Eigen ervaring derde trimester: ‘Dat ‘lekker genieten’, waarmee collega’s je enthousiast je verlof in zwaaien, zat er bij mij niet in.’

Als ik naar de foto boven dit blog kijk, krijg ik postnataal weer last van mijn bekken en onderrug. No way dat ik er zo patent bij kon zitten zonder te vloeken van de pijn. Nu mijn zusje in het derde trimester is beland, leek het me leuk eens te onderzoeken hoe anderen deze fase beleefden. Dat ‘lekker genieten’, waarmee collega’s je enthousiast je verlof in zwaaien, zat er bij mij in elk geval niet in. Nesteldrang stond wel bovenaan mijn to do list (hoewel niet echt handig om in gammele staat je plinten te poetsen of urenlang peinzen over de juiste indeling van baby’s kledingkast, maar dat ter zijde), daaronder heel vaak vermoeden dat de baby indaalt en tot slot veel te vaak verzuchten dat ik er nu wel klaar mee was. De klachten en constant afhankelijk zijn van anderen vond ik persoonlijk best zwaar.

Michelle (moeder van twee zoons): ‘Een spatader sloot de navelstreng voor 75% af.´

Tijdens de eerste zwangerschap waren de laatste weken heel spannend. Doordat ik mijn zoontje te weinig voelde, moest ik dagelijks naar het ziekenhuis. Daar bleek dat een spatader de navelstreng voor 75% afsloot. Hierdoor kreeg mijn zoontje dus weinig voeding en zuurstof binnen. Hierna belandden we in gespecialiseerde ziekenhuizen, waar werd onderzocht of de spatader niet meer groeide of zou klappen – in beide gevallen zou het einde verhaal zijn. Om dit te voorkomen, werd met 37 weken direct de bevalling opgewekt. Wat was ik blij toen alles goed bleek en ik eindelijk die angst kon loslaten mijn kindje te verliezen.

Tweede zwangerschap: ‘Door de pijn kon ik me nauwelijks staan. Niet handig met een levendige peuter!’

Opnieuw spataderen, maar dit keer zaten ze mij in de weg: grote knopen ‘op de huid’ en inwendig veel pijn. De laatste maanden kon ik nauwelijks nog staan zonder het gevoel te hebben dat mijn hele been zou ontploffen. Ook kreeg ik zwangerschapssuiker, wat alleen op te lossen was door het spuiten van insuline. Met de baby ging gelukkig alles goed, maar lichamelijk was het zwaar: niet kunnen bewegen en een tweeënhalfjarige peuter is geen beste combinatie. Vooral niet als je voorheen altijd een heel ondernemend gezin was. Met 38 weken zetten ze de bevalling in gang en beviel ik van een gezonde zoon. Achteraf was het nog spannend of de spataderen zouden wegtrekken (75% kans dat ze blijvend zouden zijn en ik een operatie zou moeten ondergaan), maar ik had geluk. Mijn benen zijn nog blauw, maar de aderen veroorzaken geen pijn en liggen niet meer op de huid.

Marieke (moeder van een dochter): ‘Heerlijk boekjes lezen en bankhangen in mijn derde trimester!’

Tussen een verhuizing en verbouwing door hoopte ik heerlijk te kunnen gaan genieten. Dat leek prima te lukken, tot ze vermoedden dat ik zwangerschapsdiabetes had. Ik moest op dieet, had constant honger en viel af. Ondertussen groeide mijn buik gelukkig door en voelde ik me fit tot aan mijn bevalling. Deze maanden bracht ik door met boekjes en bankhangen, vond het heel erg fijn. Uiteindelijk wekten ze de bevalling op, maar daar bleek niet veel voor nodig: nog voor ik een wee voelde, had ik al zes centimeter ontsluiting. Het duurde in zijn totaliteit ook maar vierenhalf uur.

Casandra (moeder van een dochter, in verwachting van tweede kindje): ‘Ik geniet veel meer dan de maanden hiervoor.’

Tijdens mijn vorige zwangerschap gingen we in het derde trimester nog vier weken op vakantie, ik voelde me prima! Deze keer vind ik het zwaarder. Met name lang zitten op het werk, want ik krijg snel last van m’n rug. De verloskundige raadt daarom aan ieder uur tien minuten van m’n plaats te gaan. Desondanks voel ik het na tien minuten weer. Fysiek is het zwaarder: autorijden, huishouden, werk, fietsen en slapen. Die buik zit dan  best in de weg. Toch geniet ik ervan. Iedere dag de baby voelen bewegen en er echt zwanger uitzien vind ik het leukst van de hele zwangerschap. Bovendien is de misselijkheid van het eerste trimester verdwenen en de angst dat het alsnog mis zou gaan uit het tweede ook. Ik kijk uit naar mijn verlof. Hopelijk kan ik dan veel genieten van de rust, zon, mijn man en dochter voor alle hectiek begint!

Melloney (moeder van een dochter): ‘Door de verhuizing had ik weinig tijd om me zorgen te maken over de bevalling.’

Met 36 weken kregen we de sleutel van ons nieuwe huis dus dat was een drukke periode waarbij ik het spannend vond of we voor de bevalling het noodzakelijke af zouden hebben. We hadden gelukkig veel hulp. Ik had veel energie en behalve last van een hypermobiel bekken weinig klachten. Door de verhuizing had ik weinig tijd om me zorgen te maken over de bevalling. Ik vond, afgezien van de verhuizing, deze fase van de zwangerschap fijn. Iedereen kijkt zo leuk naar je als je over straat loopt (of misschien heb ik me dat verbeeld :)). Uiteindelijk ben ik met 40+6 bevallen. Iza heeft netjes gewacht tot de verhuizing klaar was en ik een dagje op de bank met een serie marathon was gestart.

Sophie (in verwachting van eerste kindje): ‘Ik leef erg toe naar de bevalling!’

De vermoeidheid en ’s nachts vaker moeten plassen eisten hun tol, vlak voor mijn verlof. Vooral in combinatie met mijn fulltime baan als juf, waarvoor ik rapporten moest schrijven en eindgesprekken voorbereidde, verlangde ik steeds vaker naar mijn verlof. Inmiddels mag ik uitrusten, maar dat vind ik lastig. Ik heb namelijk veel last van nesteldrang en geef het liefst niets uit handen. Maar mijn lichaam dwingt me hier wel toe: bekkenklachten spelen meer op en ik hou vocht vast. Ik vind het daarom heel vervelend als mensen naar mijn voeten kijken, ik schaam me rot. Hier tegenover staan natuurlijk genoeg mooie dingen: schopjes, het hartje horen kloppen bij de verloskundige en fantaseren over de komende maanden. Mede door alles bij elkaar kijk ik erg uit naar de geboorte!

Charlotte (moeder van een zoon): ‘Na veertig weken voelde ik mezelf officieel een slagschip’

Zwanger zijn is niet mijn hobby en dat is nog zacht uitgedrukt! Om precies te zijn voelden alle trimestes als de derde: lage bloeddruk, bloedarmoede, last van mijn bekken… Ik vond het zwaar. Op drie weken na, waarin ik me zowaar even kon voortbewegen, vond ik het maar ellendig. Wat ik volgens mij het ergst vond, was die enorme buik. Iedere keer denk je dat hij niet groter kan, maar wel dus. Zo erg dat zelfs jij eerst je buik ergens naar binnen ziet gaan en dan kom je er pas achteraan, wat ook steeds door anderen werd bevestigd. Dat er vervolgens na veertig weken wachten nog niets gebeurde, was echt afzien. Ik kon mijn sokken niet meer aandoen, veters niet strikken en even keren in je slaap zit er al helemaal niet meer in: die buik moet je meetillen. Als klap op de vuurpijl werd mijn buik zo groot, dat ik zelfs mijn zwangerschapskleding niet meer paste. Ik was officieel een slagschip! Wat was ik blij toen hij geboren was!

Hoe ervaarde jij de laatste drie maanden?

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Derde trimester zwangerschap – zeven moeders vertellen

  1. En? Was je zus blij met deze informatie? 😉 😉 Het is best erg verschillend hè. Ik heb ook veel aan bankhangen gedaan, maar ik kon ook wel eens woeste dagen hebben waarin ik complete boompjes in de tuin ging uitgraven en opnieuw ging poten (2 dagen voor de bevalling). Ik had weinig klachten, maar wel last van vermoeidheid, kortademigheid en vocht vasthouden. Ik heb er ook flinke spataderen aan over gehouden.
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…Waarom WEL tuinieren met (kleine) kinderen?My Profile

    1. Ja ze vond het fijn te lezen hoe andere moeders het ervoeren en dat niet iedereen tot het eind Kumbaya My Lord zingt en #geniet 🙂
      Grappig, het is vreemd hoe je lichaam de ene dag niks lijkt te kunnen en dan weer energie voor tien heeft. Fijn dat het verder meeviel, al zijn dat natuurlijk (zeker in de zomer) geen hele leuke klachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge