Gillende dreumes? Leren communiceren blijkt dé oplossing

In deze column vertel ik hoe het ons een paar maanden later vergaat: we hadden maandenlang een gillende dreumes in huis die ons meer dan eens tot wanhoop dreef. Op een gegeven moment nam ik regelmatig paracetamol tegen de spanningshoofdpijn. We voelden ons machteloos, omdat het gillen niet leek op te houden. Maar sinds een tijdje is het weer rustig. Gelukkig!

Stilte? Ik herken het bijna niet meer

Dochter May (0) ligt lekker rustig tegen me aan te slapen, Rose (de voormalig gillende dreumes van 1) puzzelt en probeert een koe in het gaatje van de kip te krijgen. En ik zit op de bank. Iluister en herken dit rare geluid van vroeger, alleen kom ik er niet op. Wat is het toch? Peinzend staar ik voor me uit, maar dan ineens heb ik het: stilte. Niemand hoeft meer te gillen om duidelijk te maken wat er aan de hand is. Dus we hebben het hier niet eens over een kleine mijlpaal van drie keer per dag minder gillen (wat ik een tijdje geleden al heel fijn had gevonden), maar gewoon helemaal niet meer. Is het daadwerkelijk vanzelf overgegaan – iets dat positivo’s al voorspelden? Laten we het hopen. Het alternatief (stilte voor de storm) vind ik namelijk toch iets minder leuk.

Oplossing voor gillende dreumes: woorden

Volgens mij is het toch dat eerder. De fase waarin we dagelijks een gillende dreumes om ons heen hadden, lijken achter ons te liggen. Heerlijk! Ik heb namelijk serieus getwijfeld of ik niet doof begon te worden. Ro mat het geluid eens met een decibelmeter (via zijn telefoon) en kwam toen uit op bijna 100 dB – vergelijkbaar met een straaljager op 300 meter hoogte. Kortom, we overdrijven echt niet als we zeggen dat we bijna knettergek werden. En de enige oplossing bleek toch echt dat ze begon met praten.

Stimuleer je kindje te stoppen met gillen

Een kleine kanttekening: deze oplossing is ook afhankelijk van de leeftijd en ontwikkeling van je kindje. Niet elke dreumes kan al vroeg praten. Maar stimuleren is natuurlijk altijd goed. Hoe je dat doet?

  • Praat bij alles dat je doet. Vertel bijvoorbeeld dat je een lepel in de la legt en de boom blaadjes heeft. Maakt niet uit dat je de hele dag door staat te ratelen als een kip zonder kop; alles om van je gillende dreumes weer een relaxt kind te maken!
  • Lees voor. Niet alleen tijdens bedtijd, maar ook overdag. Vertel wat je op de bladzijden ziet, gebruik boekjes met alleen plaatjes en probeer je kindje dat te laten nazeggen.
  • Indien van toepassing: doe je best om het gegil intussen te negeren en reageer wel op woorden. Kijk of je elkaar eventueel met gebaren kan begrijpen.

‘Dezen dezen dezen’ – altijd nog beter dan die gillende dreumes

Langzaam zullen woorden duidelijker worden. Momenteel horen we vooral de uitroep ‘dezen dezen dezen DEZEN’, die steeds harder en passioneler wordt uitgesproken wanneer je haar niet snapt. Maar schril gekrijs is er niet meer bij. En ook ‘dezen’ verandert langzamerhand steeds vaker in ‘hales’ (hageltjes), ‘kaa’ (kaas) of ‘lees’ (boekje lezen).

Hart onder de riem

Het is fascinerend hoe zo’n loeihard geluid toch zo ongemerkt minder is geworden. Ik heb het eigenlijk nauwelijks doorgehad, tot die bewuste ochtend op de bank. En ik vind het heerlijk natuurlijk. Met deze blog hoop ik alle wanhopige ouders een hart onder de riem te steken – iets dat ik nauwelijks vond toen ik via Google zocht op de term ‘gillend kind, wat te doen?’.

Zet die koptelefoon op en zet door, want voor je het weet is het voorbij. Echt dus, zo heb ik gemerkt.

gillende dreumes

Hebben jullie ook een gillende dreumes?
En wat doen jullie ertegen?

Schreeuwend kindje – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge