Eigen stijl laten ontwikkelen of gênante vertoning afkappen?

Als ouders beogen we ruimdenkend te zijn. Wil je op maandagmorgen in je Mega Mindypak naar school? Geen probleem! Vind je het ineens een waanzinnig idee om rode oogschaduw te gebruiken? Be my guest. Kinderen moet je een eigen stijl laten ontwikkelen. Dacht ik. Want toen gebeurden er een paar dingen waarbij ik me afvroeg of niemand deze persoon had kunnen waarschuwen voor ze zich onsterfelijk belachelijk maakte. Ben ik dan toch (een beetje) bekrompen?

Mega Mindy en Brandweerman Sam

Onze peuterdochter Rose is vrij uitbundig. Als ze een bekende ziet, dan gilt ze het soms uit van plezier. Of wanneer ze een leuke schooldag achter de rug heeft, praat ze op luide toon over wat ze allemaal gedaan heeft. Dat maakt haar wie ze is. Het uitbundige zie je ook terug in haar kledingkeuze. Ze kleedt zich het liefst een beetje extravagant. Lekker kleurrijk. Het kan haar niks schelen dat ze daardoor nog meer aandacht krijgt: als zij als Brandweerman Sam naar school wil of met een masker van Peppa, dan doet ze dat. Ik durf zelfs te zeggen dat ze daar misschien juist van geniet: al die blikken, de vrolijke lach die ze op gezichten tovert en de opmerkingen onderweg. Dat kinderlijke enthousiasme maakt mij ook blij en ik zal de laatste zijn om het te verbieden.

Eigen stijl laten ontwikkelen

Op gebied van kleding vind ik het daarom ook erg belangrijk dat onze meiden zelf keuzes maken. Willen ze met een paars broekje en daarop fluorescerend oranje T-shirt naar school, dan moeten ze dat vooral doen. Ik maak overigens wel een opmerking dat het niet mijn stijl is, maar wanneer ze dan toch doorzetten, trek ik mijn handen er vanaf. Ze komen er vast later achter dat het misschien niet de beste combinatie is. Al zijn er grenzen. Zo hoeft zo’n outfit van mij niet op de schoolfoto, als ik eerlijk ben. Maar verder heb ik er relatief weinig problemen mee. Als zij er maar gelukkig van worden…

Dacht ik

Twee recente momenten brachten me namelijk aan het twijfelen.

Bloemenornament

Allereerst was er een aflevering op televisie waarbij een jong meisje een soort ‘gigantisch’ ornament van bloemen in haar haren droeg – in plaats van een subtiel strengetje, wat mode is. Mijn eerste reactie: ‘Hadden die ouders niet even kunnen zeggen dat dit gewoon echt niet leuk is? Ben je lekker mee…’ Dat kwam me op een blik van rechts te staan. Ro vond dat ik niet zo moest oordelen (‘het is een kind’) en bovendien dat die ouders hun dochter in elk geval in alle vrijheid haar eigen stijl laten ontwikkelen. Ook als ze daarmee afwijkt van anderen. Ik blijf er stellig bij dat dit gewoon een modemisser van de bovenste plank was en sneu voor het meisje als ze op die manier bekend wordt. Maar goed, hij zette me wel aan het denken. Als zij het nu mooi vond, wie was ik om daar iets anders van te vinden?

Kortpittig

Een tweede situatie. Afgelopen week scrollde ik door mijn timeline en kwam per toeval een foto tegen. Laat ik vast zeggen: hij was van iemand die ik verder niet persoonlijk ken. De eigenaresse van het account vroeg om advies omdat ze twijfelde over een nieuw kapsel.

Het fotomodel had een kort kapsel dat simpelweg niet iedereen staat. Een beetje als een bewust kaalgeschoren hoofd: moet ook niet iedere man willen. Onder de foto stond de jubelende vraag: ‘Zal ik?’ Tja bij het model stond het oprecht goed. Maar, kom ik weer met mijn oordeel: de vrouw die om advies vroeg, was een beetje zo’n grijs muisje. Helemaal niet het type voor zo’n opvallend kapsel. Iedereen reageerde echter met: ‘Doen!’, ‘Niet twijfelen’ en ‘Gaaf, gewoon een afspraak maken bij de kapper’. Waarom?

Wanneer moet je eerlijk zijn?

Het wierp bij mij de vraag op: wanneer moet je nu precies eerlijk zijn? Is het belangrijker dat je die kennis in haar waarde laat en als zij dat kortpittig kapsel wil, ze dat vooral lekker moet doen? Of ben je het moreel verplicht om haar te laten weten dat het waarschijnlijk de plank volledig zal gaan misslaan? Haar te behoeden voor zo’n kapsel waar je later met rode wangen van schaamte op terugkijkt? (Even voor de goede orde; ik ging zelf ooit in een wilde bui ook voor kortpittig en het heeft me vijf maanden geduurd om er weer een beetje toonbaar uit te zien; ondanks dat het toen mode was, had ik graag gehad dat iemand eerlijk had gezegd Doe.Het.Niet!)

Toch een beetje bekrompen?

Misschien ben ik dus inderdaad minder vrijdenkend dan ik altijd dacht. Als één van onze dochters met een – in mijn ogen – bizarre kledingcombinatie komt aanwandelen voor de schoolfoto, dan zal ik dat proberen te voorkomen. Wanneer ze graag zo’n kapsel willen als hiervoor beschreven en ik vermoed dat het ze niet zal staan, geef ik ook mijn eerlijke mening. Maar is dat het juiste? Je kind dus eigenlijk gewoon instrueren dat ze maar beter in de pas kunnen lopen en zich moeten conformeren aan de maatschappelijke meningen? Op papier is het allemaal zo makkelijk. Dan roep je als ouders om het hardst dat kinderen lekker zichzelf moeten zijn. Maar als ‘zichzelf’ een kapsel inhoudt met een nepbloem van ogenschijnlijk vijf kilo of een plotselinge voorkeur voor asymmetrische sokken met gaten, is dat advies volgens mij toch iets minder houdbaar dan ik hoopte…

Wat vind jij: moet je je kind een eigen stijl laten ontwikkelen
of zitten daar toch grenzen aan?

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

18 Replies to “Eigen stijl laten ontwikkelen of gênante vertoning afkappen?

  1. Ik mocht zelf geen keuzes maken tot ik een jaar of 10 was. Nouja ik mocht wel kiezen of ik een jurk, broek of rok aan wilde maar mijn moeder koos de setjes. Destijds vond ik dat echt heel erg maar ik moet zeggen dat ik het nu voor de volledige 100% begrijp. Ik heb dus nooit voor schut gelopen en daar ben ik nu oprecht heel blij om. Maar ik weet eigenlijk nog niet zo goed hoe ik dat bij mijn kids ga aanpakken.

    1. Als kind snap je inderdaad vaak niet waarom iets niet mag. Mijn moeder vond lakschoentjes en witte sokjes met zo’n opstaand randje verschrikkelijk en inmiddels ben ik haar dankbaar haha. Denk dat misschien een middenweg wel goed is. Niet alles toelaten en niet alles verbieden.

  2. Ben zelf voorstander van ze zelf laten kiezen. Natuurlijk mag je wel beetje meedenken en moet de ouder soms ook de beslissing nemen. Maar over het algemeen is het natuurlijk ook leuk als het kind zelf zijn kleding mag uitzoeken.

  3. Ik vind dat je altijd best je eerlijke mening mag geven wanneer men er om vraagt. Aan hen om te beslissen of ze er iets mee doen of niet 🙂 Kinderen zou ik in eerste instantie hun gang laten doen, hier en daar een beetje sturen wanneer er echt iets niet oke is.

  4. ik vind het lastig maar zou mijn kind (als ik die later heb) wel de vrijheid willen geven zich te ontwikkelen ook met eigen stijl. Als mijn kind lekker zijn ding wil doen mag dat maar ik zou wel mijn eerlijke mening geven en het op een aardige manier brengen.
    alexa onlangs geplaatst…Da’s pech, filmrol wegMy Profile

  5. Ik zou mijn kinderen zelf wel laten kiezen wat ze dragen maar wel proberen hier en daar wat bij te sturen. Zelf had ik ook best een excentrieke stijl als kind en doordat ik op een bekrompen school zat werd me dat niet in dank afgenomen. Ik zou mijn kind dus zeker een eigen stijl laten ontwikkelen maar uit ‘bescherming’ wel een oogje in het zeil houden.
    Amy onlangs geplaatst…Nieuw Belgisch beautylabel: LíkamiMy Profile

  6. Nou ben ik dan weer zo’n moeder die zelf nogal uitbundig is in haar kledingkeuze en impulsief haar haar blauw verft in de zomervakantie… Toen onze meiden jong waren, leek het me dan ook geweldig om ze hun eigen stijl te laten ontdekken. Maar al snel kwamen ze met standaard roze outfits en inmiddels lijkt elke dertienjarige meid van een afstand op die van ons.
    Ik zie het wel als mijn taak om ze warm (of koel) genoeg aan te kleden, maar verder redden ze zich prima zonder mijn advies. Wel een beetje saai soms, maar ach. 😉
    Jacqueline onlangs geplaatst…Het geld uitgeven waardMy Profile

  7. Hmmm moeilijk. Ik stuur wel enigszins hoor. Bij de jongste is dat nog vrij makkelijk. Maar bij die van 10 is het een ander verhaal. Soms komt ze met combinaties aan; een zomerjukje met maillot, nee sorry dat soort combi’s gaan hier niet door. Toch houd ik expres regelmatig mijn mond, als het niet mijn keuze zou zijn. Goed stukje om over na te denken!
    Dewi onlangs geplaatst…Met weinig tijd er toch nog verzorgd uitzien.My Profile

  8. Interessant stuk! Laatst las ik het verhaal van een moeder. Haar zoon wilde graag de prachtige rokken van zijn zus aan, ook naar school. Dat mocht en was prima. Iedereen gelukkig zou je denken. Helaas reageerde een, volwassen(!), buurman met: Ach daar heb je hem weer met zijn rokken, homootje!

    Het zette me aan het denken. Waarom meten wij ouders met twee maten? Een meisje mag toch ook in stoere kleding naar school? Dat juichen we toch juist toe?

    Ik weet niet wat ik zou doen…
    Huismama onlangs geplaatst…Plannen en het paasweekend…My Profile

  9. Van mij mogen zo ook zelf kiezen wat aan trekken, maar probeer ze daarbij wel te leren dat sommige kleuren beter bij elkaar staan of te combineren zijn. Ook geen verkleedjurken naar school, maar naar de supermarkt is het geen probleem.

  10. Ik vind dat daar zeker grenzen aan zitten. Kinderen kunnen, in mijn ogen, de gevolgen nog niet voldoende overzien (zeker bij zaken als kapsels die een lange-termijn-werking hebben) en hebben later spijt van hun actie als ze ermee gepest worden bijvoorbeeld. Dat heb ik als leerkracht helaas vaak gezien. Ze moeten, op die leeftijd, dan wel erg sterk in hun schoenen staan om dat te kunnen handelen.
    Mijn dochter (5) heeft totaal geen interesse in haar kleding dus ik besef dat ik me in een luxe positie bevind. Ze trekt gewoon aan wat ik klaar leg.
    Annemarel onlangs geplaatst…Pasen @ Erve BrooksMy Profile

  11. Ik ben ook voorstander van het ontwikkelen van een eigen smaak, maar er zijn wel grenzen. Mijn dochter is net zo’n type als jouw Rose en ik trek de grens bijvoorbeeld bij of iets praktisch is. Dus dat ze niet in een strandjurk de deur uit gaat met 10 graden of met bontmuts en gevoerde laarzen als de mussen dood van het dak vallen. Verder helpen we haar bewust met combineren en daar begint ze best oog voor te krijgen. Maar ook hier gaat ze regelmatig met Batman masker, 3 opvallende kettingen en konijnenoren de deur uit…
    Romy onlangs geplaatst…De Grote Oren Winkel: hij bestaat! Toch?My Profile

  12. Oeh moeilijk! Ik denk dat het ook goed is als een kind zijn/haar “fouten” maakt om te ontdekken het niet meer te doen. Ik heb ook ooit mijn haar afgeknipt, krullen eruit gehaald en mijn haar blond geverfd. Nooit meer. Maar dat heb ik gewoon zelf even moeten ervaren. Dus ik denk dat het geen kwaad kan. Maar je ziet je kind natuurlijk gewoon gelukkig. En als ze ergens spijt van krijgt, kan ik mij voorstellen dat je haar graag had tegengehouden.
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Het is bijna Pasen – TagMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge