Als ik een lijst zou maken met ouderlijke irritaties, dan zou geslachtsverwarring toch echt HEEL hoog staan. Mensen die niet de moeite nemen om even te kijken of dat ‘jongetje’ misschien met een reden die knalroze tutu draagt. Of die volledig voorbij gaan aan het feit dat zijn kapsel expres hebt opgeschoren. In deze column ga ik in op die geslachtsverwarring en vertel over onze ervaring.

Hij is een zij

‘Zo zo, ben je aan het flirten met hem?’ lacht de moeder verderop. Haar dochtertje speelt in de ballenbak met de mijne en de twee hebben samen lol. Het meisje heeft haar blonde haren in een staartje, draagt popperige meisjeskleren en heeft een lief gezichtje. De ‘hem’ in het verhaal is onze Rose van anderhalf. Ze is lang voor haar leeftijd, heeft een korte coupe (haar krullen groeien natuurlijk niet zo snel) en speelt ruw, als een jongetje. Dat ik haar vanmorgen een blauwe skinny jeans heb aangetrokken met blauw-grijze hoodie zal ongetwijfeld niet meewerken.

Lees ook: Wat vind jij: smartphone in de ballenbak 

Ongemakkelijk door die geslachtsverwarring

Wat nu? Ik wil er eigenlijk niet perse iets van zeggen – ik zie deze mensen waarschijnlijk nooit meer, dus waarom zou ik – maar vind het ook niet leuk dat ze haar een ‘hem’ noemt. Hoewel ik het verachtelijk vind van mezelf, trek ik haar trui uit om het haar stilzwijgend duidelijk te maken. Eronder draagt ze een fuchsia rompertje. Dat moet toch genoeg zeggen? De moeder inderdaad kijkt inmiddels ook een beetje ongemakkelijk, omdat tot haar doordringt dat haar dochter waarschijnlijk niet stond te flirten, maar speelde met een meisje. Niet veel later zijn ze weg. Ik schud mijn hoofd en neem me voor volgende keer gewoon te zeggen dat Rose mijn dochter is.

Oplossingen

We probeerden verschillende dingen om te zien of het iets zou uithalen en of die geslachtsverwarring dan tot het verleden zou horen.

Kleding aanpassen

De volgende morgen gaan we wat inkopen doen in het dorp. Voor de zekerheid heb ik er dit keer toch op gelet en doe haar een koraalroze trui aan met zilver strikje, haar felgekleurde roze bodywarmer én roze schoenen. Een zuurstok kan er een puntje aan zuigen zeg maar. Nu moet de wereld toch wel zien dat we hier met een klein dametje te maken hebben? Maar nee hoor. De eigenaar van de kaartenwinkel mist mijn statement. ‘Wat een krullen zeg, heeft hij niet van zijn moeder!’ Zuurzoet lachend reageer ik: ‘Nee inderdaad niet.’ De beste man bedoelde het natuurlijk aardig, maar is het nu zo moeilijk om te zien dat ze een meisje is?

Speldjes

We hebben een aantal keer geprobeerd om haar speldjes in te doen of wat staartjes te maken. Rose vindt het echter onzin. Ze rukt zonder pardon alles uit haar haren en wat overblijft is een funky, maar vooral ook warrig kapsel. Niks waaruit je kan afleiden dat het toch een meisje is dus.

Voor nu geen echte oplossing

Ergens heeft Rose ook gelijk dat ze die speldjes uittrekt. De oorzaak dat ik die geslachtsverwarring vervelend vind, ligt uiteindelijk bij mensen die weinig terughoudendheid kennen wanneer zie iets over haar zeggen. Even wachten en kijken zou al de helft schelen. Of gewoon aanspreken met ‘kindje’. Wie weet verandert het nog.

Update 2017

Inmiddels ziet Rose er onmiskenbaar meisjesachtig uit. Haar krullenbos is enorm gegroeid en ze vindt het heerlijk om te tutten met vlechtjes en speldjes. Aan de andere kant zit het stoere nog in haar karakter. Ook kijk ik nog weleens terug naar foto’s van toen. Ik begrijp de geslachtsverwarring wel, al was het niet leuk.

Heb jij weleens te maken gehad met een geslachtsverwarring bij je kindje?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Geslachtsverwarring: als de buitenwereld je dochter voor een zoon aanziet

  1. Hier de omgekeerde wereld. Tegen mij wordt vaak gezegd wat is ze toch lief of wat groeid ze hard. Terwijl mijn zoontje toch echt overduidelijk jongens kleding draagt en er in mijn ogen ook echt uit ziet als een jongen…zucht

    1. Toevallig kreeg ik op Facebook een beetje dezelfde soort reacties. Gek hè, die mensen kijken gewoon niet goed.. Over een tijdje zal dat wel anders zijn hoop ik 🙂

  2. Haha herkenbaar! En loslaten inderdaad! Je hebt gewoon een superstoere meid! Jurkjes, speldjes en tiara’s allemaal hartstikke leuk, maar alleen als het bij jullie past 😉

  3. Ik begin te denken dat het meer aan de ander ligt dan aan ons. Zelf in een roze jurkje met roze All Stars is Kate nog ‘hem’ genoemd. Dus ik laat het maar gewoon los. En donkerblauw en grijs staat haar mooier dan roze, dus tja.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge