Herinneringen aan vroeger

‘Oma, ik zag een eekhoorntje!’ riep ik enthousiast. Ze glimlachte, liep naar me toe en kwam naast me staan. Ze tuurde met me mee door het glas van de tuindeur. Rond onze vakantiebungalow stonden hoge bomen, dichtbegroeide struiken en wat planten, ons nieuwe roodbruine vriendje hield zich wijselijk verscholen tussen het groen. ‘Weet je wat,’ stelde ze voor, ‘we gaan straks een fijne boswandeling maken en nemen de verrekijker mee. Misschien zien we hem nog eens!’

De boswandeling werd spannend!

We liepen door de schitterende bosrijke omgeving: opa, oma, mijn zusje en ik. Al miste ik die volledig, zo sterk was ik erop gebrand die ene eekhoorn nog eens te zien. Ik keek gespannen naar de boomtoppen, soms trok ik de verrekijker erbij. Maar tevergeefs, hij zat goed verstopt. Inmiddels begon het later te worden, het bos donkerder en we bleken verdwaald. De heenweg had ik helemaal niet opgelet, dus hoe we moesten lopen? Geen idee!

Ingebouwde GPS van een druif

Omdat ik zelf het geografisch vermogen van een druif heb wanneer ‘de weg terug’ onbekend is, was ik blij niet alleen te zijn. Toch maakte het me angstig. Wat als we nooit meer thuis zouden komen? Of in elk geval de nacht in het bos moesten slapen? (Ja, behoorlijk gevoel voor drama op mijn achtste – en dan vind ik het nog gek dat die meiden daar ook last van hebben…) Voor mijn gevoel was het bos immens groot. Gelukkig liet mijn lieve opa zich niet zomaar van de wijs brengen en we liepen al snel weer terug naar ons huisje.

Zelf herinneringen maken

Ik vind het best jammer dat we zelf nog nooit met de kinderen naar het bos zijn geweest. Tuurlijk, de plannen zijn er, maar voor ik het weet is de herfstvakantie weer voorbij en vergeet ik het. Pas tegen kerst besef ik dat we weer vergeten zijn te gaan. En ik kan van alles proberen: de kaplaarzen aanschaffen, datum prikken en bestemming uitzoeken, maar dan nog komen we niet verder dan een wandeling in het park.

Een beetje verdwalen

Stiekem hoop ik dat we toch ooit eens die kant opgaan en tijdens de boswandeling een beetje verdwalen. Dan kan June herbeleven wat ik ooit voelde en wie weet wat voor moois we dan tegen komen? Alleen moet Ro wel mee, voor het geval we écht van de weg raken. Aan mij hebben we immers niet veel.

Heb jij ook zoiets dat je jezelf altijd voorneemt, maar wat er nooit van komt?

De foto van de eekhoorn is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge