Hoewel huiswerk begeleiden niet mijn sterkste punt is, had ik het idee dat we hier thuis best een goede manier hadden gevonden. Dat blijkt niet helemaal zo te zijn: zodra June een schrijfopdracht krijgt, besluit ze die direct te delegeren. Aan mij wel te verstaan. Dat het niet gaat gebeuren, vindt ze in eerste instantie volgens mij vooral heel irritant. Maar dan krijgt ze de smaak te pakken en ontdekt dat delegeren helemaal niet nodig was!

Delegeren

June komt vlak voor de vakantie thuis met een heuse huiswerkopdracht: schrijf een verhaal over een onderwerp naar keuze. Laat dat nou net in mijn straatje passen! Enthousiast hoor ik haar idee aan en in mijn hoofd krijgt het al voorzichtig vorm. “Prima,” zeg ik, “maar dat is wel iets voor na het eten.” Ze knikt. “Mama?” vraagt ze dan voorzichtig, “zou je het erg vinden als ik dan een spelletje ga doen terwijl jij dat verhaal schrijft?” Ik schater het uit, maar zie aan haar bedremmelde gezicht dat ze bloedserieus was.

Moet ik alles doen?

Ze dacht daadwerkelijk dat het een optie was een potje te gaan zitten pesten met mijn vriend, terwijl ik bloed, zweet en tranen zou vergieten op dit verhaal in groep-6-stijl. Kennelijk is mijn manier van huiswerk begeleiden altijd zodanig dominant, dat ze het daarom meent volledig in mijn handen te kunnen leggen. Ik leg uit dat ik haar best wil assisteren bij het maken van een goed schema, eventuele writer’s blocks zal verhelpen en het wil nakijken op spel- en stijlfouten, maar dat er zeker geen sprake van is dat ik alles doe. 

Het begint ergens op te lijken

Enigzins chagrijnig gaat ze ervoor zitten. Haar gezucht van de eerste seconden verdwijnt echter sneller dan ik verwachtte en voor ik het weet komt ze een nieuw blaadje pakken om ook vol te schrijven. Het verhaal krijgt op basis van het door mij aangereikte schema (waar, wie en globaal: welke gebeurtenis?) al snel vaste vorm. Op mijn advies wacht ze even met uittikken en zoals het mijn goed dochter betaamt zelfs net zolang tot de krokusvakantie bijna ten einde is. Maar gelukkig ontdekken we het zondagmiddag rond 14.00 uur, zodat we nog op tijd uittikken en ik nog hier en daar wat verbeteringen kan opperen. Ze weet precies wat ze wil, zo blijkt als we bijna ruzie krijgen om een voorgestelde aanpassing. Ook ik leer mijn lesje snel en tik zwijgend verder.

Ontluikend enthousiasme?

Trots leest ze haar verhaal voor aan Ro, die haar overlaadt met complimenten. Ze is zelfs zo enthousiast, dat ze oppert om het verhaal via mijn blog te publiceren – mits ik dat ook leuk vind. En natuurlijk vind ik dat! Daarom voor alle geïnteresseerden hieronder het verhaal ‘Een nieuw gezin‘, door June:


Een nieuw gezin

Op vakantie in zuid-frankrijk

Marjolein en haar twee kinderen gaan op vakantie naar Zuid-Frankrijk. In hun hotel krijgen ze kamer 72. Niet veel later staat papa Rob aan de balie. De mevrouw van het hotel geeft hem een sleutel en hij gaat snel naar boven. Rob en Marjolein kennen elkaar niet.

Als ze hun spullen hebben uitgepakt, lopen ze naar de supermarkt om de hoek voor wat boodschappen. De verlegen moeder en de knappe vader kijken naar elkaar, terwijl de kinderen gelijk met elkaar beginnen te spelen. Tot hun ouders zeggen: “Kom, kom, kom!”

De volgende morgen vraagt papa aan de balie: “We vinden onze kamer niet zo leuk. Mogen wij misschien kamer 73 van u?” Stiekem vindt papa Rob Marjolein namelijk wel leuk. Gelukkig mag het van de mevrouw.

De ontmoeting

Diezelfde dag nog gaan ze naar de supermarkt om wat lekkers te kopen. Papa pakt spontaan een komkommer. Hij begint een zwaardgevecht met zijn jongste zoon Daan. Precies op dat moment loopt Marjolein de hoek om. Pats! Met een keurige boog vliegt haar brilletje door de lucht en landt op een watermeloen.

Papa zegt direct: “Sorry! Het spijt me zo erg, ik had u niet gezien.” Marjolein antwoordt: “Zeg maar jij. En het geeft niet. Trouwens, heb je zin om met mij en de kinderen wat te gaan drinken bij het strand?” En dat doen ze. Even later ontdekt Marjolein dat ze naast elkaar zitten in het hotel. Dat vindt ze helemaal niet erg. Nu kunnen ze langer kletsen.

een afspraakje

De volgende ochtend gaan ze samen naar de bakker. Papa Rob begint dit keer een zwaardgevecht met een stokbrood en raakt zo Marjoleins bril opnieuw. Dit keer vliegt hij met een boog in de pudding. Hij deed het eigenlijk expres, omdat hij hoopt dat ze hem weer meevraagt.

Deze keer gaan ze naar een speeltuin. Ze kletsen veel en de kinderen spelen heerlijk. Die avond schrijft Marjolein een kaartje: zin om morgen te gaan zwemmen? Rob vindt het natuurlijk een goed idee. Ze eten na afloop patatjes. Ze kletsen veel en spreken af dat papa vanaf nu geen geintjes meer uithaalt met Marjoleins bril.

Voor ze vertrekken geven ze elkaar hun telefoonnummer. Een heel jaar lang sturen ze WhatsApps en bellen veel. Ze gaan samenwonen en na een jaar trouwen ze. En Marjolein neemt voor de zekerheid contactlenzen. Ze leven nog lang en gelukkig.

Heeft jouw kind weleens geprobeerd zijn huiswerk te delegeren aan jou?

Moeder en dochter aan het huiswerk – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “Delegeren van dochter tot moeder: of ik even haar huiswerk wil maken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge