Tijd voor de kapper!

Vorige week werden June, May en ik geknipt. Rose niet: met haar krullen gaan we liever naar een kapper die gespecialiseerd is in krullend haar. En vorige week was het zover: tegen al haar wensen in maakte ik een afspraak. Ze vond het namelijk maar niks, die kapper. Sterker nog, ze had last van angst voor de kapper. Zelfs toezien hoe haar jongere zusje werd geknipt zonder een kik te geven – iets dat er normaal voor zorgt dat zij het ook doet – maakte helemaal niets uit.

Waarom was ze bang voor de kapster?

Rose heeft prachtige blonde krullen. De meeste mensen zouden er heel wat voor over hebben om zo’n bos haar te krijgen, maar het is niet altijd leuk. Vooral niet als we moeten kammen. Waar haar zusje May juist glad haar heeft waar je met je vingers doorheen kunt kammen, gebruiken we bij Rose een afro-kam of Tangle Teaser. We maken het haar eerst nat, voeden het met lotion of olie en gaan daarna pluk voor pluk af. Ze moet er lang voor zitten, soms doet het pijn en het klit nu eenmaal sneller dan bij stijl haar. Die angst is dus niet helemaal ongegrond, al wist ik zeker dat deze kapster echt wel zou weten wat ze deed. Zonder pijn.

Dus tja, een bijna driejarige peuter kan wel vinden dat de kapper komende jaren nog off limits is, wij als ouders wilden unaniem de puntjes laten knippen. Einde discussie, begin van het drama. Hoe we daarmee omgingen?

Lees ook: Bekentenis 5: ik ben het liefst een stille bij de kapper

Omgaan met angst voor de kapper

  1. Benoem de angst

    We lieten haar merken dat haar gevoelens er mochten zijn. Geen ‘miep niet zo, je zal toch moeten’, maar informeren hoe ze zich voelde. ‘Ik vind het best een beetje spannend, mama,’ gaf ze toe. Dat maakte de angst voor de kapper niet minder, maar ze voelde zich in elk geval gehoord.

  2. Benoem de positieve punten

    Ik vertelde onderweg hoe fijn het zou zijn dat de kapper haar haren weer gezond zou maken. Dat ze minder klitten zou hebben en dus minder pijn tijdens het kammen. En natuurlijk dat de kapper heel erg lief voor haar zou zijn.

  3. Lees een boekje

    Voor het hele kappersdebacle begon, lazen we al regelmatig in een boekje van Woezel en Pip. Daarin ziet Woezel ineens niks meer en dat komt doordat zijn haar te lang is. Het hangt voor zijn ogen en moet geknipt worden. Dat maakt Woezel best een beetje bang. Gelukkig vliegt vlinder voorbij en die vertelt hem erbij te blijven. Uiteindelijk blijkt knippen helemaal geen pijn te doen en is het hondje trots dat hij heeft doorgezet. Daaraan refereerde ik tijdens de kapbeurt en het hielp. Iets.

  4. Blijf erbij en probeer te zorgen voor afleiding

    Rose hield mijn hand stevig vast en ik ben bij haar blijven zitten. Ik droogde haar tranen en bleef tegen haar praten. Daardoor voelde ze zich in elk geval gesteund. Daarnaast bleken de soepstengels en Nutella een prima afleiding, al was het tijdelijk.

  5. Neem hun lievelingsknuffel mee (of iets anders vertrouwds)

    #loedermoedermoment: ik was hem vergeten. We zaten in de auto, hadden evenveel minuten als Google Maps ons voorschreef en Rose mopperde dat ze olifantje niet bij zich had. Ik besloot toch te gaan rijden, aangezien we niet echt tijd meer hadden. Bovendien zag ik op Google Maps ook een aantal files onderweg. We reden dus weg zonder olifant, wat ik achteraf gezien beter niet had kunnen doen: ze miste hem verschrikkelijk! Maak die fout dus niet 😉

  6. Geef complimentjes

    Vertel dat ze het goed doen en bouw daarmee het zelfvertrouwen op. Leg dus nergens de nadruk op het verdriet, maar juist op het feit dat ze blijven zitten.

  7. Reflecteer na afloop op het bezoek aan de kapper

    Hoewel de angst voor de kapper de boventoon voerde, keken we na afloop terug op wat goed ging: ze bleef zitten, liet haar haren knippen en heeft nu weer een fris kapsel. En dat het effect had, bleek toen ze Ro belde. ‘Ik vond het best een beetje spannend, papa, maar toen viel het eigenlijk best wel mee.’ Kortom, de opbouwende woorden zijn uiteindelijk blijven hangen en de angst voor de kapper leek er bijna niet meer toe te doen.

    Per saldo hebben we het dus goed aangepakt. Alleen olifantje laten liggen? Dat doe ik dus niet meer!

Is jouw kindje weleens bang geweest van de kapper?
Hoe heb jij het aangepakt?

Vrouw met prachtige bos krullen – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Angst voor de kapper bij kinderen: hoe ga je daarmee om?

  1. Oh lieve deugd, dit komt net op tijd. Zoonlief heeft mijn krullen geërfd, en hopelijk niet mijn totale afkeer van kappers. bij mij is dat gevoed door ervaring: gewone kappers kunnen – zoals je zelf aangeeft – eigenlijk niet degelijk krullen knippen. Nu wordt het zo ongeveer tijd om met hem voor het eerst te gaan, en ik heb het zelf benauwd :/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge