eendjes

Eendjes voeren, mijn hobby is het niet!

We zitten aan het ontbijt. Met een vies gezicht duwt Rose haar brood met haar tong weer naar buiten. Ze is er klaar mee en ik kan haar niet echt ongelijk geven: het is een beetje aan de droge kant. Zelf eet ik ook met lange tanden door en ben blij als ik de laatste hap kan wegspoelen met een glas water. Aangezien er al een halfje ligt te ontdooien voor die middag, besluit ik dat de eendjes een goed excuus zijn om deze laatste paar boterhammen weg te gooien.

De eendjes en ik, beste vrienden zou ik het niet willen noemen

Onderweg naar de dichtsbijzijnde sloot denk ik even terug aan mijn ervaringen met eendjes en oud brood:

  1. Ik geloof dat ik een jaar of vier was. Naïef hield ik een te klein stukje brood vast. Een eend klapte zijn kaken dicht, waarna ik even ontroostbaar leek. Wat een pijn! Ik weet nog steeds hoe het voelde, zoveel indruk maakte het op me.
  2. June was nog heel klein, want ze zat nog in de wandelwagen (vanaf het moment dat ze kon lopen, weigerde ze pertinent daarin te blijven zitten – en als ik heel eerlijk ben daarvoor ook al, dus het was een vrij uniek moment). Het leek me educatief verantwoord de vogels te gaan benoemen en enthousiast liepen we naar de sloot achter ons huis. Een paar stukjes brood later leek ik per ongeluk in Hitchcock’ Birds terechtgekomen te zijn: de lucht zag zwart van de meeuwen. Ik zette een, voor die tijd sporadisch, sprintje in en vluchtte snel ons huis in, bang dat ze wisten waar ik zou wonen en me zouden achtervolgen.
  3. De keer daarop was ze iets ouder. Vijf om precies te zijn. Ik gooide een stukje in het water. Voor ik het wist, zwom er een hongerige ‘enge vieze eend’ op af (zie: foto). Het beest kwam brutaal op de rand van het bruggetje zitten en keek me aan of hij me wilde verscheuren (ok, waarschijnlijk de boterham die ik vasthield, maar het voelde persoonlijk). Met een luide gil gooide ik het brood op de grond en sleurde June hysterisch mee, weg van dat monster. Dit resulteerde bij mij in een angst voor eendjes voeren, maar nog erger: bij haar in een angst voor de eendjes. Oeps!

eendjes

Maar we moeten door!

Vastbesloten om eerdere fiasco’s goed te maken, ik ben immers dertigplus, namen we dus de laatste boterhammen in een zakje mee. Het werd zowaar een wonderbaarlijk mooi moment. Waarschijnlijk omdat we dit keer alleen normale eenden zagen en meerkoetjes met jonkies. Rose kreeg wat brood voor het idee. Ik stond intussen te gooien alsof ik nooit anders gedaan heb. Ik kreeg er zelfs plezier in. De meerkoeten ook. Als ouders onder elkaar zorgde ik ervoor dat ze extra brood kregen, wat ze direct naar hun jongen brachten – lief, maar ook heel herkenbaar. Genietend van het moment blikte ik opzij om te kijken of mevrouw ook zo genoot. En jawel, genieten deed ze! Verrassend genoeg van een stukje brood.

Heeft het geholpen om van mijn angst af te komen?

Ik weet het nog niet goed. Nu ging het goed, maar dat hoeft geen garantie te bieden voor de toekomst. Om dus te voorkomen dat ik nog eens mijn eigen angsten op de kinderen afwentel, moeten we ze dus helaas nog een keer gaan voeren. Nu ik weer veilig thuis zit en er realistisch over nadenk, is het een wonder dat er geen meeuw te bekennen viel. Geloof dus dat we er voorlopig nog weer een jaar of vijf mee wachten. Beetje onder het mom van ‘ze krijgen er toch niet veel van mee’.

Hoe verloopt het voeren van de eendjes bij jullie?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock, net als de foto van de muskuseend

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Eendjes voeren, mijn hobby is het niet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge