eten a la rapley

Eten volgens de Rapley-methode: hoe pak je dat aan?

In de serie Merel Onderzoekt kijk ik naar opvoedkundige kwesties die ik interessant vind, maar waar ik eigenlijk niet veel van weet. Een voorbeeld daarvan is leren eten volgens de Rapley-methode. Voor ik ging bloggen, had ik hier zelfs nog nooit van gehoord. Ik zat dus boordevol vragen: wie is Gill Rapley, wat houdt de hele methode van het eten volgens de Rapley-methode precies in en hebben wij er ook iets aan binnen ons gezin?

Wat adviseert Gill Rapley?

Rapley onderzocht wanneer kinderen zelfstandig kunnen aangeven wanneer ze toe zijn aan bijvoeding. Dat bleek vrijwel zonder uitzondering met zes maanden te zijn, na een exclusieve borstvoedingsperiode van een halfjaar. Baby’s hoeven daarbij helemaal geen gepureerde hapjes, maar kunnen grovere stukken eten. Ideaal is bijvoorbeeld een stronkje broccoli, broodkorst of een reep appel. Wie graag een stuk wil lezen van de Nederlander Stefan Kleintjes, klik hier (je moet trouwens wel een beetje door de aanmatigende toon prikken, maar hij deelt zijn informatie uitgebreid en helder)

Lees ook: Babyvoeding? Dat pureren we natuurlijk zelf (yeah right)!

Leren eten volgens de Rapley-methode?

Verschillende ouders, verschillende manieren van aanpak

Charlotte

Charlotte herinnert zich als de dag van gisteren het moment dat haar zoon voor het eerst toe was aan groenten. ‘Uiteraard streef je ernaar de beste moeder ooit te zijn, dus stond ik daar toepasselijk peentjes te zweten om dat eerste hapje vers te bereiden. Koken, pureren, afkoelen. Tja, en wat vond hij ervan? Na drie hapjes was het genoeg. Zoals zijn oma zegt: het was sneller op dan gemaakt’. Gelukkig bleek hij al snel een gulzige eter, maar toen er aardappel, rijst of pasta bij kwam en vlees, gooide ze de handdoek in de ring. ‘Het consultatiebureau zei dat potjes net zo goed zijn. Je mist alleen variatie. Met een baan, huishouden, hond, mezelf en een relatie vond ik het allemaal best.’

Alleen die stap naar brood. ‘Hij bleef maar kokhalzen, vreselijk. Ik was bang dat hij zou stikken. En dan kunnen ze wel zeggen dat een baby natuurlijke reflexen heeft, maar zeg dat lekker tegen die broodkorst die eigenwijs klem zit. Bah. Ik heb doorgezet, maar het duurde echt even voor de grotere stukken moeiteloos naar binnen gleden. Inmiddels zijn we over op vast voedsel. Met tien maanden glijden de stukken komkommer, brood en soepstengel moeiteloos naar binnen.’

patricia

Patricia, moeder van een inmiddels tweejarige dochter, koos ook voor gepureerde hapjes. ‘Na vier maanden kreeg ze eerst vers fruit en later gestoomde groenten. Nooit uit potjes, omdat we haar een zo gezond mogelijke basis willen geven. Overigens stapte ze. zodra ze tandjes kreeg vlot over op grover voedsel, zoals stronkjes bloemkool uit de hand waar ze op kon kauwen.’

Kraamverzorgster: had ik het maar geweten!

Kitty werkt al een aantal jaar in de kraamzorg en is bekend met de methode. Zelf paste ze het nooit toe, omdat de kennis ontbrak: ‘Ik groeide op met potjes en zakjes, dus toen ik kinderen kreeg, ging ik daarin mee. Ze kregen wel sinaasappel met Ligakaak, maar verder puree uit potjes. Later, toen ik vond dat ze eraan toe waren, stapte ik over op verse groenten met wat grovere structuur. Inmiddels baal ik soms weleens dat ik destijds niet beter wist. Eigenlijk is het best logisch om verschillende grotere stukken aan te bieden. Ze kunnen zo zelf kiezen waar ze aan toe zijn en op eigen wijze kennis maken met het voedsel. We mogen best meer vertrouwen op de natuurlijke ontwikkeling en minder ‘dwang’ toepassen. Ga maar na: er  is geen zoogdier dat de porties eerst fijnmaalt voor zijn kind. Ze gaan hun ouders nadoen zodra de tijd rijp is.’

Risico?

Zoals bij elke theorie zijn ook bij het leren eten volgens de Rapley-methode genoeg tegenstanders van te vinden. Zij wijzen vooral op verstikkingsgevaar. Een ander is iets genuanceerder en wijst vooral op snoeptomaat en druiven, die gemakkelijk in de keel blijven steken. Daarom zie je regelmatig foto’s op social media, waar duidelijk staat hoe je de groenten moet snijden: doormidden in de lengte.

Conclusie

Dit keer iets minder uitgebreid dan voorgaande keer. Wij deden eigenlijk al aan eten volgens de Rapley-methode, zij het onbewust. We gaven stukken paprika, banaan en reepjes appel al weleens uit de hand tijdens het koken. Inderdaad kunnen kinderen al vanaf jonge leeftijd best wat hebben, al snap ik volkomen wat Charlotte bijvoorbeeld zegt. Ik vond het bij de oudste doodeng en ook bij de andere twee gaf ik liever broodkorsten om op te sabbelen dan die kleine stukjes brood waar ze in leken te stikken. Toch bestond het fruithapje en avondeten uit potjes Olvarit en later zelfs met liefde gepureerde, verse moes. Achteraf jammer dat ik me er nu pas in verdiep: je hoeft dan niet moeilijk te doen en kan ze veel sneller laten mee eten. Bovendien praktisch met drie dochters, die regelmatig luid door elkaar schreeuwen om aandacht.

eten à la rapley

Wist jij al over eten volgens de Rapley-methode?
En zou je het eventueel bij je (aanstaande) kindje gebruiken om hem/haar te leren eten?

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

22 Replies to “Eten volgens de Rapley-methode: hoe pak je dat aan?

  1. Leuke blog met mooie reacties!
    Hier doe ik het ook meer instinctief. Mijn zoontje plukte bij 4 maanden al een banaan uit mijn handen. Je ziet hem kijken naar eten, ik probeerde gewoon vanalles en blijven opletten natuurlijk.

    1. Grappig!
      Ja ik denk idd ook dat ze het vanzelf allemaal wel aangeven als ze eraan toe zijn. En de één is dat sneller dan de ander. Zolang je erbij zit en geen gekke dingen geeft als snoeptomaat in zijn geheel, komt het wel goed 🙂

  2. Ik heb het geprobeerd maar het wordt zo’n kliederboel. Ik stoom alle groente en maak het fijn met de staafmixer. Ik vind het wel een interessante methode maar moet mij nog even over de troep heen zetten dat het heeft. Ik heb het met brocolli geprobeerd, ramp haha!

    1. Haha ja snap ik! Eigenlijk zou je een enorm plastic zeil onder die stoel moeten leggen om je vloer een beetje te beschermen 😉 De jongste voeren wij ook gewoon met lepel hoor. Alleen tussendoortjes eet ze uit de hand.

  3. Hier doe ik het eigenlijk onbewust al moet ik zeggen dat ik het niet met alles doe
    Maar heb het bij al mijn kinderen zo gedaan en heb wel het idee dat ze hierdoor ook eerder zelfstandig konden eten
    Dit vond ik vooral fijn want zo kreeg ik ook weer de kans om diner rustig te kunnen eten 😊

    1. Haha ja het geeft inderdaad die ruimte. Ik had geen idee wat het was voor ik ging bloggen. Maar misschien doe je dit soort dingen toch een beetje instinctief?

  4. Ik vind het allemaal een beetje te. Emily heeft nog geen tanden, maar gaar gekookte dingen gaan prima naar binnen. Brood heb ik geprobeerd toen ze 6mnd was en ging niet, vond t dood eng. Toen met 7.5mnd nog ns geprobeerd en ging prima. Als ze er aan toe zijn, zijn ze er aan toe.

    1. Zeg je mooi, ik denk inderdaad ook dat je gewoon per kind moet kijken wanneer ze eraan toe zijn. En misschien ook wanneer je er zelf aan toe bent. Uiteindelijk krijgen ze dezelfde voedingsstoffen binnen, daar draait het in de kern toch om.

  5. Ik kende het niet, maar deed voor een deel ongeveer hetzelfde. Was er al vrij snel achter dat ik dan zelf ook minder omhanden had 😂

    1. Ja het geeft jezelf inderdaad ook meer vrijheid en ze kunnen kennelijk toch best veel hebben 🙂 Meer dan ik in eerste instantie dacht.

  6. Hoe deden mensen dat in al die mixerloze eeuwen? Voorkauwen. Mondflora komt automatisch mee en helpt de vertering. Het kan daardoor al vrij snel, granen (brood, rijst) vanaf een maand of 4. Deze manier van doen heeft, als alles, voor- en nadelen.

    1. Ik wilde daar inderdaad ook over schrijven, maar kon veel te weinig informatie vinden op internet. Daarom dit keer maar bij Rapley gehouden.
      Ik deed dat trouwens ook wel bij mijn oudste, als we bijvoorbeeld iets aten dat voor haar nog te groot was (bepaalde pasta’s) kauwde ik voor haar (staafmixer was kapot). Later kwam Alicia Silverstone ermee in het nieuws, maar echt navolging leek het niet te krijgen destijds. Gek eigenlijk.

      Hoe wist u (je?) dit eigenlijk allemaal?

      1. Zullen we jijen :)?

        Ik denk dat er heel veel mensen zijn die af en toe voorkauwen – het ligt zo voor de hand, is makkelijk ook. Het hoeft niet van mond tot mond, kan ook op een lepeltje. Maar het is taboe want niet ‘hygiënisch’. Je mond zit vol bacteriën. En dat is maar goed ook. Het denken over bacteriën is aan het veranderen.

        Hoe ik dit weet? Heb het uitgezocht toen mijn oudste klein was. Werd niet blij van de instructies van het consultatiebureau: Liga met Roosvicee vanaf 6 weken, destijds. Ik dacht, als ik hem al die suiker ga geven, krijgt hij net zulke beroerde tanden als ik.

        In die tijd had je geen internet waar je dingen kon uitzoeken, maar wel bibliotheken. Het was meer werk, maar je kwam er ook. Verder heb ik aan veel mensen vragen gesteld. In dit geval o.a. mijn moeder, mijn schoonmmoeder en mijn oma. Hoe werd dat vroeger gedaan? Toen bleek het dus op allerlei verschillende manieren te kunnen. Ook de instructies van het consultatiebureau verschilden per tijd en per plaats. Wat was wijsheid?

        Ik leerde dat een kind speeksel maakt vanaf een maand of 4. Je kunt dat zien: het kind begint te kwijlen. Speeksel is nodig voor het verteren van complexe koolhydraten. Die vertering gebeurt vooral in de mond. En er zijn bacteriën bij betrokken. Dezelfde bacteriën waar je tandbederf van krijgt. Je hebt ze dus wel nodig, die bacteriën, je lichaam kan er ook mee omgaan, maar je moet ze een beetje binnen de perken houden.

        Om een lang verhaal wat korter te houden, bij mijn moeder thuis gebruikten ze traditioneel voedsel van de streek, en daar hadden ze gave tanden. De kleintjes waren zeer gezond. Mijn broers en ik werden gevoed volgens instructies van de dokter; wij hadden van het begin af aan rotte tanden en we waren vaak ziek. Gelukkig hadden de dokters inmiddels penicilline en vaccinaties uitgevonden 🙂

        Bij traditionele voeding hoort ook voorkauwen. Ik heb zelf geen voorgekauwd eten meer gekregen, maar mijn moeder waarschijnlijk nog wel. Het is het makkelijkst en het goedkoopst. Het is uit de mode geraakt vanwege de bacteriefobie die inmiddels om zich heen gegrepen had.

        1. Is goed 🙂

          Ja die bibliotheek is inderdaad jammer genoeg uit de mode geraakt, moet er eigenlijk vaker naartoe. Internet is handig, maar maakt ook gemakzuchtig.

          Interessant! Het is apart inderdaad hoe sterk de adviezen wisselen. Ene keer moet je beginnen met fruit, nu weer met groente. Mijn oudste moest slapen op haar zij, de jongste twee op hun rug. Uiteindelijk bleken het alle drie buikslapers en ik heb dat maar zo gehouden. Dat advies van de Liga met Roosvicee kan ik me nu niet meer voorstellen (inmiddels naast bacteriefobie ook een suikerfobie, wat in dit soort gevallen natuurlijk niet onterecht is).
          Bedankt voor het delen, ik leer er ook weer van. Misschien een goed onderwerp voor zo’n blog als deze, ik zal verder op onderzoek uitgaan! Kan ik je dan misschien t.z.t. wat vragen stellen omtrent het voorkauwen?

      2. Je mag mij best vragen stellen, je hebt een mailadres van mij. Blijft natuurlijk de vraag of ik alle vragen kan beantwoorden. Over voeding valt heel veel te zeggen; over voorkauwen een stuk minder.

        Suikerfobie, inderdaad. Zelfs vruchtensap is nu volledig in de ban.

        Wat mij betreft is niets volledig goed of slecht; het gaat om hoeveelheden en verhoudingen. En dan nog: wat op het ene moment, bij het ene kind, goed is, kan op een ander moment, of bij een ander kind, onwenselijk zijn.

        1. Bedankt!
          Ja klopt, niks mag meer. Hier krijgen ze het wel, maar gedoseerd. Volgens mij kun je beter aanleren er goed mee om te gaan, dan het bij voorbaat neerzetten als vergif. Mochten ze het ooit bij een ander krijgen, dan wordt de aantrekkingskracht des te groter volgens mij. (Hoewel deze opvatting natuurlijk niet voor alles opgaat)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge