opvoeding van mijn ouders

Opvoeding van mijn ouders: 10 opmerkingen die ik als moeder niet zou maken

Als puber nam ik me stellig voor van alles anders te gaan doen dan mijn ouders hadden gedaan. Maar toen ik eenmaal zelf moeder werd, bleek die opvatting niet houdbaar. Ik voer inmiddels zelf de opvoeding van mijn ouders uit. Hieronder 10 opmerkingen die ik echt niet zou gaan maken als ik zelf moeder werd. Je raadt het al: ze komen allemaal met enige regelmaat voorbij in ons huishouden.

Lees ook: Deze 10 dingen weet je pas wanneer je kinderen hebt

De opvoeding van mijn ouders

Lang geleden dacht ik dat alle ouders hetzelfde opvoedboek bezaten, volgeplempt met irritante ouder-opmerkingen. Later als ik zelf moeder ben, zo nam ik me voor, dan ga ik dat dus mooi echt heel anders aanpakken. Als kind leek het me zo onlogisch om je energie te verspillen aan zaken als opruimen. Maar goed, je wordt ouder, hopelijk volwassener en dan blijken zaken toch genuanceerder te liggen. Zoveel genuanceerder dat je op een dag die (ooit zo vervloekte) woorden uit je eigen mond hoort komen. Alsof je je eigen ouders weer hoort spreken. Oeps, wat hadden ze toch gelijk.

De opvoeding van mijn ouders in de praktijk

  1. Ruim je kamer op!

    Echt, met stip op 1. Ik begreep mijn moeder nooit als ze zich druk maakte over iets futiels als rommel in je kamer; ik moest er toch zelf in leven? Bovendien waren er veel leukere dingen op de wereld: buitenspelen, lezen, verkleden… Maar als ik aan het eind van de dag Junes kamer inloop of Rose een middag lang haar gang laat gaan met speelgoed, weet ik precies waarom.

  2. We moeten allemaal weleens iets doen waar we geen zin in hebben

    Volgt vaak op opmerking 1 of iets in die strekking. Natuurlijk heeft je kind hier totaal geen boodschap aan, maar toch zeg je het. Al is het een halfslachtige poging om het gezeur in de kiem te smoren. Maar houd vol: ooit snappen ze het. Echt! Je moet alleen even geduld hebben tot ze zelf volwassen zijn.

  3. Wacht maar tot je zelf kinderen hebt

    Ik ben het levende bewijs dat het echt zo werkt.

  4. Dit is de leukste tijd van je leven

    Omdat je inmiddels zelf aan den lijve hebt ondervonden dat het leven heus niet altijd gemakkelijk is, wil je je kindje het liefst op het hart drukken te genieten van deze tijd. De momenten dat je volkomen dramatisch ter aarde stortte, omdat iemand je favoriete knikker gewonnen had. Of dat je kwaad was op je moeder, omdat die je brood verkeerd sneed. Niet omdat de liefde van je leven (op dat moment) jullie relatie verbrak. Daar heeft je kind natuurlijk geen boodschap aan. Verdriet is verdriet, de reden is redelijk irrelevant.

  5. Eén koekje is genoeg

    Ik weet het, ik heb totaal geen recht van spreken, aangezien ik soms met gemak een halve rol op eet. Maar hallo, dat hoeven zij toch niet te weten?

  6. Kom, zullen we lekker naar de dierentuin gaan vandaag?

    Bij jong kinderen is er niets aan de hand, maar hoe ouder ze worden des te minder zin in uitstapjes met papa en mama. Als kind hadden mijn ouders een dierentuinabonnement. We reden met elke keer opnieuw gezwinde spoed naar Blijdorp als er een tapir/vosmangoest/rotsklipdas/grote koedoe was geboren – tot mijn grote ergernis. Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Inmiddels hebben we er zelf ook al een aantal bezoekjes op zitten en ik kan niet wachten tot er een excuusbaby in het dierenrijk is om weer te kunnen gaan.

  7. Ik ben ook ooit jong geweest

    ‘Zeker toen je nog mammoet reed?’ vroeg ik dan weleens grappend aan mijn vader. Pas nu ik de leeftijd heb waarop mijn ouders kinderen kregen, besef ik dat ze helemaal nog niet zo stokoud waren als ik destijds dacht. Maar probeer dat de oudste hier maar uit te leggen, die op haar vierde vroeg of ik de Tweede Wereldoorlog nog had meegemaakt.

  8. Je moet verder kijken dan je neus lang is

    Ik was ervan overtuigd dat mijn moeder kon toveren. Als ik namelijk keek op de specifieke plek waarvan zij zei dat mijn gum/pop/barbiehuis zich bevond, leek daar niets. Wanneer zij vervolgens ging kijken, lag of stond het er wel. Inmiddels weet ik wat het speciale geheim erachter is: je ogen gebruiken waar ze voor bedoeld zijn.

  9. Niet met je ellebogen op tafel

    Mijn moeder leerde ons tafelmanieren. Ik vond het allemaal nogal onzinnig. Waarom zou je niet gewoon lekker van het eten genieten, zonder al die nutteloze regeltjes? Inmiddels ben ik haar dankbaar dat ik op een fatsoenlijke manier kan aanschuiven in een chique restaurant en weet waar welk bestek voor dient.

  10. Sophie! Ehh… Merel!

    Ik kon me er niets bij voorstellen dat ik de namen van mijn  bloedeigen kinderen ooit door elkaar zou halen. Je hebt ze nota bene zelf gebaard! Je kunt op je vingers wel natellen hoe het hier thuis gaat… Inmiddels noem ik geen enkel kind nog direct bij haar eigen naam en roep ik zelfs de naam van mijn zusje als ik June moet hebben.

Kortom, ik voer de opvoeding van mijn ouders keurig uit.
Waarin hoor jij je eigen ouders terug?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Opvoeding van mijn ouders: 10 opmerkingen die ik als moeder niet zou maken”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge