bevallingsverhaal van zijn kant

Bevallingsverhaal van zijn kant: van vermeend vals alarm tot diep respect

Deze week staat volledig in het teken van vaders. Mijn vriend en anderen vertellen over hun ervaringen en kijk op het ouderschap. Vandaag vertelt Ro het bevallingsverhaal van zijn kant. Toen ik zwanger was van Rose en mijn vliezen braken midden in de nacht, vermoedde hij dat het een generale repetitie was. Dat lag iets anders… (Lees hier mijn bevalling).

Bevallingsverhaal van zijn kant

Keer op keer vals alarm

Tijdens het laatste trimester kwam Merel regelmatig aanzetten met de opmerking dat de baby nu toch vast aan het indalen was. Keer op keer bleek het vals alarm. Op een gegeven moment maakte dat me enigszins laconiek; ze heeft wel vaker last van hypochondrie, we zouden het vanzelf wel merken.

Vruchtwater gebroken?

Daarom haalde ik mijn schouders op toen ze midden in de nacht opmerkte dat haar vliezen waren gebroken. Vruchtwater? Ja vast… Ik vermoedde dat het weer één van die generale repetities van haar was en wilde me weer omdraaien in bed. Toch was de nood dit keer blijkbaar nogal hoog, want ze stond erop dat ik de verloskundige zou bellen. Ik besloot dat beneden te gaan doen om de oudste niet wakker te maken. Toen ik terugliep hoorde ik letterlijk water vallen. Pas op dat moment drong tot me door dat ze dit keer wel gelijk had.

Ambulance rit

Daar ging ze dan: op de brancard naar het ziekenhuis – overigens nog steeds zonder ingedaalde baby. Maar ik had het volle vertrouwen in de medische wetenschap, dus maakte me geen enkel moment druk om de hele situatie.

Veel humor

En eenmaal in het ziekenhuis werd het zelfs een onverwacht grappige belevenis, ondanks de moeizame bevalling (eigenlijk heel toepasselijk bij het karakter van onze middelste). We lachten tussen de weeën door, maakten er zowaar een gezellige dag van en hielden het thuisfront via de app op de hoogte. Wel moest ik mezelf wakker zien te houden. Noodgedwongen dronk ik voor het eerst in mijn leven vrijwillig een paar koppen koffie – wat een bevalling allemaal niet met je doet… Ondertussen gebeurde er op bevallingsgebied vrij weinig.

Wee-opwekkers

Regelmatig zetten de verloskundigen de wee-opwekkers een tandje hoger om indaling en ontsluiting te bevorderen, maar zonder enig succes. Merel kreeg het inmiddels steeds moeilijker. ‘We verlagen de dosis,’ zei één van hen, terwijl ze alle sluizen open gooide en de vloeistof nu maximaal door het infuus liet stromen. Ik keek toe en hield hierover wijselijk mijn mond. Ter afleiding becommentarieerde ik vrolijk elke wee als een ware analist, alsof Merel zelf niets meekreeg van de pijn.

Smeken om verdoving

Maar toch wel. Richting het einde van de bevalling smeekte ze onverwachts om verdoving. De persoon die ik ruim acht maanden lang meer dan alles zag doen in het teken van de baby, vroeg op het moment suprême om pijnstillers? Hoeveel pijn deed het dan niet, vroeg ik me af – inmiddels in lichte shocktoestand verkerend. Ze kreeg een spuit in haar bovenbeen, maar achteraf gezien onnodig: vijftien minuten later werd ons meisje al geboren.

Ik was in shock

Nog steeds in diezelfde shock keek ik toe. Onze oudste kwam en ik liet haar bewust alleen met moeder en kersvers zusje; voor haar was dit moment immers de overgang van jarenlang alleen naar het moeten delen van de aandacht. Ik dacht verder niet veel op de gang, draaide op een volautomatische piloot toen iedereen me feliciteerde. Het duurde allemaal even voor tot me doordrong dat ik echt een dochter had. Grappig genoeg echt mijn evenbeeld.

Kraamhotel

Na de bevalling volgde het fiasco van het kraamhotel. Merel ergerde zich en voelde zich ongelukkig. Ik hakte dan ook meteen de knoop door en we vertrokken lekker naar huis. Eenmaal thuis bleek het de beste beslissing ooit. Vanaf dat moment verliep alles een stuk soepeler en konden we echt gaan genieten met zijn vieren.

Hoe ervaarde je man (of jij als man) de bevalling?
Heb jij ook al eens het bevallingsverhaal van zijn kant beschreven?

Vader kust buik– Shutterstock

Author: Ro

Ik ben Ro (32), vriend van Merel en (stief)vader van June (10), Rose (2) en May (1). In het dagelijks leven werk ik als uitvoerder voor een grote energiemaatschappij, behalve vrijdag: die dag is voor de kinderen. Zo nu en dan schrijf ik een blog met mijn vaderlijke kijk op opvoeden.

8 Replies to “Bevallingsverhaal van zijn kant: van vermeend vals alarm tot diep respect

  1. Wat goed dat hij zo rustig kon blijven!
    Mijn man was ook heel rustig, maar er gebeurde verder ook niks spannends naast de bevalling. Hij vond het wel lastig om mij zo te zien, terwijl hij niks voor me kon doen, maar, zegt hij: ‘ik dacht, dit kan jij wel’.. haha. Lekker nuchter…
    Nou ja, hij had gelijk, want ze is niet blijven zitten 😉
    MetMirjam onlangs geplaatst…Verandering van smaak tijdens én na de zwangerschapMy Profile

  2. Wat leuk om zo’n bevallingsverhaal een keer vanuit een ander perspectief te lezen! Mijn man vond het vooral heel moeilijk om me pijn te zien lijden en becommentariseerde ook voortdurend hardop de pieken die op de monitor mijn weeën schetsten. Erg fijn eigenlijk. Alsof we exact hetzelfde voelden en ik er niet alleen voor stond.

    1. Ja vond het ook leuk om het zo eens uit zijn mond te horen 🙂 En dat herken ik ook ja, hij vond het inderdaad lastig dat hij niet kon overnemen (alhoewel hij later zei m.b.t. de pijn: als mannen moesten bevallen, zouden er maar weinig kinderen rondlopen haha).

      Die steun is heel fijn ja, weten dat je er niet alleen voor staat. Dat maakt dat je die laatste kracht kunt geven.

  3. Knap dat hij zo rustig kon blijven, terwijl je met een brancard werd weggedragen. Mijn vriend is altijd heel rustig en ook tijdens de bevalling was hij rustig. Dat was wel heel fijn voor mij. Maar achteraf hoorde ik dat hij het wel heel moeilijk had door mij zoveel pijn te zien hebben en niks voor mij kon betekenen. Ik had wel weeen, maar die waren niet effectief en dus kwam de ontsluiting niet op gang. Dat was voor hem heel moeilijk.
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Tijd voor een gezinsauto + held in het verkeer, NOTMy Profile

    1. Nou vind ik ook, andersom had ik waarschijnlijk direct in de paniekstand geschoten! Die rust is prettig als tegenhanger voor wat jij meemaakt he? En dat kan ik me heel goed voorstellen, je zou het als man willen kunnen oplossen en dat gaat niet, moeilijk hoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge