Fijne dierendag!

Vier oktober betekende vroeger dat we een klein cadeautje aan onze kat gaven: vaak iets om mee te spelen of kattensnoepjes. Waarschijnlijk zeggen de meeste baasjes dit, maar hij was de liefste kat die je maar kunt bedenken. Wel eentje met eisen hoor, hij at alleen runderhart naast zijn droge brokjes en een enkele keer wortel. Maar goed hebben niet alle katten dat vrij dominante karakter? Onze zwartharige cypers bleef onder alle omstandigheden rustig (lees: een keer duwen, trekken aan zijn staart – als peuter!) Waar andermans katten nog weleens zomaar in mijn haren vlogen of vanuit het niets beten, heeft hij me nooit aangeraakt. Ik geloof dat ik ook letterlijk een dag lang heb gehuild na zijn overlijden. Want zo gaat dat met dieren: ze worden onderdeel van het gezin.

Ik zou zo graag een ragdoll willen

Daarom lijkt het me nu weer zo fantastisch een katje aan te schaffen. Het liefst een ragdoll: lekker pluizig en zacht, lief voor kinderen en wat zijn ze mooi! Klein beetje prijzig ook (voor een beetje kitten betaal je al snel 600 euro), maar dierenliefde is toch niet in geld uit te drukken? En voor kinderen is het ook heel goed. Ze leren te zorgen voor een dier en verantwoording nemen. Dat is toch fantastisch? Er is hier maar één kink in de kabel: Ro. Tja, en ik heb hem natuurlijk veel liever in huis dan een kat, dus de keus is dan snel gemaakt. Waarom hij geen dier wil? Hij meent straks de pineut te zijn wanneer we er daadwerkelijk één aanschaffen. In zijn woorden: ‘Of het nu een hamster is, een hond of een kat, ik sta straks de kooi of kattenbak te legen of in de zeikregen dat beest uit te laten, en jullie doen niets. Ik kan bijna uittellen hoe dat zal gaan. Dus ik wil het niet.’

Extra pijnlijk

Zou het echt zo gaan? Zijn we echt van die mensen die graag een huisdier aanschaffen en vervolgens geen flauw idee meer hebben wat ze ermee aan moeten? Ik ben zelf van mening van niet. ‘Ik heb toch een kat gehad?’ gebruik ik altijd als argument. Maar hij vindt het niet tellen. Aangezien ik de vraag wie de kattenbak regelde, moet beantwoorden met een mompelende ‘mijn vader geloof ik’ heb ik geen poot om op te staan. Dat ik heel vaak met onze kat kroelde en hem talloze snoepjes gaf of uren met hem speelde met een balletje van aluminiumfolie doet er niet toe. De vieze klusjes liet ik inderdaad destijds over aan anderen. Overigens was ik nog jong, maar toch (ik weet niet of het had uitgemaakt)… We laten het dus maar zo. Maar op dierendag voel ik ieder jaar een beetje meer gemis dan normaal….

Ik vermoed dat die zielige afsluiting aan het eind Ro ook niet over de streep zal trekken, misschien jullie reacties wel. Dus ik hoor graag: wie regelt bij jullie de minder leuke klusjes zoals uitlaten, kattenbak verschonen, zaagsel in de hamsterkooi verversen?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

13 Replies to “Dierendag: je viert de dierenliefde (of mist het juist…)

  1. mijn vriend walgt echt alleen al van het idee om de kattenbak te verschonen haha. Onze kat van 4 jaar doet alles gelukkig buiten maar de jongste kat van 4 maanden komt nog niet buiten en doet nog alles op de kattenbak. Ik ben dus verantwoordelijk voor het niet laten stinken van ons huis hahah. Als ik niet thuis ben en mijn vriend het echt moet doen, doet ie het wel.
    Janine onlangs geplaatst…Mijn best & slechts gelezen artikelen van SeptemberMy Profile

  2. Ik snap dat je het mist. Zelf zou ik ook weer een huisdier willen, maar mijn man niet.. Ik hoop dat hij ooit weer bijdraait, want ik mis onze kat nog altijd.

    1. Ja ik mis hem ook nog steeds, ook al is het inmiddels al zeventien jaar geleden dat hij overleed. Dat lekkere knuffelen of de warmte (zeker in de winter!)

  3. Wij hebben de katten uit huis gedaan omdat ze teveel haren verspreiden en ik er altijd verkouden van werd. En ik had geen zin om elke dag te stofzuigen. Dus op zich heeft Ro wel een punt 😉

    Maar nu hebben we een hamster en daar hoeft manlief echt helemaal niks aan te doen. Elke dag even wat eten en het water verversen, een keer per week een schoon hok (doen Anna en ik samen). En – wat mijn man een voordeel vond – ze worden maar 1,5 tot 3 jaar oud, dus je zit er niet te lang aan vast 😉

    1. Hahahahaha!
      Nee je zit er inderdaad niet lang aan vast dan 😀
      Wat de haren betreft hou ik maar wijselijk mijn mond. Of we moeten een naaktkat nemen, al vind ik die er niet zo gezellig uit zien…

  4. Ik zou Ro iig niet met papa laten praten, dan weet je zeker dat er nooit een huisdier komt! Misschien vragen aan Lionel of die er een keer met hem over wil praten.. Die wil nl heel graag een huisdier!

    1. Dat knuffelen vertel ik graag door 🙂 Het stukje over de kattenbak laat ik geloof ik maar even in het midden haha, dat zou zijn vermoeden kunnen sterken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge