Fijne anecdotes

Nog regelmatig vertelt mijn moeder op feesten en partijen smeuïg over mijn entomofobie (ziekelijke angst voor insecten) uit mijn vroege jeugd. Of beter gezegd, dat ik er toen al last van had. Om de haverklap schijn ik de buurt bij elkaar gekrijst te hebben zodra een mier de zandbak in wandelde. Mijn arme moeder moest dat telkens opnieuw bekopen met een halve hartverzakking. En helaas is het nooit over gegaan. Het gekke is, dat ik in principe nooit iets heel geks heb meegemaakt met onze zespotige vrienden. Weleens geprikt door een horzel of wesp, maar niet vaker dan anderen. Het is eigenlijk ook niet de prik. Wat me echt beangstigt is dat gezoem en gestalk zodra ze je in het vizier krijgen.

Lees ook: Get Your Freak On – Starbucksonbegrip en fladderende vlinders

Wanneer last van entomofobie?

Zoals het een goed entomofoob betaamt, zijn er allerlei verhalen te vertellen over de momenten waarop ze het op mijn persoon voorzien hadden – oftewel, voor de buitenwereld onrealistisch, maar daarom niet minder afschuwelijk voor mij persoonlijk:

  • Wesp in mijn regenjas

    Nietsvermoedend huppelde ik als negenjarig meisje door een steegje, toen plotseling een wesp mijn fluoriserende regenjas in vloog. Ik raakte in paniek, hij ook, en ik moest het bekopen met een steek naast mijn halsslagader. Of dit daadwerkelijk gevaarlijk is, geen idee, maar het voelde alsof ik aan een wisse dood was ontsnapt.

  • Sprinkhanenellende

    We reden met een busje door Suriname. Vanuit het niets voelde ik een paar ogen op me gericht. Niet voor niks: vanaf de deur zat een sprinkhaan (overigens wel in de mooiste kleuren) naar me te loeren. De rest van die schitterende rit door de tropen ging volledig aan me voorbij, omdat ik verstijfd naar hem heb zitten staren tot we eruit konden.

  • Gestalkt (door een wesp)

    Ik was inmiddels studente en liep zelfverzekerd op het bushokje af, toen een wesp naast me ging vliegen. Het zweet brak me uit en ik vroeg lichtelijk hysterisch aan een medestudent of ‘hij’ nog achter me zat. Ik kreeg een opgetrokken wenkbrauw en een gedompelde ‘geloof het niet’, waarna ik opnieuw gezoem hoorde. Vervolgens ben ik naast iemand gaan staan, in de hoop dat de wesp op die ander zou overstappen. Gelukkig gebeurde dat en ik ben snel doorgelopen tot ik me eindelijk weer veilig waande.

Al is het wespenseizoen nog ver van mijn bed, toch houdt het me bezig. Ik wil die angst voor insecten niet overdragen op onze kinderen, maar hoe?

Ken jij die angst die entomofobie met zich meebrengt?
Hoe ging of ga jij daarmee om?

De afschuwelijke foto van wespen bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

26 Replies to “Entomofobie: 3 anekdotes over hoe een insectenfobie je leven beïnvloedt!

  1. Ooh bah! Ik ben ook echt panisch voor wespen! Ik wordt ook regelmatig heel raar aangekeken als ik weer eens van mijn stoel opvlieg en wegren haha.
    Geen tips helaas..

    1. O dat is vervelend! Dan krijg je van die grote schijven, toch? Misschien kunnen we met zijn allen klamboepakken gaan dragen 😉 Zijn we in elk geval veilig…

  2. Haha zo herkenbaar. Ik ben ook panisch voor wespen en ben bang dat ik dat echt moeilijk verborgen kan houden, maar ik zal mijn best gaan doen. Ik kan niet rustig blijven zitten zodra ik weet dat er een wesp om mij heen vliegt

    1. Nee, dat cirkelen om je heen is echt verschrikkelijk. Geen enkel ander dier doet dat ook geloof ik. Brr.. Hopen dat ze zich een beetje koest houden komende zomer!

  3. Ohhhh ik heb zo’n hekel aan wespen!! Vorig jaar waren er zo extreem veel!!! Verschrikkelijk vond ik het…
    Ik probeer het niet over te brengen op m’n kids maar dat lukt geloof ik niet helemaal
    M’n dochter is vorig jaar geprikt op haar ooglid.. Dagen met een heel dik ook gelopen was echt zielig
    Brrrrrr stomme beesten

    1. Jeetje wat zielig! Rotplek ook.

      Inderdaad stomme beesten. Trouwens wel heel fijn om te lezen dat ik verre van de enige ben met deze angst. Gelukkig zijn ze er maar kort…

  4. Herkenbaar! Mijn moeder is allergisch voor wespensteken en deed gigantisch hysterisch. Ik ben mede daardoor wel bang geworden denk ik. Ik probeer al minder snel weg te rennen dan vroeger. Met baby’s vind ik het wel weer enger worden, maar ik probeer ook rustig te blijven (terwijl het zweet me uitbreekt) en de kinderen inderdaad niet bang te maken. Mijn man doet net als Hans de Gans, waardoor mijn kinderen beestjes oppakken en voor ze gaan zorgen haha. Gelukkig maar. Bij wespen natuurlijk niet, maar ze rennen er niet voor weg.

    1. O dat lijkt me heftig! Is ze ooit gestoken door een koningin (of is dat een broodje aap verhaal)?
      Met baby’s vind ik het inderdaad ook eng. Hoewel ik weleens zelf ben weggerend, omdat ik wist dat mijn vriend bij de kinderwagen stond en niet bang is – dat leek me in een opwelling het verstandigst. Hij pest me er nog steeds mee.

      Gelukkig dat je kinderen er zo makkelijk mee omgaan trouwens!

      1. Hahaha ik zie het al voor me. Ik zou hetzelfde doen. Geen idee of ze door een koningin was gestoken. Ik kende dat verhaal nog niet.

        1. Haha gelukkig, voelde me achteraf zo stom.

          O 😊 misschien klopt er dan niks voor. Je zwelt wel op bij een steek toch? Of is dat misschien ook zo’n wild verhaal…

  5. Oh ik vind wespen en bijen zo eng. Dat gezoem alleen al. Ik probeer nu rustig te blijven. Doe m’n ogen dicht en vraag binnensmonds of hij al opgehoepeld is. Dat is al heel wat voor mij, want het liefst ren ik heel hard (en heel onverstandig) weg…

    1. Probeer het ook zo te doen. Blijft lastig hè? Vooral wespen kunnen zo agressief blijven plakken. Gelukkig hebben we nog even!

  6. Grappige post. Ik ben niet zo bang aangelegd, maar van grote spinnen krijg ik de kriebels. En die zitten hier heel veel 😨 Dus als er nu eentje op 2 cm van mijn hand door de zandbak rent slik ik even en zeg dan blij tegen mjjn vijfjarige: kijk wat een mooie spin. Die zoekt een huisje hè? Vind je hem ook mooi? En hij haalt ze inmiddels zelf van de trampoline om ze niet te vertrappen 😁😁😁

    1. O wat knap!
      Zulke spinnen geven mij ook de kriebels ja. Je weet dat ze niets doen, maar toch… Mooi dat je in je zoon terugziet dat hij ze zelf weg haalt!

          1. Als je maar niet in paniek raakt. Het scheelt al als je rustig blijft.

          2. Ja dat is zo. Tegenwoordig sta ik in paniek stil haha met mijn ogen dicht. Dat ziet er ongetwijfeld belachelijk uit, maar ik hoop dat het iets helpt naar de kinderen toe.

  7. In huize Betje worden angsten sinds ongeveer 1990 opgeruimd met verschillende nlp-technieken en sinds ongeveer 2000 ook met EFT-technieken.

    Ik denk niet dat je bang hoeft te zijn dat je je fobie op je kinderen zult overdragen. Dit is meestal niet de manier waarop fobieën ontstaan; bovendien ben je niet hun enige voorbeeld.

    Maar als je er last van hebt, kun je er een therapie voor volgen. Gedragsmodificatie (‘gedragstherapie’) bijvoorbeeld. Dat is wat bekender dan de twee die ik noemde.

    1. nlp en EFT zeggen me inderdaad niets?
      Je hebt gelijk, ze krijgen gelukkig van hun vader gewoon de dappere versie mee die niet bang is. Dan valt het hopelijk niet op dat ik licht hysterisch de andere kant op ren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge