De geboorte van Rose

Onze Rose… Ze is een verhaal apart! En dan bedoel ik niet alleen haar bijzondere karakter. Het begon allemaal al bij de bevalling: de vliezen braken, maar indalen? Ho maar!

Voorgevoel

De maandag voor de bevalling appt mijn zusje. Ik vertel haar dat ik medelijden heb met June, die zich thuis stierlijk verveelt met haar immobiele moeder. ‘Kan ik haar anders woensdag meenemen naar het strand?’ vraagt ze. Maar mijn lichaam schreeuwt dat ze thuis moet blijven. Ik heb namelijk een voorgevoel dat ik woensdag ga bevallen, ook al verklaart de rest me voor gek. Misschien ook niet zo vreemd: uiteindelijk ben ik nog maar net 37 weken zwanger, dus de kans is vrij klein dat Rose nu al komt. Maar goed, ik hou het zelf liever op moederlijk instinct.

Wat mij betreft, mag ze komen!

Dinsdagavond plof ik neer op de bank. Ik ben het zat. Zwanger zijn was leuk, maar die laatste loodjes wegen echt het allerzwaarst. Ik klaag nog eens tegen Ro en sluit af met de legendarische woorden: ‘Wat mij betreft, mag ze komen!’ Alsof ze het hoort. Diezelfde nacht word ik na drie uurtjes slaap wakker. Mijn vliezen zijn gebroken, dat kan haast niet anders – tenzij ik op de valreep incontinent ben geworden natuurlijk. Ik loop vol adrenaline naar de badkamer waar ik -bij gebrek aan plastic bekertjes- wat vocht opvang in een wasbolletje. Niet helder, zoals vorige keer, maar rozerood. Bloed mag erbij zitten, had ik gelezen, maar zoveel?

Generale repetitie

Terug in de slaapkamer wek ik Ro. ‘Het is begonnen!’ tetter ik in zijn oor. Hij slaapt nog half. ‘Misschien is dit nog een laatste waarschuwing van je lichaam en moet je gewoon even wat rustiger aan doen,’ bromt hij. Hiermee refereert hij aan mijn acute aanval van nesteldrang gistermiddag. Intussen draait hij zich om en dreigt opnieuw in slaap te vallen. Bruut schud ik hem wakker. ‘Nee lieverd, dit is echt. Ik verloor net vruchtwater en ik wil dat de verloskundige komt.’

Nog niet overtuigd

Met enige scepsis staat hij op, trekt zijn joggingbroek aan en loopt naar beneden waar hij de verloskundige belt. Boven maak ik nog snel een laatste foto van mijn buik voor de spiegel. Ik kijk naar de bolling waaronder ons kleine meisje verstopt zit. ‘Nog even en we zien je eindelijk,’ fluister ik tegen haar. Als Ro naar boven loopt, plenst een vloedgolf aan vruchtwater op de vloer. De aanstaande vader is acuut wakker. Hij beseft dat dit het echte werk is. Eindelijk! June wordt wakker en komt even kijken waar al die commotie voor is. Ik besluit eerlijk te zijn en vertel dat de verloskundige zo komt. Meteen huppelt ze door de kamer. Wat een spanning, zo midden in de nacht!

Wachten op het indalen

Eenmaal binnen constateert de verloskundige dat Rose nog moet indalen. Ik moet weer terug in bed gaan liggen, wachten tot de weeën komen en me verder rustig houden. Ze zal later nog even langskomen om te kijken hoe het gaat. Maar eenmaal terug in bed vertrouw ik de boel niet. Ik blijf vloeien en aanhoudend bloedverlies is niet goed. Ik twijfel vanwege het onchristelijke tijdstip, maar bel toch nog eens. Uiteindelijk kan je beter een keer te veel dan te weinig bellen, toch? En inderdaad. De verloskundige is blij dat ik aan de bel heb getrokken, komt langs en vindt inderdaad dat ik te veel vloei. Ze overlegt met het ziekenhuis en ik mag met de ambulance mee.

Roodkapje

Om half 7 is het zover. Mijn moeder is inmiddels bij ons en ontfermt zich over June, ik hijs mezelf zo goed en kwaad als het gaat op de brancard. Omdat Rose nog moet indalen, mag ik namelijk alleen liggend vervoerd worden naar het ziekenhuis. ‘Je lijkt net Roodkapje,’ vindt June. Ik lig dik ingepakt op de brancard. Grinnikend geef ik haar een kus. Zo maak je nog eens wat mee! Oma, Ro en June zwaaien me uit en even later stuur ik ze een selfie vanuit de ambulance. Ik voel me best kalm, vooral met de wetenschap dat die zware zwangerschap binnen 24 uur een mooi meisje zal opleveren. Moet ze alleen nog even indalen…

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Bevallingsverhaal Rose: indalen, ho maar! (deel 1)

  1. Oh seg, schrikken zo toch wel. Dat je rustig kon blijven! En lol van de mc donald’s, zou zo iets voor mij kunnen zijn ook :p

    1. Haha! Ja gek dat je daar nog aan denkt op zo’n moment…

      Maar weet niet, ik was zo rustig. Misschien ook omdat ik inmiddels best moe was van de zwangerschap. Alles deed zeer. Wel grappig ook, bedenk net dat ik de avond ervoor tegen mn vriend zei: we hebben nu de belangrijkste dingen afgerond, wat mij betreft kan ze komen. Of ze het gehoord heeft… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge