Iets te optimistisch over mijn gewicht

Ken je dat plaatje waarbij een dikkere man in de spiegel kijkt en daar een slanke, gespierde vent ziet staan? Daarnaast staat een slanke vrouw die dit juist andersom ervaart: ze voelt zichzelf te dik. Verrassend genoeg voel ik me een beetje als die man; ik zou mezelf het liefst omschrijven als chubby. Maar diep van binnen weet ik echter best wel dat ik dat stadium al gepasseerd ben. De weegschaal bevestigt mijn vermoedens. Beetje het nadeel van postnataal gewicht: dat moeten eraf en je kunt het niet meer goedpraten met een ‘grote plons vruchtwater’ of ‘de baby’. Die zijn er immers niet meer.

Ik ben bezig aan een afvalrace

Hoewel race misschien niet het beste woord is. Het hele proces verloopt tergend traag. Misschien ook omdat ik nog borstvoeding geef en dus niet te weinig mag eten, anders verlies je afvalstoffen via je moedermelk en dat komt weer bij May terecht. Ik kan er dus even niet veel aan veranderen. Die eerste week verloor ik gelijk tien kilo, maar sindsdien gaat er niet veel meer af. Al drie weken kijk ik naar hetzelfde troosteloze getal op die stomme weegschaal. Ook mijn favoriete broeken pas ik niet. In het meest gunstige geval komen ze tot mijn heupen, maar dan adem ik uit en zakt hij gelijk weer af. Nieuwe kleding zit er ook niet in nu. Dat vind ik zonde van het geld. Lang leve mijn restant aan positiekleding! Die waren hun geld in elk geval meer dan waard…

Herhaling van de geschiedenis

Na Rose zat ik in hetzelfde schuitje. Weliswaar woog ik toen lichter, maar ik voelde me hetzelfde. Alleen met meer energie gelukkig: vorige keer leefde ik bijna van dutje naar dutje, nu ren ik door het huis. Mijn bekken doet niet zoveel pijn meer, ik doe met plezier (jaja) het huishouden en snack veel minder. Sterker nog, met de zorg voor die drie dametjes eet ik vaak pas laat, onregelmatig en niet te veel. Verder ben ik druk bezig en eigenlijk hoop ik dat daarin toch het geheim van slank moederschap verscholen ligt. Wie weet wat er komende maanden nog af vliegt?

Celebrities zijn een slecht voorbeeld

‘Doutzen Kroes was binnen een paar weken weer op haar oude gewicht,’ leest Ro hardop voor. Niet echt de beste timing om zoiets tegen een ontzwangerende vrouw te zeggen, vind ik. ‘Zij heeft personal trainers en waarschijnlijk een nanny,’ kaats ik de bal kribbig terug. Hij begint te lachen: ‘Zo bedoel ik het natuurlijk niet, je bent mooi zoals je bent en je weet dat je gewicht daar niets aan verandert. Bovendien komt het echt allemaal vanzelf wel!’

Ik zou graag een portie van zijn optimisme krijgen, want voor mijn gevoel komt het nooit meer goed. Ik heb ook eigenlijk helemaal geen zin meer als het op deze manier moet. Maar goed, misschien moet ik gewoon geduld hebben. Wie weet komt het inderdaad alsnog…

Wish me luck!


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Gewicht verliezen zonder resultaat, hoe demotiverend wil je het hebben?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge