a new beginning 12

A new beginning 12: een kleine verrassing

Lees hier deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 910 en 11.

‘Hoi,’ bracht Kim uit. Schutterend beantwoordde haar voormalig beste vriendin deze begroeting. ‘Ik… Ik moest je spreken, weet niet bij wie ik anders terecht moet. Sorry, het spijt me allemaal zo! De laatste keer, ik zat zo verschrikkelijk fout… Echt Kim, als je me niet meer wil zien, snap ik het wel. Maar ik heb je zo hard nodig.’ Emma zag er getergd uit. Het verdriet droop van haar gezicht en Kim kon niet anders dan haar binnenlaten. Weliswaar met in haar achterhoofd dat ze meteen een goede reden had om Patrick naar huis te bonjouren, maar stiekem was ze ook gewoon nieuwsgierig. En ze miste Emma natuurlijk al maanden. ‘Patrick, luister, er is een noodgeval tussengekomen. Dit is mijn beste vriendin Emma, ze heeft me nodig.’ Recht voor zijn raap zei haar date: ‘Het is te zien. Ik bel je morgen wel even oké? En succes. Emma was het?’

Tussen de tranen door schonk de blondine hem een lachje. Toen de deur achter hem dichtviel zei ze vol ontzag: ‘Dat was Patrick! De meest gewilde vrijgezel uit deze regio geloof ik. Of …?’ ‘Nee, we hebben geen relatie,’ beantwoordde Kim haar onuitgesproken vraag, ‘en die gaan we als het aan mij ligt ook niet krijgen. Maar wat is er allemaal aan de hand? Waarom kom je na maanden opduiken en dan ook nog eens met een gezicht vol tranen?’

Hortend en stotend kwam het hele verhaal eruit. Op de avond dat Emma kwaad was weggelopen van Kim en Chris, liep ze Dave tegen het lijf. Letterlijk. Doordat ze zo pissig was, lette ze niet meer op haar omgeving. Foeterend had ze hem uitgescholden voor idioot, of hij niet kon kijken waar hij liep! Dave verkeerde op zijn beurt echter in een feestelijke stemming en was vastbesloten die niet overboord te gooien. Ook niet voor een boze vrouw. Hij had zijn handen op haar schouders gelegd, was met zijn vingertoppen naar haar kaak gegleden en kuste haar middenin een zin. ‘Als hij niet zo verdomde knap was, had ik hem een klap in zijn gezicht gegeven,’ vertelde Emma. ‘Maar goed dat is hij dus wel. Van het één kwam het ander en inmiddels zijn we al bijna zes maanden samen. Eigenlijk zolang als we elkaar niet gezien hebben dus.’ Kim begreep niet hoe je daardoor in tranen kon zijn. ‘Zijn jullie uit elkaar dan? Waarom huil je zo?’ Emma schudde haar hoofd. ‘Nee we zijn nog samen, maar… Nou ja, ik laat het je wel gewoon zien.’ Ze opende haar blauwe tasje en trok er een doosje uit. Ze peuterde de verpakking los en schudde kort, waarop een witte plastic staaf vrijwel moeiteloos in haar handen gleed. Twee paarse streepjes. ‘Kijk, dit. Ik ben zwanger, Kim. Zwanger! En we kennen elkaar nog maar zo kort. Wat als hij het niet wil?’ En meteen startte een nieuwe huilbui. Kim keek verbluft naar de positieve test in haar handen. Shit! Dit was inderdaad wel een probleem en ook niet bepaald iets dat je zomaar zou kunnen oplossen. Ze sloeg haar armen om Emma heen.

Hoelang weet je dit al?’ Emma vertelde dat ze die middag de test had gedaan en alleen maar had kunnen huilen. ‘Ik kon gewoon niet anders dan naar jou gaan, ik wist dat jij me zou begrijpen.’ Maar Kim was niet langer van plan een blad voor haar mond te nemen. Afgelopen maanden hadden haar mondiger gemaakt en directer. Ze begreep het niet helemaal. Hoe kon ze nu zwanger raken van iemand die ze zo kort kende? Uitgerekend Emma, die altijd fladderde van scharrel naar scharrel, als een vlinder in een bloemenveld. Echt, had ze geen bescherming kunnen gebruiken? Haar vriendin, als je dat weer zo kon noemen, legde uit: ‘Ik slik de pil, maar ben afgelopen maand goed ziek geweest. Heb een paar keer overgegeven. En ja, ik weet heus wel dat je dan uit moet kijken, maar heel eerlijk gezegd dacht ik dat het zo’n vaart niet zou lopen. Wist ik veel. Hoe groot is nou eigenlijk de kans?’ Kennelijk groot genoeg om toch in verwachting te raken, dacht Kim met onverholen cynisme.

‘Oké, nou ja, we hebben niet veel meer aan het waarom. Laten we denken aan een oplossing. Wil je wel kinderen?’ Emma keek haar aan. ‘Ja, dat had ik eigenlijk niet verwacht. Maar ook al vind ik de timing verschrikkelijk slecht, toch zou ik wel moeder willen worden. En ik weet sinds dat tweede streepje verscheen direct zeker dat ik hiervoor wil gaan. Met of zonder Dave,’ voegde ze daar strijdlustig aan toe. Maar meteen zwakte dat weer af. Ze glimlachte droevig. ‘Liever met hem natuurlijk.’ Poeh! En dan dacht Kim nog dat ze in een ellendige situatie zat, omdat ze nu moest bedenken hoe ze van Patrick moest afkomen. Dit was echt drama. Ze wist ook even niet goed wat ze nu moest zeggen. Ze kon ook moeilijk inschatten wat die Dave hiervan zou gaan vinden, omdat ze hem nog helemaal niet kende. Ze legde haar arm om Emma’s schouders. De vriendschap voelde nog een beetje gek, maar ze wist dat ze nu voor haar klaar moest staan. Alleen hoe? En hoe kon ze Patrick subtiel laten weten dat het wat haar betreft klaar was?

Lees hier deel 13


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge