Emancipatie met zijn tweetjes

Dit keer in goed gezelschap van June. De zolder heeft een tweede laag nodig en daar zijn we inmiddels -in het kader van emancipatie- al zo’n anderhalf uur samen mee bezig. Ze geeft geen kik, terwijl ze opnieuw in opperste concentratie een kwast langs de muur haalt. Wat ben ik trots op mijn stoere meisje, dat me zo goed helpt! Zij schildert en ik vul de gaten op met Alabastine. ‘Mama, ik doe wel een beetje gevaarlijk hoor!’ waarschuwt ze. Ik schrik en draai me om. ‘Liever niet hoor, doe maar voorzichtig,’ roep ik. Maar dan zie ik waar ze op doelt: ze staat op de onderste sport van de trap en strekt haar hand zover ze kan. Opgelucht grinnik ik en draai me weer terug.

Lees ook: Schilderen als pedagogisch stokpaardje

Klusdag

Vanmorgen gingen we langs mijn zusje en daar mochten we de dag al klussend beginnen. In de ochtend monteerde ik kastjes, terwijl zij opa voorzag van een ‘bakkie’ koffie (of pleur, zoals we dat in goed Rotterdams zouden zeggen). Ze peuterde het behang af, bekogelde oma met natte spons en daarna gingen we in onze kluskleren door naar IKEA. Eigenlijk vooral om onszelf tegoed te doen aan puntje taart met chocolademousse, maar dat mocht de pret niet drukken. Het voelt toch echter als je in je kluskloffie zit te smullen.

Eigen project

Eenmaal thuis gaan we dus op zolder aan de slag. En hoewel ik eigenlijk niet direct heel geëmancipeerd ben, vind ik het wel belangrijk onze dametjes kennis te laten maken met allerlei technische klussen. Waarom? Ooit kwam ik er alleen voor te staan -hoewel erg liefdevol opgevangen, dus hoe alleen is alleen?- en vanaf dat moment wilde ik nooit meer volkomen afhankelijk zijn van mannen. Daarom nam ik de kwast ter hand, hing plankjes op en monteerde meubels in elkaar. Heus niet foutloos, maar ik deed het wél. Ik voelde me trots. Beter nog zelfs: onafhankelijk. En dat wil ik hen ook meegeven.

Emancipatie met een kwast dus

Daarom gingen we vanmorgen samen naar tante toe en staan we hier met zijn tweetjes te werken. Wel een beetje in stilte, maar zo gaat dat als je hard aan het werk bent. En als ik me even later nog eens omdraai, zie ik dat kleine meisje van 9 in opperste concentratie schilderen. Glimmend van trots. Volgens mij komt het allemaal wel goed!

Vind jij emancipatie belangrijk? Hoe laat jij dat terugkomen in de opvoeding?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge