dochters

Dochters, zal je ze ooit helemaal snappen?

Postnatale ontreddering

Ik zit lamgeslagen naast Merel. Zo’n bevalling is heftig: je ziet je vriendin door een afschuwelijke pijn heengaan, maar kunt niets doen. Ja, een handje vasthouden, maar dat gaat natuurlijk nergens over. Ik heb het over echt iets doen, zoals de pijn overnemen. Met bewondering zag ik haar de pijn wegzuchten. Als een man zou ik willen zeggen, maar ik vrees dat als dat hele bevallen aan ons mannen werd overgelaten, de wereldbevolking rap zou dalen en we geen twee dochters hadden nu. Heftig! Terwijl zij knetterstoned van de pethidine probeert ons kraambezoek te woord te staan, zit ik in mezelf gekeerd te verwerken wat ik net zag.

Lees ook: Foute schoonzoon? 7 tips om hem buiten de deur te houden! 

‘Wat lijkt ze op je!’

June bewondert haar kleine zusje en komt dan naar me toe. Ze feliciteert me met een hele dikke knuffel. Ook opa, oma, oom en tante kijken ontroerd. Ze complimenteren ons met de nieuwste aanwinst en herhalen een paar keer dat Rose zo ontzettend op mij lijkt. Ja, daarin kan ik ze geen ongelijk geven. Haar gezicht lijkt een kopie van dat van mij, maar lichter en met blondere haartjes. Alleen dat vadergevoel waarover iedereen sprak, is er nog niet. Pas wanneer ik een paar dagen later onderweg ben naar het gemeentehuis, dringt het echt tot me door. We hebben een dochter. Ik ben papa. De overweldigende liefde en beschermingsdrang overvallen me, maar ik weet ook meteen zeker dat ik tot het uiterste zal gaan voor dit kleine meisje.

Dochters in de praktijk

Met June had ik natuurlijk al oefening, maar twee dochters is andere koek. Een jaar later zijn het er zelfs drie. Alleen maar vrouwen in huis! Al snel merk ik hoeveel anders meisjes zijn. Zo hebben ze zachtere karakters en zijn voorzichtiger. En omdat ik zelf minstens drie volledige dagen per week thuis ben, maken we elkaar veel mee. Onze band is hecht; ze komen net zo makkelijk bij mij zitten als bij Merel. Dat heeft op mij ook invloed. Mijn karakter is zachter dan het was, ik zie vaker gevaar in de wereld. Schijnt ook een wetenschappelijke oorzaak voor te zijn: mannen krijgen meer hormonen nadat ze een kind krijgen.

Wat je moet weten als meisjespapa

Kijk, dat (maandelijkse) zeuren en kibbelen om niks, snap ik nog steeds niet. Extra hormonen voegen daar weinig aan toe: ik ga het nooit helemaal begrjipen. Maar dat geeft ook helemaal niets. Soms willen vrouwen alleen maar gehoord worden. Ik leerde het al snel af om oplossingen aan te dragen, want die willen ze gewoon niet. Ik hou mijn mond, zwijg, hum op de juiste momenten en laat ze weten dat hun problemen heus belangrijk zijn. Ook al gaan ze over die ene irritante klasgenoot die volgende week haar vriendin weer is of issues met haar gewicht, terwijl ze intussen drie koekjes eet. Laat ze voelen hoe belangrijk ze zijn en daar zullen ze later naar zoeken in hun toekomstige man. Hoop ik tenminste.

Heb jij dochters? En veranderde dat jouw leven ook?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Ro

Ik ben Ro (32), vriend van Merel en (stief)vader van June (10), Rose (2) en May (1). In het dagelijks leven werk ik als uitvoerder voor een grote energiemaatschappij, behalve vrijdag: die dag is voor de kinderen. Zo nu en dan schrijf ik een blog met mijn vaderlijke kijk op opvoeden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge