naam

Mijn dochters krijgen eindelijk een naam!

De titel is misschien wat vreemd; onze dochters hebben natuurlijk al een naam sinds (voor) hun geboorte. En toch vond ik het tijd voor verandering. Wat dit inhoudt, kun je hier lezen.

De overgang van ‘mijn vriend’ naar Ro

Laatst reed ik richting streetdance met onze oudste dochter en overdacht iets dat ik kort daarvoor had opgemerkt. In mijn eerste blogs schreef ik altijd over ‘mijn vriend’ in plaats van Ro. Wanneer ik dat nu teruglees, vind ik dat heel gek staan. Alsof hij één of ander vaag persoon is die toevallig ook bij ons in huis woont. Niets is natuurlijk minder waar! Om hem een ‘gezicht’ te geven, ben ik hem in de loop van de tijd gewoon bij zijn naam gaan noemen in mijn blogs.

Persoonlijker

Inmiddels begint me zo’n zelfde gevoel te bekruipen als ik het over onze meisjes heb. ‘De oudste’, ‘de middelste’ en ‘de jongste’ klinkt afstandelijk. Zo noemen we ze thuis toch ook niet? En het maakt ze voor de lezer misschien ook wel afstandelijk? (In elk geval, dat gevoel krijg ik er zelf bij) Met oog op ‘later als ze groot zijn’, sta ik nog steeds achter ons besluit ze niet met foto’s en hun roepnaam te benoemen op Lotus Writings, maar ik vond het wel tijd voor verandering.

Komt ‘ie toch nog goed van pas!

Net als June hebben de jongste twee echter ook een tweede naam gekregen. Eigenlijk is dat misschien best een vreemde gewoonte van ons mensen, aangezien die tweede naam vrijwel nooit gebruikt wordt, maar het komt me nu goed uit. Op die manier krijgen onze draakjes ook een ‘gezicht’, zonder dat ze later makkelijk te traceren zijn. Het leest iets lekkerder, vermoed ik. Daarom presenteer ik jullie met trots:

June (10)

De eigengereide tiener, die weet wat ze wil, creatief is en dol op dansen en turnen. De dromer van deze drie, die soms naar boven gaat om haar sportkleding te halen en terugkeert met een nieuwe Tina (van wie zou ze het hebben…) en de dochter die langzaam richting puberteit gaat, inclusief het welbekende ‘ik heb niks in mijn kast’-drama (of ligt dat aan mijn benadering van de wasmand?) en interesse in make-up.

Rose (2)

Het dondersteentje van de drie met haar opvallende bos blonde krullen en ondeugende lach, de clown die iedereen aan het lachen krijgt met haar gekke grapjes en is meestal een spontane peuter die het liefst tegen iedereen roept: ‘Jommes, hier ben ik!’ Ze is gek op de natuur, houdt van lange wandelingen en ruikt aan ieder bloempje dat ze tegenkomt.

May (1)

Onze jongste, die de kaas gelukkig niet van haar brood laat eten, dol is op kiekeboe spelletjes en tenten bouwen en een bedachtzamer karakter heeft dan de andere twee. Betekent trouwens niet dat ze niet ondeugend is; samen met Rose zet ze de huiskamer regelmatig op zijn kop. Verschil is wel dat onze May de chaos ook weer opruimt.

Wat vind jij ervan, verbetering of vond je mijn aanpak niet afstandelijk?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

13 Replies to “Mijn dochters krijgen eindelijk een naam!

  1. Wauw wat een prachtige namen!! Zo mooi hoe je er in ieder geval heel goed over hebt nagedacht. Ik noem nog steeds geen namen op mijn blog, maar ik overweeg om het ook te doen. “de kleine” vind ik ook niet heel persoonlijk klinken en is iedereen misschien ook wel zat. En volgens mij heb ik zijn naam al wel eens genoemd op mijn social media-kanalen 😉
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Waarom wij kozen voor geitenopvolgmelkMy Profile

  2. Wat een gave namen. Het stoorde me bij jou nog niet dat ze geen naam en gezicht hebben. Blijf wel nieuwsgierig naar de bos met krullen hoor. 😉 Op sommige blogs voelt het niet noemen soms krampachtig. Maar door dit te lezen sta ik weer eens stil bij mijn besluit om ze wel met naam en foto’s te tonen.
    Mary-Lou onlangs geplaatst…Doe normaal! Echt… doe normaalMy Profile

    1. Dank je! Leuk om te horen. Misschien zien we elkaar een keertje tijdens een evenement ofzo, lijkt me leuk!
      Blijf het een lastig onderwerp vinden; ik snap heel goed waarom mensen het wel doen.

  3. Leuk! Ik blijf heel benieuwd naar de eerste namen (misschien nu nog wel benieuwder :-)), maar ik begrijp heel goed dat je die niet wilt delen.

  4. Mooie namen, zeg!
    Ik had er eigenlijk nog niet bij stil gestaan. Zowel niet op andere blogs als op die van mij. Ik vind niet dat het het onpersoonlijk maakt ofzo. 😉
    Ik doe het vooral omdat 2 van de 3 niet van mij zijn, dat maakt alles nogal delicaat, hè.
    Anneke onlangs geplaatst…Pampers, potjes en politiek.My Profile

  5. Ik houd het op de eerste letter. Ze heten dus A en T. Maar af en toe sluipen er wat naamdingen voorbij.
    Ach beter dan dat dit te vinden is later Dior een toekomstige werkgever dan alle foto’s van dronken gelegenheden die ze toch nog zelf erop gaan zetten waarschijnlijk 😂
    Marijke onlangs geplaatst…Terugblik #1643My Profile

  6. Ja, handig zeg, zo’n tweede naam! Als ik toen geweten had dat ik ging bloggen, had ik mijn meiden ook een tweede naam gegeven. 😉
    Maar goede keuze hoor, maakt het inderdaad wat persoonlijker, terwijl ze toch hun privacy houden.
    Ik schrijf niet zo heel vaak over mijn gezin, dus hou het maar op mijn meiden en man.
    Jacqueline onlangs geplaatst…9 irritante EDS-kwaaltjesMy Profile

  7. Oh wat herkenbaar!!! Kliefje (zuster Clivia, ik weet niet of je haar kent) die weet haar namen prachtig neer te zetten ‘SchoRo’, ‘Vlam’ voor haar geliefde en zo meer.
    Ik worstel er zelf ook mee. Onze zoon heet ‘mijn zoon’ en mijn man ‘Manlief’ maar dat vind ik zo tuttig. Ben er nog niet uit haha! Bij roepnaam vereeuwigen op internet ben ik inderdaad ook geen voorstander van. De tweede naam van ‘mijn zoon’ is een vernoeming naar iemand die er niet meer is en dat gaat pijn doen bij een lief iemand, dus dat doen we ook maar niet. De derde naam is van mijn vader dus dat werkt ook niet voor mij.
    Je hebt het mooi gedaan vind ik, leest vast prettiger. Goed weekend xxx
    Marije onlangs geplaatst…VlinderenMy Profile

    1. Nee ken haar niet, maar dat is inderdaad ook wel een idee.
      Misschien als je echt een bijnaam hebt voor je man en kind, dan kun je die gebruiken. Lastig he? Ik kan me voorstellen dat tweede en derde naam inderdaad geen optie zijn in jouw geval, maar wie weet schiet het je ineens te binnen! 🙂 Fijn weekend xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge