Ik sta in de apotheek als een oudere dame me aanspreekt. Ik herken de verwarde blik in haar ogen en ze doet me denken aan mijn oma, die inmiddels is overleden. Het liefst zou ik dit vrouwtje willen omhelzen en haar de knuffel geven die ik aan mijn oma niet meer geven kan. Een dierbare missen kan nog heftiger worden ervaren als een situatie, geur of muziek je aan hem of haar doet denken. Daarover schreef ik deze persoonlijke column.

Welk nummer heeft u, mevrouw?

“Mevrouw, kunt u mij misschien helpen? Ik weet niet hoe dit werkt.” Hulpeloos staart de oude vrouw van het hypermoderne, digitale nummertjesapparaat bij de apotheek naar mij. Even later staat ze opgelucht met nummer 224 in handen. “Kijk, op het scherm kunt u bijhouden wanneer u aan de beurt bent,” leg ik haar uit. “Dank u. O u heeft 220, dan duurt het niet zolang meer,” constateert ze tevreden. Maar even later vraagt ze me opnieuw: “Welk nummer heeft u, mevrouw?” waarna ze dezelfde reactie geeft als daarvoor. De situatie herhaalt zich een paar keer.  De oudere vrouw kijkt af en toe verdwaasd rond, alsof ze in een surrealistisch toneelstuk terechtgekomen is en ze geen idee heeft hoe ze eruit kan. Ik voel een klein steekje in mijn hart; ze doet me denken aan mijn oma, die de laatste jaren van haar leven steeds meer kwijtraakte. Waaronder zichzelf.

Lees ook: Wachten voor een passerende rouwstoet, waarom eigenlijk?

Afscheid te midden van dierbaren

Het is vandaag alweer twee jaar geleden. Haar laatste uren bracht ze door te midden van haar naaste familieleden. Ik hield haar hand vast. De dunne huid verried hoe weinig ze had gegeten de laatste tijd. Ze wilde en kon niet meer. Moeilijk. In mijn buik voelde ik nieuw leven waarvan ik wist dat mijn oma het nooit meer mee zou maken. Leven waar ze dol op zou zijn geweest, ondanks (of misschien juist dankzij) de boevenstreken die ze ons tegenwoordig levert. Het voelde allemaal zo dubbel. June scharrelde intussen rond in het verpleeghuis alsof het voor haar de normaalste zaak van de wereld was. Ze wist dat we afscheid gingen nemen en wilde daar bij zijn. “Het is namelijk ook mijn oma,” zo zei ze. Daar had ze gelijk in. Die twee hadden een onzichtbare, maar ook onbreekbare band – vele malen groter dan de ziekte.

De laatste seconden

Maar na enkele slopende uren blies ze uiteindelijk dan toch haar allerlaatste adem uit. Hoewel je weet dat het eraan komt, kun je jezelf daar toch nooit echt op voorbereiden. ‘Ineens’ was het gedaan. Blij voor haar dat ze uit haar lijden was verlost, maar intens verdrietig omdat het nu echt ‘klaar’ was. Het afscheid maakte los dat alle mooie herinneringen aan mijn oma op dat moment als een film aan me voorbij trokken. Tijdens het hele proces dat Alzheimer in feite is, rouw je om de persoon die je beetje bij beetje verliest. Bij het overlijden rouw je omdat je de fysieke persoon voor altijd moet gaan loslaten. En dat maakt ook dat er weer ruimte komt voor alle onvergetelijke, mooie momenten met elkaar. Tijdens, maar vooral ook vóór die slopende rotziekte.

Een dierbare missen voor altijd

Ik mis haar. Ik mis het om even langs te gaan en haar te knuffelen of te vertellen over de kinderen, of samen te lachen om één van haar mooie verhalen. En ik mis het dat ze een mop probeerde te vertellen, maar de clou vergat. Of dat ze alle geduld had als we in ons enthousiasme bleven doorratelen. Dat ze altijd iets lekkers bij de thee had, genoot van ‘de kleine dingen’ die het leven zo mooi maken en dat ze oprechte interesse toonde in iedereen. Ja, ik mis haar nog elke dag. En ook al is het als gezegd beter voor haar, sommige oma’s zouden voor altijd gezond en wel moeten blijven leven.

een dierbare  missen
Mijn oma en June – een onafscheidelijk stel!
Een dierbare missen blijft moeilijk. Ken je dat gevoel?

Handen moeten elkaar loslaten – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Een dierbare missen: zoiets is eigenlijk nooit echt helemaal weg

  1. Ik mis mijn oma en opa ook nog elke dag. Julia leerde hen jammer genoeg nooit kennen. Gelukkig heb ik wel nog beide grootouders aan moederszijde.

    1. Jammer dat ze elkaar niet mochten ontmoeten! Jij ook sterkte. Blijft moeilijk he? Gelukkig zijn de andere twee er nog wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge