Waarom schiet niemand op?

Daar staat ze dan, met haar stralende lach. Tegen wil en dank met haar donkerblauw vest aan (aangezien het volgens haar niet koud is), tas op haar rug en de gympen stevig gestrikt. Eindelijk mag ze naar school en met haar vriendinnetje spelen, waar ze stiekem al de hele vakantie op wacht. De eerste keer wennen beviel hartstikke goed, dus ze heeft er zin in: die eerste keer peuterspeelzaal. Haar blonde krullen wippen vrolijk op en neer, terwijl ze ongeduldig op ons wacht. Als dan ook nog eens blijkt dat haar kleine zusje in de kinderwagen moet (die bovendien nog uit de auto moet worden gehaald – hoe durven we!), zucht ze diep. Waarom schiet niemand op?

Wachten duurt lang

Gelukkig voor haar vertrekken we vandaag nog. Even later huppelt ze alweer blij over straat. ‘Kijk, ik ziet een poes!’ gilt ze enthousiast. ‘Ik schrokt er van.’ De poes ook. De blijdschap staat kort onder druk wanneer haar zus voor het eerst in groep 7 binnenstapt en dit wat oponthoud levert, maar eindelijk, na minstens tien minuten wachten, zetten we koers richting haar klas. Stralend stapt ze naar binnen. Ze begroet haar vriendinnetje kort in hurkzit om even oogcontact te maken en loopt dan door.

Vreemde ogen dwingen, hoera!

Al snel voelt ze zich zo thuis, dat ze samen met haar vriendin houten blokken rond gooit. ‘O, even korte metten maken,’ onderbreekt de juf ons gesprek, terwijl ze naar het tweetal loopt. ‘Dat doen onze handjes niet! Blokken zijn om mee te bouwen.’ Bedremmeld staart onze peuter naar haar schoenen en al snel staat ze de troep ijverig op te ruimen. ‘Kunnen we je stem niet opnemen voor thuis?’ grinnik ik tegen de juf. ‘Dat werkt niet hoor,’ lacht ze terug, ‘die van mij luisterden ook niet zo goed.’ Jammer! Het was te proberen…

De eerste keer peuterspeelzaal, oftewel het eerste echte afscheid

De juf informeert wat onze plannen zijn. Ro kijkt me aan. ‘Zullen we het gewoon proberen?’ vraagt hij. Jeetje, helemaal alleen. Zou ze dat niet veel te spannend vinden? En ik? Ach, laten we het maar doen. Des te eerder ze gewend is, des te beter, gooi ik vol bravoure mijn moederliefde opzij. Dus daar gaan we, na een korte uitleg. Ze zwaait ons vrolijk toe van achter het raam, draait zich om en speelt verder. Voor de vorm wuiven we nog even naar het kindje dat wél blijft staan en vertrekken. Dat was dat. Onze peuter wordt groot!

Hoe bevalt jullie eerste schoolweek weer?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

3 Replies to “Eerste keer peuterspeelzaal: hoe ging die eerste dag van het schooljaar?

    1. De tweede keer ging opnieuw zo soepel, dus ik vermoed voorzichtig dat ze het snel heeft opgepikt. Maar goed, met kinderen weet je het nooit 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge