verkrachting

Beroepsmisvorming na verkrachting: in paniek ontkent Charlie alles (Story of my life)

Vandaag vertelt Charlie (alias) in Story of my life haar verhaal. Ze vertrekt voor een weekje ontspanning met haar vriendin Lotte naar een zonnige bestemming. Na tien dagen relaxen, verandert hun vakantie in een nachtmerrie. Een verkrachting zorgt ervoor dat Charlie compleet in paniek ontkent wat is gebeurt. In haar openhartige verhaal vertelt ze vandaag voor het eerst aan een groter publiek hoe verschrikkelijk het was, maar ook hoe onbegrijpelijk voor zichzelf dat ze de afschuwelijke gebeurtenissen probeerde te ontkennen. Allemaal door beroepsmisvorming, zoals de psycholoog dat noemt. 

Zomervakantie verandert in een nachtmerrie

Gezellig animatieteam bij het hotel

Op het eerste gezicht begint mijn verhaal niet bijzonder: twee goede vriendinnen die samen op vakantie gaan nadat ze hun studie hebben afgerond. Een vakantie zoals alle andere met zon, zee, strand, een leuke sfeer, goed hotel en toffe animatie. Ik vertrok samen met Lotte naar een land aan de Middellandse Zee om daar lekker bij te kunnen komen. Dat de vakantie een heel andere wending zou krijgen, konden we toen nog niet voorzien.

We zagen en deden veel tijdens onze reis, maar ontspanden ook regelmatig aan de rand van het zwembad. Tijd om een boek te lezen, we doken af en toe in het water om af te koelen en deden mee met de animatie. Omdat het zomerseizoen nog niet was begonnen, was het nu nog vrij rustig in ons hotel. Ideaal, vonden we. Zo konden we een leuke band opbouwen met de jongens van het animatieteam. En dat was erg gezellig: we deden mee tijdens de activiteiten van de avondshow en aansluitend dronken we samen cocktails voor we ons bed weer in kropen.

verkrachting beroepsmisvorming
Vakantie – Shutterstock

Nieuwe vrienden

Na een paar dagen namen ze ons mee naar een ander deel van het hotel. Ik kan de ruimte denk ik het best omschrijven als een rustigere discotheek. Normaal bieden ze hier vermaak aan voor de jeugd, alleen was het nu natuurlijk nog rustig. Het was daar echt heel gezellig en voelde eigenlijk niet heel anders dan onze studententijd, toen we ook regelmatig feestten met vrienden. Dit soort avondjes maakte onze vakantie nog leuker. Ook bouwden we een leuk contact op met een Belgisch gezin dat in het hotel vertoefde: ouders, grootouders en twee geweldige kinderen die samen op vakantie gingen voor de grote drukte zou losbarsten. Niets kon ons toen doen vermoeden dat we met een heel ander gevoel huiswaarts zouden keren.

Afscheid nemen en wakker worden in je grootste nachtmerrie

Op één van de laatste avonden verandert dat fijne, ontspannen vakantiegevoel volledig. Onze nieuwe Belgische vrienden vertrekken die nacht. Na een uitgebreid afscheid, de belofte dat ze ons thuis opwachten op de luchthaven en het uitwisselen van onze gegevens, blijven Lotte en ik achter met het animatieteam. Omdat het onze laatste avond is, willen we er alles uithalen en blijven langer zitten dan gebruikelijk. We willen onze geweldige vakantie goed afsluiten om een dag daarna vol verhalen naar huis te kunnen vertrekken. Maar het loopt helemaal anders.

Duidelijke afspraken: niet meer dan 2 cocktails – Shutterstock

Afspraken met Lotte

Nadat de bar van het hotel sluit, gaan we opnieuw naar dat andere deel van het hotel. We maken dezelfde afspraken als voorheen: we laten elkaar niet alleen, blijven op bekende plaatsen en als één van ons terug wil, gaan we. En we houden het bij twee cocktails. Want dronken worden, zo vinden we, daarvoor ga je niet op vakantie.

‘Non, non, ne me touche pas!’

We vertrokken met dezelfde mensen als met wie we de afgelopen negen dagen optrokken. Het ene moment zaten we nog gezellig te lachen op het terras en uitgebreid te praten, het volgende ontwaakten we in iets dat één van onze ergste nachtmerries bleek te zijn. Mijn hoofd is mistig, ik herinner me vaag wat flarden en zie enkele beelden in mijn gedachten: een Heineken, de bestelling, het hotel, lachen, gek doen. Een stem doorbreekt het onwerkelijke moment: ‘Non, ne me touche pas!’ Steeds duidelijker en harder: ‘Non non, non!’ Lottes stem trilt, ze huilt.

Wakker worden in een roes

Ik keer terug in de werkelijkheid, zie waar ik ben en voel dat ik weg moet, maar iemand houdt me tegen. Lotte is niet meer bij me, maar ik hoor haar wel. Hoe kan dit? We zouden toch bij elkaar blijven? Waarom lig ik hier en wat gebeurt er? Ik probeer terug te vechten, mezelf los te trekken en uit dit bed te vluchten. Vragen vliegen door mijn hoofd: hoe kom ik hier? Waarom kust iemand me? En waarom is Lotte toch zo aan het schreeuwen? Ik moet naar haar toe, besef ik me, maar het kan niet. Ik zie iemand met zijn hoofd naar beneden zakken, voel handen op mijn borsten, buik en hele lichaam, terwijl ik dit absoluut niet wil. Waarom laat ik dit toe?

Sterke vrouw vecht terug – Shutterstock

Vechten

Opnieuw probeer ik te vechten, trek me los en probeer uit te kamer te komen, maar de deur is dicht. Hij probeert me te overtuigen weer te gaan liggen, gewoon te gaan slapen en niet naar Lotte te gaan. Ze is veilig, vertelt hij me, hij zal voor haar zorgen. Hij blijft het herhalen, maar mijn instinct zegt wat anders. We blijven absoluut niet slapen, dit is niet onze kamer. De muren zijn geel uitgeslagen, de inrichting is karig met alleen een bed en het laken slordig er bovenop. Het duurt eeuwen voor mijn gevoel, maar uiteindelijk laat hij me gaan.

‘Lotte! Lotte! Waar ben je?’

Ik begin te roepen. Steeds opnieuw Lottes naam in de hoop dat ze me hoort. Achter sist hij voortdurend dat ik stil moet zijn en de anderen niet mag wekken. Ik heb geen idee over welke anderen hij spreekt, maar ik moet mijn vriendin zien. Uiteindelijk vind ik de kamer waar ze zit en begin als een bezetene op de deur te kloppen, die op slot zit. Mijn Frans is nooit zo goed geweest, maar nu komt ieder scheldwoord dat ik ooit gehoord had eruit. Net zolang tot hij de situatie niet meer onder controle heeft en de ander aanmaant om de deur nu snel te openen. Ik tref Lotte huilend op bed. Hij probeert me tegen te houden, maar ik worstel mezelf naar binnen.

Gedrogeerd

Ze ligt in een hoekje van het bed in de foetushouding, naakt. Ik loop naar haar toe en begin haar aan te kleden, terwijl de twee mannen in de kamer toekijken. Het blijken de animators van het hotel: mannen die peuters en kleuters moeten vermaken en met wie we de afgelopen tijd veel plezier hadden gemaakt. Hoe sterk kan je jezelf vergissen in mensen? En hoe kunnen mensen zo’n misbruik maken van hun vertrouwenspositie?

Lotte is compleet van slag en lijkt gedrogeerd. Hij blijft inpraten op haar en zegt dat ze gewoon gingen slapen. ‘We gingen allemaal in bed liggen,’ vertelt hij, ‘jij bij hem en Lotte bij mij.’ We kunnen even geen kant op. Ze blokkeren de deur en ik probeer mijn vriendin zo snel mogelijk aan te kleden. Eén van de twee begint steeds agressiever en luider te roepen, terwijl de ander hem tot rust maant. Gelukkig begeleidt hij ons uit angst naar buiten, terwijl hij zijn collega probeert te kalmeren en we rijden met een taxi terug naar het hotel. Onze handen houden elkaar stevig vast, de tranen rollen over onze wangen. Het was zo’n geweldige, onvergetelijke vakantie. We waren zó voorzichtig geweest, maar blijkbaar niet voorzichtig genoeg. Lotte is inmiddels ontwaakt uit haar roes en begint te vertellen. Ze geeft me details waarvan mijn haren overeind gaan staan.

Ontkenning – Shutterstock

Ontkenning

Terwijl Lotte vertelt, sla ik dicht. In plaats van te vertellen dat het mij ook is overkomen, voel ik me verantwoordelijk en begin haar te helpen. In onze kamer zoeken we contact met het reisbureau. Intussen checken we voortdurend of de deur wel op slot is en we proberen het vuil van ons af te wassen onder de douche. Het helpt niets, we blijven ons vies voelen. Na afloop proberen we wat te slapen, we houden elkaars handen stevig vast. De twee uurtjes lijken maanden te duren.

‘Is het bij jou ook gebeurd?’ De vrouw van de reisorganisatie heeft ons meegenomen naar de politie en wil weten of ik ook verkracht ben.  Nee,’ zeg ik. Het is de domste beslissing die ik ooit heb genomen en ik snap nog altijd niet waarom. ‘Nee, hij heeft niets gedaan. Hij is onschuldig.’ Sterker nog, later die dag schrijf ik een brief aan de eigenaar van het hotel om hem zijn werk terug te geven. Ik ontken en verdring de gebeurtenissen, alsof het daardoor niet is gebeurd.

Veilig thuis?

Eenmaal terug in België staan onze nieuwe vrienden als afgesproken op de luchthaven. Maar iets gaan drinken zit er niet in. We willen naar huis, naar een veilige omgeving en onze ouders. Nog steeds zweeg ik en liet Lotte haar verhaal doen. De enige aan wie ik het wel vertel is een vriendin, maar zij reageert keihard: ‘Mij zou zoiets nooit overkomen hoor, maar ja, dat ben ik…’ Huilend rij ik naar huis, dikke tranen rollen over mijn wangen en snik vanuit het diepst van mijn lichaam. Ik stop het zo hard ik kan weer weg en probeer mezelf te overtuigen dat ik het niet heb meegemaakt, alleen Lotte. Zij was het slachtoffer, ik was oké. Ik moet naar de gynaecoloog voor controle, maar ook hier vertel ik niks.

Opnieuw op vakantie – Shutterstock

Opnieuw op vakantie: een trigger

Vijf jaar lang hield ik het vol om alles voor me te houden. En toen ging ik op reis met twee vriendinnen naar een ander land, opnieuw zonder ouders. Dat was een prikkel (of trigger, zoals dat heet in de psychologie). Ik nam hen in vertrouwen en vertelde het hele verhaal. Eén van de twee was heel jaloers op de band die ik met onze gezamenlijke vriendin had en voelde zich op meerdere vlakken buitengesloten. Op de vierde dag kwamen er andere vrienden van ons aan. We zaten lekker te kletsen in de lounge en we vertelden hen over de eerste drie dagen, onder andere over de mannen en hoe ze naar ons keken, waar wij geen aandacht aan schonken.

Venijnige vriendinnen

Ik vertel dat één van de werkmannen van het hotel op me afstapte en vroeg om mijn naam en telefoonnummer. Ik gaf het hem niet. Mijn vriendin reageert kwaad: ze was er niet bij en dus zal het vast niet gebeurd zijn. Hierop volgt een litanie die steeds venijniger wordt. Vertelde hoe ik verkracht zou worden, waar het bloed naartoe zou stromen, hoe mijn lichaam zou scheuren… Te erg voor woorden. Trillend en met open mond staar ik haar aan, de tranen rollen over mijn wangen. Ik voel me verlamd en sta pas op wanneer ze uitgesproken is.

Mijn andere vriendin zegt niks. Geen woord, alleen een knipoog en ‘sst!’ tegen de ander. Wat volgt zijn zeven lange dagen die ik aftel. Ik voel me gebroken en vernederd en huil mezelf dagelijks in slaap, verlangend naar thuis. Eenmaal daar ben ik mezelf niet meer, maar teruggetrokken en stil. Een wrak.

Bij de psycholoog – Shutterstock

Voor het eerst durf ik te praten

En dan moet ik naar een andere gynaecoloog. Hij is rustiger, vriendelijker en het is de beste stap die ik ooit heb gezet. Hoewel ik doodsbang ben, vertel ik hakkelend en stotterend dat ik ben verkracht in 2011. Woorden die ik nooit eerder heb uitgesproken. Hij knikte begripvol en keek me aan: ‘Je weet toch dat je een slachtoffer bent?’ – woorden die ik onbewust al zolang wilde horen. Een slachtoffer; het is niet mijn schuld. Tranen lopen opnieuw over mijn wangen, maar nu ook deels door opluchting. Hij geeft me een doorverwijzing naar de psychiater en maant me dringend een afspraak te maken. Het is eng, maar het blijkt de beste beslissing in een hele lange tijd.

Hoe gaat het nu, zes jaar na de verkrachting?

Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder, maar begin nu pas echt te verwerken. Ik kan er sinds twee maanden echt over praten. Tegelijkertijd heb ik last van flashbacks, paniekaanvallen, voel angst en heb mijn moeilijke momenten. Het is een slechte film die voor mijn ogen afspeelt. Intiem zijn, is heel moeilijk, maar met de juiste partner lukt dit wel. Iemand die begrijpt wat ik wel of niet aankan en die stopt wanneer ik verkramp.

Nee is nee! – Shutterstock

Welke lessen heb je geleerd van alle gebeurtenissen?

Het belangrijkste dat ik meeneem uit deze ervaring, is dat je niet mag zwijgen. Voor mij is het te laat: ik blij achter met veel vragen en twijfels over mijn eigen gedrag. Beroepsmisvorming, zoals de psycholoog dat noemt: het zorgen voor een ander, zodat je niet aan je eigen problemen hoeft te denken. Bepaalde dingen lukken nog niet, zoals werken: ik kan moeilijk in tranen uitbarsten wanneer een cliënte haar ervaringen met mij bespreekt en ik daardoor die van mezelf weer opnieuw beleef. En ook films, series of andere beelden van verkrachtingen kan ik niet meer zien/lezen. Ik ben nog altijd bezig met verwerken.

Maar ik wil voorkomen dat hij wint. Dat hij mijn leven blijft beheersen en beïnvloeden. Het gescheurde jurkje hangt daarom nog steeds in mijn kast. Ik heb het niet meer gedragen, maar kan het ook niet weggooien. Wie weet ben ik ooit sterk genoeg om het te herstellen en opnieuw te dragen. De tijd zal het uitwijzen. Voor nu hou ik in elk geval mijn eigen tempo aan, maar mét een nieuw motto:

And now I’ll do what’s best for me!

Welk advies heb je voor anderen die dit overkomt?

Als ik één raad mag geven is het wel deze: zwijg niet, schaam je vooral ook niet en vertel het tegen iemand. Natuurlijk hoeft niet de hele wereld het te weten, maar zoek mensen uit die je vertrouwt! En je kan negatieve reacties krijgen, sommige mensen zullen commentaar geven en vragen of je het niet zelf hebt uitgelokt of beweren dat het hen nooit zou overkomen. Maar probeer dat links te laten liggen: je kunt niet oordelen over wat je niet kent.

Ik ga me in elk geval niet meer in een hoekje laten drukken. Want ja, ik ben verkracht, en ja ik ben een slachtoffer, maar nee ik ben niet hulpeloos en laat mijn leven niet beheersen en leiden door één man, die geen respect heeft en vrouwen ziet als een object. Daar sta ik boven en daar ga ik tegenin! Want NEE is NEE en NEE blijft ook NEE!

Lieve Charlie, 

Ik vind je alleen al ontzettend dapper dat je dit verhaal met ons hebt willen delen. Wat ben jij een ongelooflijk nare mensen tegen gekomen in je leven. Meiden die zo reageren op deze verschrikkelijke gebeurtenissen kan je geen vriendinnen meer noemen.

Geen man heeft het recht over je grenzen te gaan wanneer je ze aangeeft. Ik hoop dat je komende jaren de kracht vindt het jurkje te herstellen of weg te gooien, veel sterkte! 

Wil je reageren op dit heftige verhaal? Misschien wil je Charlie een hart onder de riem steken of op een andere manier iets kwijt over haar verkrachting, laat dan een berichtje achter onder deze blog. Hoewel ze dit anoniem heeft geschreven, weet ik zeker dat ze het fijn zal vinden jullie lieve woorden te lezen.

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

11 Replies to “Beroepsmisvorming na verkrachting: in paniek ontkent Charlie alles (Story of my life)

  1. Dank jullie voor al jullie lieve reacties. Ze geven me de kracht om verder te gaan en door te zetten. En dank je Merel voor de mogelijkheid om het hier te mogen vertellen. De harde waarheid die je niet ontloopt helpt mij in mn verwerking en zoektocht naar antwoorden. En zoals hierboven al gezegd hopelijk kan ik anderen aanmanen er over te praten want het helpt inderdaad, Alleen jammer dat het taboe vaak nog zo groot is. Jullie zijn echt allemaal geweldig hartver armen en steunend, dank je!

    Xxx

  2. Wat een heftig verhaal zeg! Dapper van Charlie dat ze er uiteindelijk toch open over is geweest. Wel jammer dat haar verkrachter en nu mee weg is gekomen.

  3. Poe…. heftig! Maar misschien wel goed om dit te delen. Zowel qua verwerking maar met name om anderen te informeren en voor degenen die ook zoiets is overkomen te weten dat ze niet alleen staan.

  4. Charlie dapper dat je je verhaal zo open en bloot durft te vertellen. Dit is zeker een eye opener voor vele dames en misschien zelfs wel heren onder ons. Want het zijn niet alleen de dames bij wie dit gebeurd. Helaas leven we in een wereld die verrot is en mensen die alleen nog maar aan zichzelf denken… De mensen waarvan je verwacht dat ze je steunen, laten je keihard vallen op het moment dat je ze nodig hebt. Ik wens je veel kracht, sterkte en liefde toe en hoop dat je dit alles een plekje kunt geven.
    Mariëlle | Me-licious onlangs geplaatst…VLOG: Victoria Juwelen Party bij mij thuis + WIN 50 euroMy Profile

  5. Wauw wat een verhaal! Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen! Dat mensen zo wreed kunnen zijn. Niet alleen de mannen die dit doen, maar ook reacties van vrouwen op de gebeurtenis.. Wat fijn dat ze er nu wel over durft te spreken, dat is al zo’n grote stap!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge