Daar lig ik dan in de ambulance. Voel me net een klein kind, daar op die brancard. Ondertussen maak ik een opgewekte selfie, voel gezonde spanning en ben enthousiast omdat ze vandaag geboren zal worden. Dat ik niet zonder reden per ambulance moest worden vervoerd, dringt nog niet helemaal tot me door. Maar het is allemaal niet voor niets: Rose daalt niet in.

Aan banden gelegd, want ze daalt niet in

Met de brancard rijden ze me door het ziekenhuis. Eenmaal daar word ik in een bed gelegd en installeren ze me aan de monitor. Nu kunnen ze bijhouden hoeveel weeën ik krijg en om de hoeveel tijd. Ro schuift intussen aan en is getuige van een kort onderzoek. De situatie blijkt onveranderd. Ze daalt niet in. De gynaecoloog komt vervolgens een kijkje nemen en legt me uit dat hij nog niet veel zal doen voorlopig. Om de weeën op gang te krijgen, zullen ze me aan een infuus met weeënopwekkers leggen. Ik vind het een wonderlijk idee dat zo’n zakje me zal gaan helpen, maar zie het wel.

Verslaggever

Na een tijdje komen de weeën wel op gang. Ro houdt de monitor goed in de gaten en becommentarieert als een ware verslaggever. ‘Dat was een flinke!’ roept hij vol bewondering. Alsof het om een sportieve prestatie gaat – hoewel het dat, kort door de bocht genomen, misschien ook wel is. Alles leuk en aardig, maar alsnog schiet het niets op. De volgende twee controles blijkt er geen vooruitgang. Plat blijven liggen. Fijn! Ik had zo graag willen rondlopen, wetend dat het mijn vorige bevalling ook geholpen heeft. Alleen al om de pijn op te vangen. Maar ik kan niet anders dan doen wat ze zeggen.

Bevallen is maar vermoeiend

Ze schroeven het infuus maar weer wat op, alsof het niks is. Ik zit inmiddels op de hoogste stand en de pijn giert om de zoveel minuten door mijn lijf. Toch dommel ik tussendoor weg, nu merken we wel dat we al sinds vannacht niet meer geslapen hebben. Ro sukkelt ook weg in zijn stoel tot hij er genoeg van heeft. Voor het eerst sinds we elkaar kennen, stapt hij op en loopt naar de koffieautomaat. We lachen erom, Ro aan de koffie. Maar nood breekt wet! Alleen jammer dat we al doodop zijn voor de echte slapeloze nachten gaan beginnen.

Ze daalt niet in. Waarom niet?

Intussen merk ik dat de pijn steeds sneller komt en scherper wordt. Zou het dan eindelijk toch zover zijn? Onze hoop wordt echter niet bevestigd tijdens de controle van 14.00 uur. Ze daalt niet in, voor geen centimeter. ‘Moet je niet plassen?’ vraagt de verpleegster me. Ik heb het al een paar keer geprobeerd en -hoewel het zittend in bed werkelijk een ramp is- heb ik het gevoel van niet. Een ander beslist een katheter te gaan plaatsen, zodat mijn blaas in elk geval helemaal leeg is. En met succes. Die bleek toch ietwat vol te zitten: 800 cc, schoon aan de haak. Het positieve gevolg is wel dat Rose meteen een stuk lager ligt.

Echt begonnen

Het is klaar. De weeën worden heftiger, mijn persoonlijkheid steeds minder leuk. Mijn woordenschat beperkt zich nu alleen nog tot het hoognodige: ‘Misselijk’ – ‘Bakje’ ‘NU! Bakje!’ – ‘Red het niet meer’ – ‘AU!’ Een weeënstorm raast door mijn lichaam en ik vervloek hardop degene die in het geboorteplan heeft geschreven geen pijnstilling te zijn (mezelf dus). De aanwezigen lachen, maar zien ook dat het nu echt heftig wordt. Ro voelt zich machtelozer dan ooit, vertelt hij later. En ik fantaseer vooral over een ruggenprik, waar het al veel te laat voor is.

Pethidine

Uiteindelijk besluiten ze dat ik een pethidine prik krijg. Het lijkt eeuwen te duren voor  die spuit eindelijk in mijn been staat en heel veel nut heeft hij niet meer. Binnen een kwartier ligt Rose op mijn buik, terwijl de werking nog vijftien minuten op zich laat wachten. Maar wat is ze mooi! En wat is ze lief. Ik kus en knuffel ons kleine meisje en lach als ik zie dat ze als twee druppels water op haar vader lijkt. Alles gaat verder prima, de placenta volgt redelijk snel en Rose drinkt vlug aan de borst.

Oeps…

Binnen een kwartier na de bevalling voel ik me wat suf worden. Ik begin moeite te krijgen om mijn ogen goed open te houden en word giechelig. Nadat hij goed van pas had gekomen, treed de pethidine in werking. Maar goed, ik ben nog wel bewust genoeg om te genieten van het moment dat June voor het eerst samen met haar zusje en mij is. Een symbolische overgang. Voor het eerst streelt haar handje langs de wang van haar babyzusje. Ze kust haar en straalt een immense trots uit, zo mooi! En dan komen ook opa, oma, tante en oom even kijken bij de nieuwe wereldburger. Suf of niet, ik geniet intens.

Bewustwording

We mogen naar het kraamhotel, maar dat blijkt een fiasco. Binnen een paar dagen zitten we thuis en hebben daar fantastische kraamzorg. We praten veel over de bevalling en langzamerhand dringt tot me door hoe slecht dit had kunnen aflopen. Wat als we thuis waren gebleven en ik toch in de weer was gegaan? Of stel nu dat we in een land hadden geleefd waar de medische zorg niet zo goed zou zijn. Achteraf blijkt dat ritje in de ambulance dus toch iets minder lollig dan hoe ik hem beleefde. Maar met oog op de bevalling is die relaxte houding misschien maar goed geweest…

Wat is jou het meest bijgebleven aan je bevalling?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

11 Replies to “Bevallingsverhaal: ze daalt niet in, wat is er mis?

  1. Jeetje wat een verhaal zeg!! Gelukkig is het goed afgelopen..
    Je werd ook niet voor niks naar het ziekenhuis gebracht natuurlijk…

  2. Gelukkig is het zo goed afgelopen! Eigenlijk herinner ik mij het meeste van mijn bevalling haarscherp maar het uur huid op huid contact na de geboorte vond ik toch het mooiste moment

    1. Ja he? Je kindje eindelijk vast kunnen houden, kussen en knuffelen… Mooie beloning na keihard gewerkt te hebben 🙂

  3. Oef, gelukkig kwam het helemaal goed!

    Wat mij het meest is bijgebleven.
    Bij 1 een spoedkeizersnede met maar een halve verdoving (ik bespaar je de details)
    Bij 2 de geknelde zenuw in mijn ruggengraat (ook hier bespaar ik je de details)
    Bij 3 dat een keizersnede niet persé horror moet zijn (na de vorige 2)
    Bij 4 dat ik een (op het gewone bevallen na dan) een natuurlijke bevalling bij een keizersnede mocht meemaken. Skinnen direct na de geboorte (ja op de operatietafel nog terwijl ze nog lang niet klaar waren met mij), dat papa de navelstrang mocht doorknippen, het zelfgemaakte dekentje over mijn dochter tijdens het skinnen, …

    1. O wat heftig! Dapper dat je toch nog een keer durfde, wat moet je een pijn hebben gehad! Gelukkig was het de derde en vierde keer wel positief. En wat mooi dat je de vierde keer zo mocht bevallen, lekker gelijk je dochter bij je en op die manier bijkomen van alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge