Dit is toch niet normaal?

Mopperend stamp ik door het huis. Hier ligt een borstel, omringd met elastiek en schuifspeldjes, verderop een propje – bij nader inzien dat ene shirt dat ik gisteravond nog heb zitten opvouwen. Ik zucht. En zucht nog maar eens. Hoewel dat natuurlijk helemaal niets helpt, want mijn frustratie blijft. Weet je wat ik nog het vervelendst vind van alles? Dat dit alles één grote confrontatie is met mijn vroegere zelf. Het meisje dat ik bijna negen jaar geleden met veel pijn en moeite op de wereld zette, is wat dit betreft precies haar moeder. Kan er niks beters van maken.

‘Sloddervos-gen’

Zou dit sloddervos-gen erfelijk zijn? Dat moet bijna wel. Want ik ben misschien niet de beste opruimer en schoonmaken is zeker mijn hobby niet, maar de huiskamer is op het oog netjes. Dat ligt waarschijnlijk ook wel aan die niet te temmen nesteldrang momenteel (alles moet opgeruimd en weggegooid of wordt weggegeven), maar toch. Ik geef haar in elk geval het goede voorbeeld, maar ze lijkt het in de verste verte niet te willen of kunnen oppikken. Helaas weet ik door deze confrontatie precies hoe mijn moeder zich jaren geleden heeft gevoeld.

Bij nader inzien is niet alles spic en span

Mijn oog valt op de werkruimte rond mijn computer. Wellicht is dit een betere indicatie. Ik zie paasknutsels, verlopen waardebonnen, administratie ‘voor als ik een keer tijd heb’, agenda’s van een paar jaar terug, cursusmateriaal, een deel van de borstkolf, pakje kauwgum uit Spanje (vakantie van minstens zes jaar geleden) en een babysok die onze Rose allang ontgroeid is. En naast het bureau staat nog een boodschappenkrat vol troep die niet op het bureau past, waaronder aantekeningen van mijn minor Psychologie uit 2011. Ai! Misschien ligt de oorzaak van Junes slordigheid toch iets dichter bij huis.

Kinderen zijn echt een constante confrontatie met je eigen onhebbelijkheden

Wat het ergste van de hele situatie is? Je ziet een bepaalde gedraging bij je kind die je misschien zelfs wel behoorlijk stoort. Maar dan valt je ineens binnen dat dit een bijzonder exacte spiegel is van wie jij bent. Als je zelf ook constant lamlendig op de bank hangt, moet je niet verwonderd opkijken als je een medestander naast je hebt. En als je bureau eruit ziet als een aflevering van Mijn computertafel in puin dan is het toch niet gek dat je dochter haar eigen slaapkamer een kleine chaos is? Ik geloof dat het tijd is de emmer ter hand te nemen, te vullen met een heerlijk sopje en dan mijn aandeel in deze ellende onherkenbaar schoon te poetsen. Kan ik in elk geval van de nood nog een lekker ruikende deugd maken…

In welke eigenschappen van je kinderen herken jij duidelijk jezelf?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge