Iedereen op zijn eigen tempo

Rose leerde lopen voor haar kleine zusje geboren werd. Alsof ze een statement wilde maken: we mogen dan elf maanden schelen, maar ik ben toch echt ouder! Eigenlijk geldt dit trouwens voor haar hele motoriek. Die ontwikkelt zich in sneltreinvaart en daardoor valt het op dat praten nog niet heel gemakkelijk gaat. Misschien moet ik het anders verwoorden: ze begrijpt ons prima en negeert duidelijk bewust wat we haar verbieden (meestal met een ondeugende grijns), maar echt praten deed ze lange tijd niet.

Onnodige zorgen: misschien is er iets mis?

Omdat June al met vijf maanden haar eerste woordje zei (ja echt), maakte ik me nu toch een beetje druk. Ook Ro -normaal de kalmte zelve- vroeg zich af of dit wel goed is. Maar goed, zoals vaker geldt dat wanneer je jezelf druk gaat maken om iets, dan lost het zich vaak snel en vanzelf weer op. Zo ook dit zelfgecreëerde probleem. De laatste weken horen we steeds vaker echte eerste woordjes. Soms duidelijk (Ja!, zusje of eten – haar grote passie), andere keren iets minder (ja, jij dzjiedadie, wat zoiets betekent als ‘ik wil dat graag hebben, kun je het me aangeven?’, zo weten we inmiddels).

Lees ook Moederlijke hypochondrie: over onbestaande flaporen

Beginnen met kletsen geeft frustratie

Aangezien ze zichzelf wel begrijpt, vindt ze het natuurlijk uitermate irritant om dingen te herhalen. Ze wandelt rond als een gedeprimeerd opaatje met haar schouders omlaag en ‘zware handen’ of gilt het uit. Alsof ze wil zeggen: ‘Zijn jullie nou zo dom of ben ik nou zo slim?’ Gelukkig boeken we ook vooruitgang. Soms wijst ze met haar vinger of knikt tevreden wanneer we haar goed interpreteren. Ook komt ze steeds vaker naar ons toe met boekjes. Ze wil voorgelezen worden en leert de woordjes graag. En wij zijn de laatste die daar tegenin zouden gaan natuurlijk!

We gaan vooruit

Het voorlezen heeft resultaat. Gisteren hoorde ik voor het eerst “uiwaa”, wat uil betekent – ze wees namelijk het plaatje aan. Overlopend van de moederlijke trots stuurde ik het gelijk aan iedereen in onze familie-app: dertien maanden en ze zegt al uil! Niet dat we er direct iets aan hebben, want in ons pittoreske dorpje zijn teleurstellend weinig uilen te vinden, maar dit voelt als een mooie doorbraak.

‘Wat doet het hondje?’

Enthousiast door haar fantastische woordenschat, probeerde ik gelijk alles uit de situatie te halen. ‘Wat doet het hondje? Woef woef!’ herhaalde ik een paar keer met een, naar ik hoop, stimulerende gezichtsuitdrukking. Ze knikte minstens zo vrolijk terug. Ach, bedacht ik, woorden moeten soms even bezinken. Dit gaat helemaal goedkomen! Een minuut of vijf later probeerde ik het dus opnieuw.
– ‘Wat doet het hondje?’
– ‘Eten!’ klonk het volmondig…

Ach, en daar heeft ze nog gelijk in ook!

Weet jij nog wanneer je kindje begon met praten? En probeer(de) je dat te stimuleren of laat je het op zijn beloop?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

3 Replies to “Praten voor beginners: Rose begint te kletsen en dat is best grappig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge