Bekentenis van een moeder | Mijn roze wolk heeft een grijs randje

In Story of my life laat ik anderen aan het woord die hun verhaal willen vertellen. Soms schrijf ik zelf een oproep op Facebook, een andere keer ontvang ik mail van lezers. Zoals Milou (34). Na jarenlang rond te lopen met een diepgewortelde kinderwens heeft ze sinds veertien maanden een zoontje. De praktijk valt haar soms echter zwaar. 

Wat ik later wilde worden? Mama!

Wat voor sommige mensen een jarenlange bron van twijfel is, stond voor mij al snel als een paal boven water. Ik wilde later moeder worden. En dat gevoel werd alleen maar bevestigd toen ik op mijn drieëntwintigste tante werd. Mijn nichtje kwam regelmatig over de vloer en dat was, vooral door haar temperamentvolle karakter, soms best intensief. Maar ook heel erg leuk en haar komst liet me nog meer verlangen naar een eigen kindje.

Het duurde tien jaar

Maar toen was ik zelf ook zwanger. Ik kon mijn geluk niet op! Ik zou zelf ook moeder worden van een zoontje. De bevalling was echter heel zwaar en uiteindelijk haalden ze hem via een keizersnede. Die nacht verliep ook allesbehalve rustig: hij werd heel driftig omdat de borstvoeding onvoldoende op gang kwam.

Rust houden

De verloskundige en kraamverzorgster drukten me met klem op het hart om rust te nemen. Een keizersnede blijft een operatie en dat hield in de praktijk dus ook in dat ik zo min mogelijk trappen mocht lopen. Onze zoon sliep dus overdag niet in zijn bedje, maar beneden tegen me aan, op de bank of een enkele keer in zijn wipstoeltje. Toen ik me iets beter voelde, liep ik veel buiten zodat hij in de wagen kon slapen.

Onrustig

Onze zoon heeft temperament. Dat viel die eerste nacht al op en zeker ook toen hij groeide en krachtiger werd. Als dingen niet liepen zoals hij wilde, begon hij te schoppen. Vaak trappelde hij dan tegen de wond aan, wat erg veel pijn deed. En ook al pakte ik hem daarna anders vast, de pijn voelde ik al. Daarnaast sliep hij onrustig; zowel de box als zijn bedje waren geen optie. Ik moest dus kilometers maken om hem enigszins te laten rusten overdag. Alleen ’s nachts sliep hij goed.

Huilen

Elke middag, ik kon mijn klok erop gelijk zetten, kreeg ons zoontje rond 17.00 uur een huilbui, waarbij hij heel boos werd. Echt élke dag. Nadat we alles hadden geprobeerd, bleken de afzuigkap en stofzuiger de enige oplossing. Een verademing: hierdoor kreeg hij rust. Ook filmpjes met ‘witte ruis’ (die je via YouTube kan vinden) bleken hem te kalmeren. Na verloop van tijd werden de extreme huilbuien minder, al blijft hij elke middag rond dat tijdstip wat hangerig.

Vastere tijden

Na een maandje of vier brachten we iets meer regelmaat in zijn leven. We legden hem overdag in zijn bed. Maar écht vaste tijden lukt gewoon weg niet: hij wordt op wisselende tijden wakker en een vaste slaper is hij ook niet. De ene keer neemt hij een ruk van minstens twee uur, een andere keer is hij na een halfuurtje klaar wakker. Ook het in slaap vallen blijft regelmatig een strijd.

Snelle ontwikkeling

Misschien ligt de oorzaak wel in zijn snelle ontwikkeling. Binnen korte tijd tilde hij zijn hoofd op, draaide van buik naar rug en andersom, begon te tijgeren, kruipen, staan en hij liep volledig los voor zijn eerste verjaardag. Dus wellicht zat er ook een stukje frustratie in zijn huilbuien.

Rustig spelen en voorlezen, komen dan ook niet voor in zijn woordenboek. Zodra we een boek in handen hebben, trekt hij het weg en probeert het boekje te vouwen of scheuren. Ook zijn speelgoed interesseert hem niet zo. Hij speelt er soms kort mee, maar probeert vaak al snel een manier te vinden hoe hij het zou kunnen slopen. Daarna vliegt het alle kanten op of – als hij de kans krijgt – hij slaat ermee op het raam.

Waar hij wel van geniet?

Hij vindt het fantastisch om lekker zelfstandig rond te banjeren in onze achtertuin. En hij geniet als hij in het fietszitje zit en kan rondkijken. Ook in de kinderwagen blijft hij vaak rustig, mits het niet te lang duurt, en wanneer we op een nieuwe plek komen, lijkt hij het meest rustige kind dat je je kan voorstellen. Hij is sociaal, speelt graag met anderen en kan zijn eten en speelgoed delen – al komt het besef dat het ‘van hem’ is wel steeds meer.

Wat doe ik verkeerd?

Zijn gedrag slaat om als hij honger krijgt, moe is, boos wordt omdat dingen niet mogen of lukken en hij zijn zin niet krijgt. Dat is op zich normaal bij kinderen, alleen reageert onze zoon extremer. Hij krabt, bijt of gilt. En waar ik eerst dacht dat ik nooit boos op hem zou kunnen worden, is het tegendeel inmiddels bewezen. Het maakt me soms machteloos en geeft me het gevoel een slechte moeder te zijn. Zeker wanneer hij voor de zoveelste keer uit de kinderstoel probeert te klimmen en hij het uitschreeuwt omdat ik hem vastmaak.

Bij zijn vader gaat het anders

Wanneer mijn man hem corrigeert of vastzet, lijkt de boodschap duidelijker aan te komen. Bij hem gedraagt hij zich dus niet zo en dat versterkt het gevoel dat het toch bij mij ligt.

Wat nu?

Laat voorop staan dat ik tegen het slaan van kinderen ben en ik niet schreeuw tegen hem. Ook sla of schop ik nergens tegenaan. Dus waar hij het gedrag vandaan haalt? Om toch te corrigeren, probeer ik hem tegenwoordig op een apart plekje te zetten. Al heeft het weinig nut, want dan gaat hij gewoon daar spelen. Mijn boze gezicht, acties en tranen interesseren hem niets. En misschien kan ik dat ook helemaal niet van hem verwachten, maar het geeft me op die momenten zo’n machteloos, ongelukkig gevoel.

Mijn wolk is roze met een grijs randje

Natuurlijk, niet alles is negatief. Ik kan enorm genieten van de momenten dat hij op onbekende plekken echt alleen bij mij wil zitten. En dat hij me zomaar vanuit het niets een knuffel of kus geeft. En dat hij tegenwoordig bewust ‘mama’ zegt. Dat maakt me allemaal dolgelukkig. Maar dat machteloze gevoel kan echt heel zwaar zijn. Ik hoop gewoon dat daar snel verandering in komt. Dus als je een gouden tip hebt, laat me die dan weten!

Mijn gouden tip

Lieve Milou, 

De emotie die je ervaart, herken ik wel gedeeltelijk vanuit onze eigen gezinssituatie. Ook Rose speelde een tijd lang het liefst alleen met onze spullen (breekbare vaas, DVD-speler of sloeg keihard met de blokken tegen het raam). Ergens kwam de omslag. Toen ze zich verbaal leerde uitdrukken, maakte de drakerige dreumes plaats voor een zorgzaam, vrolijk meisje. Deze fase is bij het ene kind denk ik iets extremer dan de ander, maar van voorbijgaande aard.

Zolang je duidelijk blijft maken dat bepaald gedrag ongewenst is, denk ik dat je al heel ver bent. Je hoeft daarbij niet te schreeuwen. Wij probeerden vaak te benoemen wat we wel willen en af te leiden. Dus niet ‘je mag niet aan de vaas zitten’, maar ‘Kom! We laten de vaas nu staan en gaan met de pop spelen. Weet jij waar de oogjes zitten?’ Zo te horen wil jullie zoontje gewoon het leven met open armen tegemoet vliegen 😉 De rust komt vanzelf! 

Wat is jouw gouden tip voor Milou?
Meer lezen over dit onderwerp

De 5 leukste momenten met een dreumes! Want ja, die zijn er ook 😉 

Dreumespuberen | Zo’n kleintje opvoeden is een vak apart

Klaagzang houden over je kinderen, moet dat kunnen?

Zó ga je om met driftbuien bij je dreumes!

Buitenspelen met een dreumes? 10 leuke spelletjes

Vermoeide moeder – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

8 Replies to “Bekentenis van een moeder | Mijn roze wolk heeft een grijs randje

  1. Als ik jouw verhaal lees en dan ook de reactie van Rory lees denk ik bijna dat de spoed ks die ik heb gehad er ook voor gezorgd heeft dat mijn dochter ook zo pittig is. Maar die roze wolk? Nee die heb ik nooit gehad wamt het is pittig maar dat had ik eigenlijk ook nooit verwacht die te hebben.
    Nicole onlangs geplaatst…Anticonceptie na de bevallingMy Profile

  2. Ik herken het wel een beetje, sommige dingen zijn gewoon heel zwaar… Zeker in het begin als je overal nog aan moet wennen. Ik probeerde mezelf toen altijd te zeggen “Het is een fase het is een fase” en dat was het ook eigenlijk altijd wel. Het dingetje is, dat wanneer de fase over is het niet klaar is, nee dan kom je in een nieuwe fase. Er zijn prachtige momenten maar ook hele zware, daar kom je niet onderuit. Af en toe mag je best wat rust voor jezelf pakken… Bijvoorbeeld een keertje laten opassen (als je dat niet doet) en dan niet gaan schoonmaken natuurlijk 🙂

  3. Advies geven blijft altijd ingewikkeld. Want wij zitten niet in jouw situatie. Ik heb ook een temperamentvol kind. Met name in het begin was er veel onrust, boosheid en frustratie. Ik wijd dat toch aan de (spoed)keizersnede. Het heeft heel veel tijd gekost voordat ik mijzelf weer ‘boven jan’ voelde. Ik denk dat die twee dingen veel met elkaar te maken hebben. En je kind voelt je feilloos aan. Ik denk dat het accepteren en respecteren van de situatie helpt. Jij doet niets ‘fout’ en je kind is zoals hij is. Accepteren en respecteren levert rust op. En wat de kinderarts destijds bij mij zei (en waar ik toen niets aan had). Dat pittige levert later heel veel op. Heb je hier iets aan?
    Rory onlangs geplaatst…Mama, dat kan ik zelf wel hoor!My Profile

  4. Wees kort en duidelijk. En maak duidelijk wat er moet gebeuren, niet wat er niet moet gebeuren. Wees niet bang dat hij je niet lief vind als je een keer boos(duidelijk) bent. Daar heb je later profijt van. En probeer toch een vast ritme in te bouwen, dat geeft voor hem rust maar ook voor jezelf.
    Danielle onlangs geplaatst…Review: Kiko nagellakMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge