Je hoort weleens ‘horrorverhalen’ van kinderen die in de babytijd alles willoos naar binnen schuiven en dan als dreumes of peuter werkelijk alles weigeren. Onze dreumes eet prima. En omdat ik ook eens een positief verhaal wil laten horen, schreef ik dit blog. Want het kan écht zo blijven!

Rose is op strooptocht, want onze dreumes eet prima!

‘Mama, hoe komt ze aan die boterham?’ roept June vanuit de huiskamer. Rose is blijkbaar op strooptocht. Ik dacht als zo vaak die ene onbewaakte seconde te kunnen gebruiken om te plassen, maar niets is minder waar. Ik zucht, was snel mijn handen en ga op onderzoek uit. In de huiskamer tref ik een geopende broodzak, een boterham op de grond waarvan alleen de korst nog over is. Grijnzend stapt onze kleine dreumes rond, haar tweede boterham bijna in zijn geheel verslonden. Wie denkt dat ze dit doet omdat we onze kinderen niet voldoende te eten geven, moet ik teleurstellen: Rose eet prima. Haar ontbijt, even daarvoor, bestond namelijk uit een boterham en een halve banaan.

Lees ook O? Die van mij eet wel gewoon groenten! Eh… Toch?

Kinderen verschillen: de één eet prima, de ander daarentegen…

Ik verbaas me er elke keer weer over. Wat kunnen kinderen onderling toch enorm verschillen. Waar June nauwelijks anderhalve boterham per dag binnenkreeg op haar tweede, eet haar zusje het dubbele voor half 9 ’s ochtends. Dat vertaalt zich ook in een lengteverschil natuurlijk. Het zal dus vooral genetische aanleg zijn, maar ik vind het fascinerend om te zien. Ik vraag me ook weleens of we er geen stop op moeten zetten. Kan een kind van 1 zo onbeperkt blijven dooreten, zonder dat het zich vertaalt in obesitas op latere leeftijd? Of werkt dat hetzelfde als met borstvoeding?

Ver-van-ons-bed

Het grote voordeel van die enorme eetlust is dus ook dat de fase waarin kinderen eten weigeren een ver-van-onze-bedshow blijft. Ik ben blij toe. Ik benijd andere ouders niet die werkelijk alles uit de kast moeten trekken. Van komkommers in de vorm van een krokodil tot bijzondere creaties van fruit… Komt me wel mooi uit, want ik ben eigenlijk helemaal niet zo handig. En Ro evenmin. Rose is gewoon echt een makkelijke eter en probeert alles in elk geval. Eigenlijk houdt ze alleen niet van zuurkool en is niet zo’n rijst-eter, maar dat is het. Overigens hebben we met haar kleine zusje May onze portie nog wel gekregen. Die kiest heel zorgvuldig haar eten uit en heeft ook nog een tijdje gehad dat ze niet zomaar alles meer opat. Maar dat is misschien de straf voor mijn blog 😉 Opscheppen dat je kind geen moeite heeft met eten, moet toch een keer bij je terugkomen…

Brood – Shutterstock


Kleine nuance achteraf: ruim een halfjaar later na het schrijven van mijn blog, leek het tij toch te keren en moesten we iets meer zeilen bijzetten om haar nog enigszins gevarieerd te laten eten. Al werd ze gelukkig nooit zo’n lastige eter waarover je anderen weleens hoort. Onze dreumes eet prima dus en als peuter nog steeds.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge