Wanneer we het laatste tankstation voorbij rijden, denk ik nog: ‘Komt zo wel op de snelweg.’ Wat ik nog niet weet is dat ik niet veel later moet filerijden met kinderen achterin. En dan worden ze wakker. Help!

Onverwachts: filerijden met kinderen

Alsof ze het weet. Terwijl de remlichten van mijn voorganger felrood kleuren, klinkt op de achterbank een harde schreeuw. Shit, file! Wat een gevoel voor timing heeft Rose! We kunnen niet doorrijden en dus is er voor haar geen bal te zien. Ze besluit voor de gelegenheid haar stembanden maar eens te testen. Met succes: binnen de kortste keren is May ook wakker en die loeit gezellig mee. Heerlijk, ik zit in een snikhete auto met twee gillende kinderen, zonder eten en heb werkelijk geen idee hoe ik ze allebei weer rustig kan krijgen.

Tanken was geen overbodige luxe geweest

We zijn op bezoek geweest bij June, die met opa en oma een midweek in het zuiden van Noord-Brabant zit. Vanaf het moment dat we de weg opdraaiden vanaf het bungalowpark tot nu kwamen we geen tankstations tegen – voor zover ik weet althans. Hoe ik daar zo zeker van ben? Al die tijd had ik enorme trek in Twix, dus ik heb als een havik uit het raam zitten turen. Daar zitten we dus: in de file, op de A58 met nog minstens vijfentwintig kilometer te gaan volgens mijn GPS voordat we eindelijk weer een beetje in de buurt van de Randstad komen.

Het filerijden maakt creativiteit in me los

Uit wanhoop begin ik maar te zingen over een piraat. Hij schrobt het dek, hijst de zeilen, loopt rond met zijn houten poot, kijkt met één oog, heeft land in zicht, schreeuwt wanhopig ‘Ahoy’ (o, nee, die wanhoop ben ik) en begint een eenmansband met alle mogelijke instrumenten die ik maar kan bedenken. Niets helpt. Ze huilen onverminderd enthousiast door. Ik besluit er maar in te berusten en hoop dat ze in slaap vallen van vermoeidheid of anders accepteren dat we voorlopig niet rijden.

Maar dan gebeurt een wonder

De file komt weer in beweging en Rose kijkt weer zwijgend naar buiten. May valt, weliswaar licht protesterend, in slaap door het gebrom van de motor en we tuffen in min of meer langzaam rijdend tempo door. Opgelucht haal ik adem. En mijn gebeden worden gehoord: een paar kilometer verder draai ik de afslag af, eindelijk Twix! O ja en benzine natuurlijk, voor ik mezelf een volgend probleem op de hals haal. Ik vind mezelf even behoorlijk stom om zo onvoorbereid op pad te gaan. Al had ik maar een rijstwafel, flesje koud water en speelgoed met geluid bij me gehad. Of anders in elk geval één van die drie… Nee, dit overkomt me geen tweede keer hoop ik!

Heb jij het weleens meegemaakt dat je onverwachts moest filerijden met kinderen op standje onweer?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Filerijden met kinderen – oftewel ouders’ grootste nachtmerrie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge