Bijzonder welke wending je leven soms neemt. Zo had ik een paar jaar terug niet kunnen verwachten dat ik nog twee kinderen mocht krijgen. Sterker nog, ik had de hoop nog eens moeder te mogen worden eigenlijk al met pijn in mijn hart gedag gezegd. En juist op het moment dat ik accepteerde dat het prima was om met zijn drietjes te zijn, was Rose onderweg. Kort na haar geboorte volgde May. Het mag dus als een paal boven water staan dat ik dolblij ben met deze drie dames, maar dat die eerste maanden zo bol zouden staan van de chaos…

Rust in de chaos

Het gebeurt weinig dat we kunnen genieten van kalmte. We grappen weleens tegen elkaar: ‘Hoor je dat? (…) Stilte! Ken je dat nog, dat geluid van vroeger?’ Want eerlijk, het komt gewoon niet of nauwelijks meer voor dat we elkaar fatsoenlijk kunnen verstaan tijdens een gesprek. De kinderen gillen of huilen er doorheen, June probeert haar eigen verhaal te doen of vragen te stellen en zelf zijn we ook weleens met andere dingen bezig. Ook een leuke uitdaging: proberen ongestoord naar de wc te gaan. Lukt je niet! Als ze elkaar geen kopje kleiner proberen te maken, dan sneuvelt ergens wel een verloren vaas.

Alles plannen

Wat ook nieuw is, is dat je alles lijkt te moeten plannen. Zelfs voor woordenwisselingen kun je bijna je agenda gaan trekken, aangezien je onvrede met elkaar nauwelijks kunt uitspreken wanneer May huilt om eten en Rose een keel opzet vanwege vermeend onrecht dat haar is aangedaan (in de praktijk: dat ze niet mag spelen met een potlood in het stopcontact). En onvrede ontstaat vrij makkelijk wanneer je al maanden slecht slaapt, hoorndol wordt van het gegil en dan ook nog eens moet dealen met (mijn) hormonen. Kortom, het was even wennen, zeg maar.

‘Twee binnen een jaar? Ik doe het je niet na!’

Ik snap ze inmiddels wel, die mensen die met bewonderende blik naar ons kijken als ze horen over onze twee kinderen binnen een jaar tijd. Het is ook best hard werken. Maar dan ontmoeten mijn ogen ergens in de chaos die van hem. Daar staat de man die me dolgelukkig maakt en mijn wanhoop zo nu en dan deelt. Dan weet je weer dat het allemaal wel weer op zijn plek valt (later, als ze groot zijn). Tot die tijd zijn we lotgenoten en delen onze ervaringen na 20.00 uur – mits we niet in slaap vallen natuurlijk.

Verliep dat eerste jaar bij jullie ook zo chaotisch?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “Twee kinderen binnen een jaar: chaos, chaos en nog eens chaos!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge