fase

Gelukkig is het ‘maar’ een fase! 7x pedagogisch bikkelen

Als ouder kom je weleens terecht in een unieke aaneenschakeling van gebeurtenissen. Van niemand anders zou je dit gedrag tolereren. Maar met kinderen werkt het anders. Onvoorwaardelijke liefde en intens geluk maken het alles waard om je door die mindere momenten heen te bikkelen. Het is uiteindelijk ‘maar’ een fase, zoals de grootste dooddoener aller clichés luidt. Over het woordje ‘maar’ in voorgaande zin valt trouwens te twisten, want echt, ik ben blij (en dankbaar) dat de volgende fases allemaal weer overgaan:

Huilen

Een baby communiceert door te huilen en als ouder reageer je daar doorgaans op. Maar man, wat was ik blij toen Rose ook op andere manieren leerde ‘praten’ met ons. Ze begon dingen aan te wijzen, trok ons mee of pakte het zelf. Er zijn mensen die het fantastisch vinden, zo’n babyhuiltje, maar ik geloof dat ik het geluid waarschijnlijk pas weer zal weten waarderen als ik niet meer in de kleine kinderen zit.

Gillen

Gelukkig hoef je deze fase niet gegarandeerd door te maken, sommige kinderen doen dit niet. Mocht je wel de pech hebben: het is afschuwelijk. Rose en May hadden er allebei een handje van om zomaar te gaan krijsen. Ze maakten me wanhopig, ik wist soms gewoon niet meer wat ik ermee aan moest. Via Google raakte ik op fora waar kinderen die zo hard gilden uiteindelijk doof bleken of een bijzondere, soms zeldzame, stoornis hadden. Kennelijk heb ik twee uitzonderingen daarop gebaard: die van ons mankeren niets. Onze trommelvliezen daarentegen…

Levende stofzuiger

Verschrikkelijk! Ik vond het fantastisch toen Rose en May op eigen houtje de kamer begonnen te verkennen, maar dit legde meteen op pijnlijke wijze bloot hoeveel troep je kennelijk op je eigen vloer verzamelt. Dat je iets met het blote oog nauwelijks ziet, betekent niet dat die kleintjes het niet weten te vinden. Constant alert zijn dat je kind niet stikt of een halfvergaan stuk leverworst naar binnen schuift is nagenoeg onmogelijk met twee kleine kinderen, dus ik was blij toen deze fase voorbij was.

Zelf (weg)wandelen

Die eerste losse, wankele stappen zijn tranen trekkend. Ontroerd zie je hoe je kleine man of meid de wereld onderzoekt. Tot ze ook ontdekken dat je kunt weglopen van mama of papa. En hard ook. Ik stond een keer met de kinderwagen in een steegje, toen Rose een zijpaadje ingewandeld bleek. Het was een kwestie van seconden, dus echt ver kon ze niet zijn, maar ik kon alleen maar denken aan die sloot verderop. Dan sta je daar: laat je de kinderwagen met baby staan en ren je achter je dreumes aan of trek je dat hele apparaat achter je aan, in de hoop dat je baby onderweg niet uit de bak gelanceerd wordt? Toch dat eerste maar. Rose stond met een grote grijns om de hoek te wachten en dacht dat het een spelletje was. Ik pakte haar met één arm op en rende terug, waar May rustig om zich heen lag te kijken. Echt, hoe heerlijk is het dat we nu kunnen wandelen en ik gewoon een handje krijg.

Peuterdriftbuien

Yup, die welbekende supermarkt staat met stip op 1. Rose ontaardde als baby eens in een driftbui, nadat we haar te lang op sleeptouw hadden genomen. Winkel in, winkel uit: nog even iets halen bij Hema, boekje bij Bruna… En in de supermarkt ontplofte ze. Geen land meer mee te bezeilen en met het schaamrood op mijn kaken gooide ik in moordtempo van alles in die kar. Ik zag iedereen denken en kijken, verschrikkelijk! Pas toen een medemoeder me een hart onder de riem stak, kalmeerde ik iets.

Creatieve uitingen

Ik vind het heerlijk om samen te kleuren of knutselen. Wat ik iets minder leuk vind, is dat ons interieur regelmatig een make-over krijgt. Vetkrijt blijkt behoorlijk hardnekkig op de muur, potlood poets je niet zomaar weg en ook zien we hier en daar een pentekening. Ontzettend knap van die kleine Picasso’s, maar ik geloof dat we over een paar jaar het huis maar weer flink in de verf moeten zetten…

Eerste weken op peuterspeelzaal/basisschool

Hoe leuk het verder allemaal ook is, die eerste paar keer dat ze gedrag vertonen dat je nog niet kende, is een crime. Keihard door het huis rennen, grote mond opzetten, krijsen of brullen of stampvoeten… Gelukkig weet ik inmiddels dat ze hier snel genoeg weer een balans in vinden, maar prettig is het niet per se.

Welke fase mocht van jou liever gister dan vandaag voorbij zijn?


De foto van het meisje is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “Gelukkig is het ‘maar’ een fase! 7x pedagogisch bikkelen

  1. Uhm…. de niet luisteren fase, al denk ik dat dat nooit meer over gaat 😉
    Giulia is in de fase dat ze overal om gaat huilen. Dat mag van mij snel over zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge