bekkenklachten

Bekkenklachten: wanneer hulp aanvaarden de enige optie is

Twee zwangerschappen achter elkaar

Hoewel het (gelukkig) niet voor alle vrouwen geldt, leverden twee zwangerschappen achtereen behoorlijke bekkenklachten op. In het begin was het vooral een zeurende pijn tijdens het lopen, maar na zes maanden kreeg ik het bijna niet meer voor elkaar om het stukje van huis naar school en terug te wandelen. Zeker niet in één keer: steeds moest ik halverwege even gaan zitten. Even voor de beeldvorming, het ging om maximaal driehonderdvijftig meter (Google Maps). Toch wilde ik niet opgeven. Ik vond dat June niet zou moeten lijden onder deze zwangerschappen, zij had er immers niet voor gekozen.

Alles deed pijn

Op een ochtend stopte June halverwege met lopen. Ze keek me bezorgd aan: ‘Mama, ik heb liever dat je naar huis gaat. Ik zie dat je niet meer kan en ik wil niet dat je nog meer pijn krijgt.’ Haar opmerking kwam behoorlijk binnen natuurlijk. Ze had gelijk, dat wist ik best, maar opgeven komt niet echt in mijn woordenboek voor. De tranen sprongen in mijn ogen, mijn schuldgevoel was groter dan de klachten. Moest ik haar nu echt laten gaan? ‘Weet je het zeker?’ vroeg ik nog bezorgd, maar ze reageerde opgelucht. Niet veel later huppelde ze naar school en strompelde ik huilend naar huis. Ik had gefaald als moeder vond ik zelf, maar ook was ik opgelucht weer te kunnen gaan zitten. Zo dubbel allemaal!

Lees ook: Rustig de kraamtijd door: 5 tips voor eigenwijze mama’s

Bekkenklachten en de praktijk

De maanden daarna hield ik vooral rust. Ik probeerde me niet te veel in te spannen, al voelde ik de nesteldrang door mijn lijf stromen. Het liefst had ik het hele huis flink onder handen genomen, maar ik probeerde die neiging te temmen. Menig ochtend besteedde ik aan het schrijven van lijstjes, maar bijna nooit streepte ik echt iets af. Wel zat ik regelmatig met Rose te spelen, gewoon op een speelkleed met blokken. Ik deed mijn best vrolijk te zijn wanneer June tussendoor kwam eten en daar hield het op. De paar keren dat ik wel toegaf aan de nesteldrang, bekocht ik dat met fikse bandenpijn of vier dagen niets meer kunnen doen. Leuke jongens, die bekkenklachten!

Waarom kon ik niet loslaten?

Ik wilde mijn bijdrage leveren aan het gezin. Niet voor 20% maar gewoon de volle honderd. Elke keer liep ik dankzij die bekkenklachten tegen dezelfde muren op en dat frustreerde enorm. Zelfs ondanks de onvoorwaardelijke steun van Ro, June, mijn ouders en andere naasten, wilde ik het liefst helemaal niet om hulp vragen. Dat duurde zelfs tot aan de bevalling. Al moet ik zeggen dat ik die laatste week van de zwangerschap alsnog zoveel mogelijk opruimde en schoonmaakte (iets met ‘wat zal de kraamverzorgster anders denken?’)

Na de bevalling

Doordat de bevalling zo snel verliep, voelde ik me eigenlijk vrijwel meteen weer kiplekker. Althans, dacht ik. Een paar dagen erna stond ik al wat dingen te doen in de keuken, ruimde ik soms op en wilde het liefst nog alles oppakken wat ik de afgelopen negen maanden had laten liggen. Niet verstandig, dat snapt iedereen, maar zonder die verantwoordelijkheid voor je baby voelde ik me echt bevrijd van alle restricties. Eindelijk kon ik weer verder doorlopen. Achteraf denk ik echter wel dat het stom is dat ik niet eerder om hulp heb geroepen, want nog steeds is mijn rug (en bekken) verzwakt. Dus tja, het kostte me twee zwangerschappen, maar ik heb eindelijk mijn les geleerd.

Kreeg jij last van bekkenklachten tijdens de zwangerschap?
Hoe ging je daarmee om?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Bekkenklachten: wanneer hulp aanvaarden de enige optie is

  1. Zwanger zijn kan bijzonder mooi maar ook bijzonder lastig zijn. Dat ervaar ik dit keer ook. Ik vond het zo moeilijk de eerste maanden om bijna niets meer te kunnen door misselijkheid en andere kwalen. Ondertussen gaat het beter maar begin ik ook meer bekken en rugpijn te krijgen. Ik probeer het nog even te negeren weet ook niet hoe ik het er van af ga brengen als het erger wordt. Hulp vragen is niet echt mijn sterkste kant. Volgens mijn gynaecoloog is een volgende zwangerschap meestal zwaarder omdat alles l eens uitgetrokken is. Gek want ik dacht echt dat het makkelijker zou gaan.

    1. Ja dat dacht ik ook, maar dan is dat de oorzaak. Je kunt wel naar speciale fysiotherapeuten gaan, die kunnen soms helpen bij je houding en daardoor schijnt de pijn minder te worden. Had ik eigenlijk wel moeten doen, geloof ik.

      Maar lastig he, de ene kwaal is voorbij en de ander dient zich alweer aan. Het moeilijke is ook dat als er al een kleintje rondrent, je weinig keus hebt soms. Je moet er wel achteraan en mee op uit.

      Hoop in elk geval dat het allemaal meevalt uiteindelijk! Sterkte!

  2. Ik had ook hele erge bekkepijn bij de laatste. Kon bijna niks meer voelde me zo ellendig. Ik was ook heel erg blij toen ik bevallen was en alles weer kon.
    Ik kon het gelukkig wel los laten en gewoon de laatste weken echt heel rustig aan gedaan.
    Het is iets heel bijzonders zwanger zijn maar vooral bij de laatste vond ik er echt niks aan!

    1. O verschrikkelijk! Een zelfde soort ervaring dus.. Wat is het geheim achter dat loslaten? 😀
      Ik snap je helemaal hoor, het is bijzonder dat er een kindje in je buik groeit en mooi om hem of haar voor het eerst in je armen te houden, maar de weg ernaar toe kan best pittig zijn… Misschien is een tweede of derde zwangerschap sowieso zwaarder? Heb geen idee, maar het zou niet onlogisch zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge