bij mama in bed

Wat als je kind alleen bij mama in bed wil slapen?

Waarom bij mama in bed?

June en ik woonden tijdelijk bij mijn ouders, omdat haar vader en ik niet meer samen konden zijn. In de praktijk betekende dat natuurlijk dat we samen op één kamer sliepen. En in die tijd had ze nog weleens last van onderbroken nachten, wat ik me -gezien de omstandigheden- goed kan voorstellen. Direct gevolg daarvan was dat ze in het holst van de nacht alleen nog bij mama in bed wilde slapen. En ondanks haar geringe lengte, bleek mijn eenpersoonsbed toch niet helemaal geschikt voor een volwassene en een peuter. Ik grapte weleens tegen anderen dat ze erbij lag als Patrick Zeester uit Spongebob, al was dat niet ver van de waarheid.

Lees ook: Opnieuw bij je ouders wonen, wat moet je weten?

Ongevraagd advies

Buitenstaanders hadden allerlei oplossingen: “Consequent zijn!” en “Je moet haar gewoon elke nacht terugleggen, dan blijft ze vanzelf in haar eigen bed liggen” waren de meest gehoorde adviezen als ik weer eens met de wallen tot op mijn knieën klaagde over mijn gebrek aan nachtrust. Tuurlijk, ze hadden helemaal gelijk. Maar het lukte me gewoon niet. Ik sliep al drie tot vier jaar lang elke nacht ontzettend slecht en kon niet meer. De eerste tijd probeer je echt nog redelijk enthousiast elke keer terug te wandelen naar dat kleine bedje, maar het komt uiteindelijk toch op neer wie de langste adem en sterkste wil heeft. Dat won zij, glansrijk. De enige wandeling die ik nog richting haar meegroeibed maakte, was om er zelf in te gaan liggen en nog iets van nachtrust te kunnen meepikken.

Eindelijk slapen in haar eigen bed

Uiteindelijk duurde het tot ze een jaar of zes was, toen de monsters onder haar bed de biezen inmiddels hadden gepakt en vertrokken waren naar andere kindjes en ze een nieuwe kamer kreeg. Waaraan het precies lag, weet ik niet meer, maar wel dat ik die eerste keer dolblij ontwaakte om zeven uur en besefte dat ik de hele nacht had mogen doorslapen. Alle stickerkalenders ten spijt bleek dit haar het meest te motiveren: ervaring en trots omdat ze het had volgehouden. Eindelijk niet meer bij mama in bed!

Eigen moment

Het bewees me dat sommige kinderen hun eigen moment kiezen en dat daar niet altijd iets aan te doen valt. Het had dus gewoon ‘wat’ tijd nodig. Ik wil geen enkele ouder met een slechte slaper ontmoedigen, maar hiermee een hart onder de riem steken: als je gevoelsmatig alles geprobeerd hebt en niets lijkt te helpen, omarm je kind dan en slaap samen tot de dag aanbreekt dat het zelfstandig wil slapen (en die komt echt). Dat scheelt je frustratie, gebrek aan nachtrust en wanhoop.

Kun jij je voorstellen dat jouw kind alleen bij mama in bed wil slaapt?
Of zou je toch hulp inroepen van deskundigen?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

17 Replies to “Wat als je kind alleen bij mama in bed wil slapen?

  1. Ik kan me dat helemaal voorstellen, mijn dochtertje slaapt ook nog bij ons. Ze valt wel in slaap in haar eigen bedje maar ik merk dat ze soms een moeilijkere periode heeft en dan ook meer mijn nabijheid nodig heeft om in te slapen en gedurende de nacht. Ik geloof er ook in dat ze op haar eigen tempo klaar zal zijn om de hele nacht in haar eigen bedje door te brengen.

    1. Ja zolang ze op hun zestiende niet met hun vriendje in het ouderlijk bed neerploffen, is het goed 😉 uiteindelijk vind ik het toch wel heel mooi, hoe ze die liefde opzoeken

  2. Pff wat een heftig verhaal…
    Ik prijs me nog elke dag gelukkig dat J het redelijk goed doet in z’n eigen bed. Wanneer hij ’s nachts wakker wordt en de boel bij elkaar schreeuwt willen we hem nog wel eens eventjes bij ons in bed leggen, maar bij ons in bed liggen staat gelijk aan spelen volgens J. Slapen bij ons in bed is er dan ook echt niet bij 🙊

    1. Fijn dat J. lekker in zijn eigen bed ligt, voor hem ook beter denk ik. En idd met de oudste was wel ff een beproeving. Denk dat de situatie ook verwarrend was en dat ze daarom veiligheid zocht bij mij, wat heel fijn is (alleen ook vermoeiend 😊)

      1. Ja kan ik me goed voorstellen; wat dat betreft mogen we echt niet klagen met J.
        Slapen alle kleintjes ondertussen wel goed daar?

        1. Nee, nachtrust is zo belangrijk. Zeker met een energieke peuter. Gelukkig slaapt de oudste een stuk beter, wordt nauwelijks nog wakker. De middelste als een roosje en de jongste lijkt toe te gaan naar 1 keer per nacht (leefbaar). Sliep J. al vroeg door?

          1. Niet bepaald; eerste 9 maanden heeft hij geen nacht doorgeslapen. Zijn uiteindelijk naar de osteopaat geweest (schreef ik ook een blog over) en vanaf toen ging het stuk beter. J heeft wel nog steeds periodes dat hij 2-3 keer per nacht wakker wordt, maar het gaat al wel een stuk beter gelukkig!

          2. Ik ga de blog eens zoeken, interessant! Gelukkig maar dat t beter gaat nu.

            Overigens staat me er wel iets van bij dat je het eerder vertelde, over de gebroken nachten. Zwangerschapsdementie… (klinkt trouwens toch altijd als een flauw excuus 😊 Maar echt, nog steeds last van)

          3. Haha vrouwlief begint hier wat minder last te hebben van de zwangerschapsdementie, komt vast wel een keer goed dan 😉

  3. Ik kan me dat niet goed voorstellen. Maar denk ook wel dat je op een gegeven moment denkt, slapen is slapen dan maar samen in een bed 😉

    1. Ja zo gaat het idd wel. Zeker als je de enige bent die eruit moet en je zes keer per nacht heen en weer wandelt, kan het je na een tijd niet veel meer schelen waar je slaapt..

      Overigens is het natuurlijk wel altijd beter (of prettiger) als ze vanaf het begin in hun eigen bedje slapen.

  4. Ik kan het me heel goed voorstellen, mijn dochter heeft heel lang bij ons geslapen. Het begon met slecht slapen in haar eigen bed en bij ons sliep zij en daardoor wij ook goed. Later werd het een gewoonte waar je niet zo makkelijk vanaf komt. Maar na de verhuizing zijn we ervoor gegaan en sinds een paar maanden is de knop om bij haar.

    1. Ja dat is zo, als het te lang doorgaat is het heel moeilijk. Maar zo’n verandering van omgeving kan al veel schelen. En zeker als je er samen voor gaat, kun je steunen en afwisselen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge