Afgelopen weekend werd ons jongste meisje één. Haar verjaardag begon met een mooi moment op de trampoline, waarna we nog een paar uurtjes slaap cadeau kregen. Om vier uur was de jarige Jet in zo’n jubelstemming, dat ze het hele huis bij elkaar gilde. Ze wilde drinken bij mama, aandacht, kusjes… Uiteindelijk viel ze nog in slaap, maar je zal begrijpen dat wij haar geboortedag begonnen met gigantische hoofdpijn en een lichaam dat schreeuwde om cafeïne. Maar goed, we hadden geen tijd. Er moest taart worden versierd en gevuld met botercrème, waarbij peuterlief gelukkig een helpende -en snoepende- hand bood, we versierden cupcakes en pakten wat kleine zomercadeautjes in voor de kinderen die langs zouden komen.

DSC_2324

Ondertussen maakte Ro van de tijd gebruik om onze hele tuin onkruidvrij te maken, terwijl hij met een half oog constant de trampoline in de gaten hield waar twee heel blije kinderen al hun energie eruit sprongen. Goed verdeeld, ware het niet dat onze peuter graag overal bij meehelpt en op een gegeven moment behoorlijk ontdaan was dat ze niet mocht spelen met gereedschap. Toch maar weer naar binnen, boterhammen eten en naar bed. Gedoucht en wel zat ik een halfuur later relaxed beneden, trok net mijn blikje Red Bull en boek open en daar klonk alweer gehuil. Tot zover de me-time deze verjaardag (waarbij we voor het gemak ook die van onze middelste vierden).

DSC_2303

Vanaf dat moment raakte de dag in stroomversnelling. Visite druppelde binnen, we renden vanaf dat moment rond met drinken, taart en later kleine hapjes, ruimden tussendoor vast van alles op en de kinderen sprongen zich een ongeluk (gelukkig alleen spreekwoordelijk). Heel af en toe was er gelukkig ook wat tijd voor een praatje met onze gasten, maar verder joegen we al snelwandelend vooral onze stappentellers naar ongekende hoogten, tot om 18.00 uur de laatste gasten waren vertrokken en we met pijnlijke voeten op de bank neerploften. In de tuin sprongen nog steeds twee meisjes heel uitgelaten rond, de andere kroop bij ons en zag er tevreden uit. Blij en tegelijkertijd doodop keken we elkaar aan. Het was echt heel erg gezellig, maar stiekem vinden we het ook heel fijn dat de volgende verjaardag pas over twee maanden is!

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Dubbele verjaardag, hoe was dat?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge