andere een platte kwast. Zorgvuldig streek ik langs de randjes van het steile dak. Dat ging prima: de houten balken bleven schoon en de verf zat strak op de muur. Een nadeel was het werken boven mijn macht. Al snel begon ik te verzuren. Dit was toch wel even iets anders dan het tillen van een anderhalf-jarige dreumes.

Industriële beton-look

Eenmaal over de helft van de muur begon ik het echt zat te raken. Waarom waren we ook alweer aan deze hele exercitie begonnen? Tegenwoordig is de industriële beton-look toch hartstikke hip? We hadden het beter daarbij kunnen laten, besefte ik met enige teleurstelling in mezelf en de muur. Maar goed, opgeven was geen optie meer. Dat zou de kinderen niet het goede voorbeeld geven, wist ik zelf ook. Hoe kun je ze anders ooit nog dwingen tot iets waar ze geen zin meer in hebben?

Zo werd het schilderen dus pedagogisch verantwoord

Met die gedachten in mijn achterhoofd besloot ik de zolder dus maar te gaan zien als een toekomstige stok achter de deur. ‘Weten jullie nog kinderen, toen mama de zolder niet meer wilde schilderen? Ik ging toch door, zonder klagen!’ En dan maar hopen dat ze dit blog nooit zullen vinden! Zal goed voorbeeld straks daadwerkelijk goed doen volgen? Ongetwijfeld niet, het blijven kinderen, maar ik hou hoop. En een andere bijkomstigheid is dat de zolder nu dus bijna klaar is. Alleen weet ik wel dat de volgende keer dat ik behoefte heb aan zo’n stokpaardje, ik wel iets minder intensiefs ga doen!

Helpt het goede voorbeeld geven bij jullie thuis?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Het goede voorbeeld geven: schilderen als pedagogisch stokpaardje”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge