Op afspraak voor een sterilisatie

We zijn begin dertig. Niet direct een leeftijd waarop je normaliter al voor een sterilisatie naar het ziekenhuis gaat, vermoed ik. Maar we zijn zo goed als overtuigd dat we geen kinderen meer willen. Het voelt compleet, straks met zijn drietjes. Dat de laatste twee zwangerschappen elkaar binnen korte tijd opvolgden heeft daar zeker mee te maken. We willen niet straks met een elftal op pad. Op het moment dat we de afspraak hebben, ben ik alweer bijna acht maanden zwanger. Voor Ro is het een vanzelfsprekendheid dat hij de sterilisatie ondergaat: ‘Na drie bevallingen is dat het minste dat ik kan doen.’ In de wachtkamer van de afdeling Urologie spreken we onze vragen nog door en dan zijn we er klaar voor – min of meer.

Bezoekje aan de arts

Zenuwachtig stap ik de kamer in. De arts stelt zichzelf voor met een stevige handdruk. ‘Zo, u komt voor een sterilisatie? Weet u wel dat dit werkelijk het slechtste moment is om zo’n ingreep te overwegen?’ valt hij bars met de deur in huis. Hij wijst naar mijn buik. ‘Stel dat het misgaat, wat dan?’ Ik slik. Het is stil in de kamer en instinctief pak ik mijn buik vast. Ik wil helemaal niet dat hij dit soort dingen zegt, dat voelt bijna alsof je het lot tart. Onze argumenten dat ik snel weer zwanger was na Rose’ geboorte, wuift hij vakkundig weg. ‘U kunt daar ook andere middelen voor gebruiken zoals de pil of een spiraaltje. En anders het condoom.’

Zakelijke uitleg

Omdat we aandringen, besluit de arts toch zijn gebruikelijke verhaal af te draaien. Hij vertelt ons dat de ingreep relatief klein is en plaatselijk zal worden verdoofd. Ook legt hij uit dat in enkele gevallen de zaadleiders weer aan elkaar kunnen groeien. Zelfs deze vorm van anticonceptie heeft dus nog een 0,01% kans op een nieuwe zwangerschap. ‘Zal je net zien,’ zeggen we later tegen elkaar. Aan de andere kant is het ook geen garantie dat je na de sterilisatie de ingreep weer kan terugdraaien, zoals je vaak op internet leest. ‘Dat lukt zeker niet bij iedereen. Dus als je nog enigszins twijfelt, zou ik niet voor een sterilisatie gaan,’ benadrukt de arts nog maar eens. Ons besluit staat echter vast. Bij vertrek maken we gelijk een afspraak voor 8 juli, een paar dagen voor de uitgerekende datum.

Speling van het lot?

May komt te vroeg. Drie weken voor de uitgerekende datum beval ik van een prachtige dochter in onze eigen slaapkamer. Het verliep allemaal zo soepel, dat we direct na haar geboorte grappen maken dat we er zo nog wel vier willen. Ik opper zelfs: ‘Misschien kunnen we die sterilisatie over vier jaar nog wel terugdraaien.’ Ro lacht en staat niet afwijzend tegenover die optie. Sterker nog, in de dagen die volgen, hebben we het regelmatig over een eventueel volgende kindje. Zo vaak dat ik op een gegeven moment opmerk dat het me verstandig lijkt als we die hele ingreep nog eens overwegen. Nu kunnen we immers nog afzeggen. We houden een week aan: als we dan nog steeds geen volmondig ja kunnen zeggen tegen een sterilisatie, laten we hem niet doorgaan.

Een week later…

Of beter gezegd, een paar dagen daarna praten we met elkaar. Het mag duidelijk zijn dat we nog niet toe zijn aan deze definitieve stap. En hoewel ik de beste man tijdens en na de afspraak best even vervloekte vanwege zijn harde uitspraken, ben ik hem nu ontzettend dankbaar. Zonder hem hadden we iets laten doen waar we helemaal nog niet aan toe waren. Misschien komt ons vierde kindje er niet, dan is dat niet erg. Maar in elk geval hebben we nu de optie nog om die keuze überhaupt te maken.

Zouden jullie ooit een definitieve vorm van anticonceptie overwegen?
En hoe denk jij over een sterilisatie voor je dertigste?

Verpleegkundige met injectienaald – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “Sterilisatie op je dertigste? Waarom zou je dat willen?

  1. Herkenbaar ook. Ik kreeg ook 3 kinderen in korte tijd. Ik was helemaal niet meer blij met mijn conditie. En dan niet meteen sportief gezien maar in alledaagse bezigheden. Alles valt zwaar tegen. Maar wat was dat dan even een periode van wisselende gevoelens misschien. Goed dat je tot een beslissing kwam waar je zelf achter staat.
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…#Echtepostiscool: Voor Sija,My Profile

    1. Ja je hebt geen tijd meer om jezelf weer ‘op te bouwen’, of hoe je dat ook moet noemen. En dat is best pittig! En inderdaad, heel wisselend. Je wil dolgraag nog een kindje, maar vindt het allemaal superspannend hoe je dat moet gaan doen in de praktijk met baby en dreumes. Daarbij nog dat rare lichaam, dat bovendien dubbel zolang moet ontzwangeren…

      Achteraf ben ik blij dat t zo gelopen is natuurlijk, wil mijn dochters voor geen goud missen. Maar als ik een ander kan adviseren, zou ik toch zeggen: wacht maar even.
      Merel onlangs geplaatst…Anticonceptie #3: Afspraak sterilisatie op je dertigste?My Profile

  2. Het lijkt me inderdaad een hele grote beslissing. Eentje dus om goed over na te denken als je in rustig vaarwater zit. Gek eigenlijk, hoe sommige situaties zo verschillen. Ik zou het juist geweldig vinden zo’n groot gezin. Gauw of niet gauw… Het is altijd een droom geweest. Maar juist ik heb daar dan weer medische steun bij nodig. Ik word bijna emo als ik dan lees hoe natuurlijk dat bij anderen gaat. Lijkt me zo mooi! Maarja, als het zo rap gaat met kinderen begrijp ik dat dat niet altijd handig is.
    Shannon Sheila onlangs geplaatst…Goed nieuws en slecht nieuwsMy Profile

    1. Ja achteraf ook logisch. Maar ik was zo bang om nog eens zwanger te raken, want dat is het bij mij. Ik ben dol op kinderen en een groot gezin lijkt me fantastisch, maar de zwangerschappen vielen me stuk voor stuk erg zwaar. Zeker twee achter elkaar waren een aanslag op mijn hele lichaam: ik had verschrikkelijk veel pijn, kon bijna niet meer lopen vanaf vijf maanden en had ondertussen wel een baby die met negen maanden stond en tien maanden liep/klom.

      Vond het wel een lastige om te publiceren trouwens, omdat het ondankbaar zou kunnen overkomen (stel dat je niet gemakkelijk zwanger raakt, dan is dit waarschijnlijk pijnlijk om te lezen en ik wil niemand kwetsen). Maar omdat ik van mezelf weet dat ik echt wel dankbaar ben, toch maar gedaan. Het kan anderen misschien waarschuwen niet te snel te beslissen over zoiets groots.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge